gatti

H ζωή έχει πλάκα...

2011-07-11T15:51:00.007+03:00

Κι αφού έχει χιούμορ ο Γιάννης, ήταν δυνατόν να μην έχει πλάκα η ζωή; Τι δηλαδή; Εσύ νόμιζες ότι τα έχεις δει όλα; Αμ δε! Με την τζιγγεροπαρέα που έχουμε μπλέξει πάντα υπάρχει κάτι ακόμα που ούτε το φαντάζεσαι! Μιλάμε τώρα ότι οι επιλογές τους αγγίζουν τα όρια της διαστροφής. Και είναι τόση η διαστροφή τους που «παίζει» το ενδεχόμενο μερικές φορές να κάνουν κάποια πράγματα απλά και μόνο για να μας σπάσουν τα νεύρα.

Ζήσαμε λοιπόν να το δούμε κι αυτό! Ο Γιόσου Σαριέγκι, ο αρχηγός της γκέλας, αρχηγός του Παναθηναϊκού. Ο Βάσκος... μαχητής κρίθηκε πως είναι ο άξιος διάδοχος του Τζιμπρίλ Σισέ (και του Ζιλμπέρτο Σίλβα) στο συγκεκριμένο πόστο. Ο αμυντικός που έχει φάει προσποιήσεις με κάθε δυνατό τρόπο, ο αμυντικός που τον ψάχνουμε στα μεγάλα παιχνίδια, ο αμυντικός που έχει μάθει απ' έξω κι ανακατωτά όλα τα νούμερα φανέλας των αντίπαλων επιθετικών (και μέσων μη σου πω...) θα προτάξει τα στήθη του στον εχθρό, θα τσαμπουκαλευτεί με τους αντιπάλους, θα σταθεί με θάρρος μπροστά στον διαιτητή, θα μπει στη μέση να χωρίσει τους παίκτες σε μια συμπλοκή (όσους φτάσει τέλος πάντων, στην τελική θα τους αρπάξει από το σώβρακο βρε αδερφέ...) και με την επιβλητική του προσωπικότητα θα εμπνεύσει τους συμπαίκτες του με πωρωτικές ομιλίες στα αποδυτήρια πριν το ματς και με την πολυεπίπεδη παρουσία του μέσα στο παιχνίδι.

Εχουμε να δούμε... αρχηγικές πατάτες στο γήπεδο τη φετινή σεζόν που θα πάει σύννεφο! Εκτός αν μας λυπηθεί ο μπαρμπα-Ζεσουάλδο και δεν τον βάζει βασικό. Αλλά στην ομάδα του Τζίγγερ μην είσαι και πολύ αισιόδοξος ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα την πάρει τη φανέλα σπίτι του ο Βάσκος... αρχηγός!

Τώρα θα μου πεις, τι τα βάζεις με τον Τζίγγερ; Οι συμπαίκτες του τον ψήφισαν. Ναι, οκ... Αφού σπάνε πλάκα όλη με την Πανάθα, δεν θα σπάσουν οι ίδιοι οι παίκτες; Στην τελική στον φετινό Παναθηναϊκό της πλήρους απαξίωσης, πιστεύει κανείς ότι θα υπήρχαν πολλοί παίκτες που θα πέταγαν τη σκούφια τους για να γίνουν αρχηγοί; Ο Βύντρα μάνι μάνι ζήτησε να μην τον υπολογίζουν. Γιατί αυτός, παρά τα όσα του έχουμε σούρει κατά καιρούς, ΕΙΝΑΙ σοβαρός!

Χαίρει, λέει, της εκτίμησης των συμπαικτών του. Δεν αντιλέγω. Κι εμένα η φάτσα του Βάσκου συμπαθής μου είναι, αρκεί να μην παίζει και να βρίσκεται στον πάγκο. Και στην τελική άλλο αυτός που γουστάρεις για φίλο κι άλλο αυτός που θεωρείς ότι έχει αρχηγικές ικανότητες.

Κι όχι τώρα ότι έχει και τόσο μεγάλη σημασία το ποιος θα είναι αρχηγός. Ας πήγαινε καλά η ομάδα κι ας βάζανε κα τον Δημούτσο (λέμε και καμία μαλακία να περάσει η ώρα). Αλλά όπως και να το κάνεις σημειολογικά αυτή η κίνηση δείχνει πόσο έχει μικρύνει αυτή η ομάδα...

Scratch: Ο Καραγκούνης γιατί ζήτησε να εξαιρεθεί; Το φυλάει από πέρυσι, έχει σκοπό να την κάνει από την ομάδα ή έχει αντιληφθεί τι θα γίνει φέτος και δεν σκοπεύει να είναι αυτός που θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά;

Scratch 1: Xίλιες φορές πρώτος αρχηγός ο Λέτο. Ετσι κι αλλιώς τέτοιο μπουρδέλο που θα είναι φέτος η ομάδα, με τον Σεμπάστιαν θα υπήρχε και η πιθανότητα να κάνει ένα παιχνίδι π***να και να εκτονωθούμε βγάζοντας τα απωθημένα μας (αν μείνει κι αυτός βέβαια, γιατί σίγουρα πάει για «σκότωμα»).

Scratch 2: Πολύ καλή δουλειά λέει γίνεται στην προετοιμασία. Κατάλαβες... Καλοκαιρινή προετοιμασία α λα Νιόμπλιας θα είναι η φετινή. Χαλαρά και χωρίς ζόρι γι' αυτό και οι παίκτες την εκθειάζουν τόσο...

Scratch 3 (από greenwebfans): Ο Σαριέγκι θα πρέπει να φορέσει το περιβραχιόνιο στη μύτη. Μούρλια θα είναι!!!

Ο Γιάννης έχει χιούμορ...

2011-07-08T00:43:00.013+03:00

Kαι τελικά ναι! Πέρασαν κασετομαχίες, σηκώσαμε πρωτάθλημα στο μπάσκετ με τον 3D στον πάγκο, βγήκαν στα φόρα (είναι ΤΑ fora πληθυντικός του forum που σημαίνει αγορά...) οι καταγγελίες και οι διάλογοι για τα στημένα, φεύγει ο Τζιμπρίλ της καρδιάς μας και αυτό το blog... εδέησε τελικά να ανοίξει (και ποιος θα το πάρει πια χαμπάρι θα μου πεις, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...) με αφορμή την επιστολή του ραλίστα στο ΔΣ του «τριφυλλιού». Ενα ΔΣ που πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να διεξαχθεί, αφού πήρανε οι μέτοχοι τους δρόμους και τα λαγκάδια όπως είχανε κάνει πριν από αυτούς οι άλλοι της Super League, προκειμένου να βρουν μέρος διεξαγωγής όπου θα γλιτώσουνε το κράξιμο (σχετικά έχω γράψει και εδώ).

Σ' αυτά τα επίπεδα ξεφτίλας έχει φτάσει πια ο Παναθηναϊκός που οι μέτοχοί του κρύβονται σαν τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος μπας και τους πετύχει κανείς στο δρόμο και τους ψιθυρίζει δυο φωνήεντα.

Θα μου πεις, τι να κάνουν κι αυτοί... Αφού το έχουν εμπεδώσει το... ρητό «του φεύγα η μάνα ποτέ δεν κλαίει» και πράττουν ανάλογα. Κι άλλωστε όπως είπαν, δεν τους χωρούσε το πάρκινγκ που είναι στα γραφεία του Παναθηναϊκού και χρειάζονται περισσότερη άπλα. Ε, βέβαια, σάμπως τους έχει επηρεάσει η κρίση αυτούς για να κάνουν εκπτώσεις στις αμαξάρες που κυκλοφορούν; Μόνο για τον Παναθηναϊκό τους έχουν πιάσει οι τσιγκουνιές και δεν βάζου το χέρι στην τσέπη λες και θα τους το φάει το καβούρι.

Ο Τζίγγερ όμως άρχοντας! Δεν πήγε στο ΔΣ - και γιατί να πάει άλλωστε; δεν το συνηθίζει... - έστειλε και μια από τις γνωστές επιστολές του και «καθάρισε». Και τι έλεγε στην επιστολή; Τα γνωστά. Τις γνωστές γκοτζιλοφράσεις (κάποιοι λένε ότι την επιστολή του την έγραψε ο Δελατόλας, αλλά η συγκεκριμένη φράση είναι κοπιράιτ Γκοντζίλα) περί του «καλύτερου ρόστερ όλων των εποχών που όμως δεν μπορεί να αξιοποιηθεί» (ενώ τα προηγούμενα ε! που είχε φτιάξει ο ίδιος γ***σαν κι έδερναν!), τις επιθέσεις σε Πατέρα και Βγενόπουλο και την αναφορά στην προσφορά της οικογένειάς του στην ομάδα.

Κάπως περίεργα βέβαια την αντιλαμβάνεται την προσφορά ο κύριος «έχω το 57%, αλλά λειτουργώ σα να έχω το 30% και τελικά δεν πληρώνω μία, αλλά από σήμερα θέλω και ενοίκιο για την Παιανία».

Και πέταξε και μια ατάκα για ενδεχόμενη επιστροφή των «σωτήρων» αν ευνοήσει το κλίμα ή γίνουν κατάλληλες οι συνθήκες. Τώρα αυτό το προβλέπει ότι θα συμβεί; Το φοβάται ότι θα συμβεί; Ο θεός κι η ψυχή του.

Η ουσία είναι ότι έκανε πάλι μία από τις γνωστές του επιθέσεις, αλλά για την ταμπακιέρα κουβέντα. Για τι το προτίθεται να κάνει δηλαδή από εδώ και πέρα. Γιατί από την στιγμή που δεν βάζει ο ίδιος το χέρι στην τσέπη για την ομάδα που του ανήκει τότε όχι μόνο δεν βοηθάει στην προσπάθεια να μη φτάσει η ομάδα στο Πρωτοδικείο, αλλά ουσιαστικά την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σ' αυτό.

Κατά τ' άλλα η ομάδα θα «τρέξει» με τα λεφτά από τις πωλήσεις των πρωτοκλασάτων παικτών και αγορές από το «πανέρι».

Οπότε προβλέπω να ξαναζήσουμε εποχές προ συλλαλητηρίου με πολύ κράξιμο εντός και εκτός γηπέδου. Αν υπάρχει βέβαια κουράγιο για κάτι τέτοιο, γιατί παράλληλα με την εξαθλίωση του Παναθηναϊκού υπάρχει και η εξαθλίωση ενός ολόκληρου έθνους και ο καθένας έχει τα προσωπικά του προβλήματα να επιλύσει...

***

Scratch: Aκου ενοίκιο για την Παιανία! Πάλι καλά που δεν ζητάει αναδρομικά όπως ο ΓΑΠ για όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εκτός αν το κάνει για να προλάβει τις εξελίξεις και να «έχει λαμβάνειν» σε περίπτωση μεταβίβασης της ομάδας.

Scratch 1: Τζίγγερ, ο άνθρωπος που έκανε τη λέξη Πρωτοδικείο να φαντάζει ως λύτρωση.

Scratch 2: Ο δε Γόντικας στην κοσμάρα του. Εγινε λέει σε καλό και εποικοδομητικό κλίμα το ΔΣ. Αλλά θα μου πεις θα μας σώσουν τα 6 μύρια σε τρία χρόνια που θα πάρουμε από την πώληση του Τζιμπρίλαρου.

Scratch 3: H θέση των green web fans για την ανακοίνωση Τζίγγερ: O Γιάννης μίλησε και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους για άλλη μια φορά με λόγια που καταλαβαίνει μόνο αυτός και συμφωνούν μαζί του ο Γκότζος και οι 10 τσάτσοι. Μόλις συνέλθουμε από το σοκ της ανακοίνωσης του Γιάννη, θα επανέλθουμε αναλυτικά, ήδη οι μισοί βρίσκονται σε χειρουργό και προσθετική μαλλιών, άλλοι το έχουν ρίξει στο ποτό και ακούν Τζων Τίκη και οι υπόλοιποι απλά γελάνε...

Γιάννη να μιλάς πιο συχνά... είναι δύσκολες οι εποχές και είσαι όαση γέλιου και χαβαλέ... Ο Γιάννης πλέον κάνει χαβαλέ.

Scratch 4: Eπέστρεψα λέμε!

Παρίσι, Θεσσαλονίκη, Μπολόνια, Αθήνα, Βερολίνο, Βαρκελώνη... ρουτίνα...

2011-05-10T01:07:00.037+03:00

To έκτο αστέρι είναι πια γεγονός κι εμείς για να κρατήσουμε το γούρι θα ασχοληθούμε με το καθιερωμένο φωτορεπορτάζ. Ρουτίνα πια τα ευρωπαϊκά για την Πανάθα, αλλά πολύ γλυκιά ρουτίνα. Κι όσο το σκέφτομαι, τελικά αυτό ήταν ένα εύκολο ευρωπαϊκό. Το πήραμε χωρίς παίκτες σταρ, με τον Ζοτς να γίνεται λιγότερο... μελιτζανίς από οποιονδήποτε άλλο τελικό και χωρίς ο Θανάσαρος να χρειαστεί να επιστρατεύσει την γνωστή καλτ γραβάτα. Ρουτίνα, είπαμε...

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη που θα... πήξετε στις φωτογραφίες του Διαμαντίδη, αλλά τι να κάνουμε... ΛΑΤΡΕΙΑ είναι αυτή...

Εκτη αίσθηση...

2011-05-09T02:59:00.029+03:00

Εξι ευρωπαϊκά τρόπαια σε εφτά τελικούς ο Παναθηναϊκός. Δεύτερος πλέον σε τίτλους μαζί με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και πίσω - μόνο - από τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Οκτώ ευρωπαϊκές κούπες σε σύνολο καριέρας (προς το παρόν...) ο Ομπράντοβιτς. Οσες έχει συνολικά η πολυνίκης της Ευρωλίγκα, Ρεάλ.

Το έκτο αστέρι είναι πια γεγονός και αυτή η ομάδα το κάνει να φαίνεται τόσο εύκολο που σχεδον έμοιαζε αυτονόητο. Κι ας μην ήταν έτσι γιατί η Μακάμπι έδειξε με το «καλημέρα» ότι ήταν μια ομάδα που δεν κατέβηκε για να χάσει. Ο Ομπράντοβιτς όμως είχε διαφορετική γνώμη. Αρχικά εγκλώβισε τον Σόφο και βραχυκύκλωσε τον Μπλατ. Με τον Σχορτσανίτη καθηλωμένο στον πάγκο λόγω φάουλ και δυσλειτουργικό δίδυμο στη ρακέτα η Μακάμπι το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να ελπίζει ήταν η περιφέρειά της. Ο «Ζοτς» όμως ούτε που ασχολήθηκε μαζί της. Σου λέει, πόσα τρίποντα πια θα βάλει; Κι από την άλλη πόσο ακόμα θα παραμείνουν άστοχοι από την αντίστοιχη περιφέρεια οι δικοί μου παίκτες;

Είχε δίκιο και στις δύο περιπτώσεις. Κάποια στιγμή η ρέντα της Μακάμπι τελείωσε, ενώ οι Σάτο και Νίκολας με τα καθοριστικά τους τρίποντα «ξεκόλλησαν» τον Παναθηναϊκό και του επέτρεψαν να αποκτήσει διαφορά.

Με τον Φώτση να ελέγχει τα ριμπάουντ, τον Μπατίστ να κάνει πράγματα και θαύματα και την άμυνα να «στραγγαλίζει» τον αντίπαλο ο Παναθηναϊκός απέδειξε ότι θελει πολύ αυτό το τρόπαιο και δεν είναι διατεθειμένος να το θέσει σε κίνδυνο.

Τελικά όμως το έκανε και αυτό αφού λίγο πριν τη λήξη του αγώνα η Μακάμπι μείωσε στους τέσσερις πόντους. Εκείνη όμως η στιγμή ήταν η ώρα του Διαμαντίδη. Με την εμπειρία και την κλάση του πήρε πανω του το παιχνίδι και οδήγησε τον Παναθηναϊκό σαν πραγματικός αρχηγός και ηγέτης στο έκτο ευρωπαϊκό του αστέρι.

Και τώρα όπως έγραψα και χθες, ψάχνουμε εμείς να βρούμε λόγια για να περιγράψουμε αυτό το μεγαλείο. Μόνο που τα λόγια παραείναι φτωχά για να μιλήσουν γι' αυτή τη μεγάλη ομάδα.

Μια ομάδα που εκπέμπει υγεία. Το βλέπει κανείς στη δίψα των παικτών και του Ομπράντοβιτς. Το βλέπει στην κίνηση του Διαμαντίδη να καλέσει δίπλα του για να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο στον ουρανό του Παλαού Σαν Τζόρντι τους Μπατίστ και Τσαρτσαρή.

Το έκτο αστέρι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μέρος της διαδρομής. Δεν είναι ο τερματικός σταθμός, αφού αυτή η ομάδα είναι ικανή για ακόμα μεγαλύτερους άθλους.

Και πώς να μην είναι; Οταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς κατορθώνει να σηκώσει την κούπα με Τέπιτς, Μάριτς και Καλάθη τα λόγια είναι περιττά. Οποιος παίκτης πάει στον Πρωταθλητή Ευρώπης γνωρίζει ότι θα μαθητεύσει δίπλα στον κορυφαίο. Και αυτό του δίνει παράλληλα με το αίσθημα ευθύνης, φτερά και κίνητρο για να βελτιωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός έχει γερά θεμέλια, Αλλά ο θεμέλιος λίθος του δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Ομπράντοβιτς. Πάνω στα δικά του σχέδια οικοδομήθηκε, τις δικές του φιλοδοξίες ακολουθεί. Κι επειδή αυτές είναι υψηλές, υψηλά είναι και τα αποτελέσματα που φέρνει ο Παναθηναϊκός στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Και ψηλά θα εξακολουθήσουν να είναι όσο ο Σέρβος παραμένει στον πάγκο του.

Ζέλικο, Δημήτρη, Μάικ, Αντώνη, Κώστα, Ντρου, και όλοι οι άλλοι, σας ευχαριστούμε για ό,τι μας χαρίσατε και περιμένουμε ανυπόμονα για τις επόμενες μεγάλες στιγμές.

***

Scratch: Δηλαδή του χρόνου θα ζητάμε από την Πανάθα το 7ο? Μα... το έβδομο?

Scratch1 : Ο Εμίρης (στη Βαρκελώνη) και ο κακομοίρης (στην Τούμπα). H υγεία (6ο ευρωπαϊκό) και η αρρώστια (με το καλημέρα εκμηδένισε το βαθμολογικό πλεονέκτημα των play off).

May the force be with you

2011-05-08T02:11:00.022+03:00

May the force be with you

(παιχνιδίσματα του φακού)

Eφτασε λοιπόν η ώρα του μεγάλου τελικού. Ενός από αυτούς τους τελικούς που ο μπασκετικός Παναθηναϊκός τόσο καλά γνωρίζει να παίζει και να κερδίζει. Η Σιένα αποτελεί ήδη παρελθόν (σιγά μη δεν... τι είμαστε; Γαύρος;) αφού αποδείχτηκε πως έχουμε το know how με τη συγκεκριμένη ομάδα (σιγά μη δεν... - again - τι είμαστε; Γαύρος; Που την κέρδισε στο πρώτο ματς της σειράς των προημιτελικών και νόμιζε ότι ανέβηκε στο... Εβερεστ;) και πως η ομάδα του Πιανιτζάνι όταν το παιχνίδι φύγει από το ξυλίκι και πάει στην ποιότητα, δεν μπορεί να κοντράρει το «τριφύλλι».

Τώρα βέβαια τα πράγματα δυσκολεύουν. Η... προπόνηση τελείωσε και έχουμε μπροστά μας τον κανονικό αγώνα. Η Μακάμπι μόνο αμελητέα ποσότητα δεν είναι. Το γνωρίζαμε πριν από το φάιναλ φορ πως είναι η πιο δυνατή από τις άλλες τρεις. Εχει και τον Σόφο που είναι εγγύηση γι' αυτήν κάτω από τα καλάθια. Αλλά ποιος με το χέρι στην καρδιά θα ποντάριζε έστω και ένα ευρώ στον Μπλατ όταν απέναντί του βρίσκεται ο «άρχοντας των δακτυλιδιών;» (τελικά πολυφορέθηκε και φέτος η συγκεκριμένη φράση, μόνο ο φουκαράς ο Καρμοίρης άκουσε τα σχολιανά του στο Βερολίνο που τον επικαλέστηκε - πήγε και γυρεύοντας αυτός θα μου πεις, ήθελε και να τα δει τα δαχτυλίδια).

Ο Ομπράντοβιτς είναι η μεγαλύτερη εγγύησή μας για το παιχνίδι και μετά ακολουθεί το «Διαμάντι» μας, ο Μάικ, ο Φωτσένκο, ο Ντρου, ο Καλάθης, θεού θέλοντος και ο Σάτο.

Το έκτο αστέρι περιμένει υπομονετικά να έρθει η στιγμή που θα ραφτεί πάνω στην τιμημένη «πράσινη» φανέλα, αλλά ακόμα κι αν αυτό δεν συμβεί, το «δεν πειράζει» θα ανεβεί αυθόρμητα σε κάθε παναθηναϊκό στόμα. Γιατί αυτά που μας έχει χαρίσει αυτή η ομάδα, είναι τόσο πολλά και τόσο μεγάλα που μας έχει χορτάσει. Και ξέρετε κάτι; Αυτή η αυθόρμητη σκέψη ότι τίποτα δεν χάθηκε, ότι η ομάδα δικαιούται να έχει και ένα στραβοπάτημα, είναι ΥΓΕΙΑ. Είναι ο τρόπος που θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, τον αθλητισμό γενικότερα. Το ότι δεν συμβαίνει, ειδικά εδώ στην Eλλάδα, ας μας κάνει να ψαχτούμε πρώτα μέσα μας και στη συνέχεια να ψαχτούν όλοι αυτοί που μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση.

Εν πάση περιπτώσει σήμερα δεν είναι ώρα ούτε για απαισιόδοξες σκέψεις, ούτε για ενδοσκόπηση. Είναι η ώρα για τη γλυκιά προσδοκία της κατάκτησης μιας ακόμα κούπας. Που θα μας ανεβάσει στην δεύτερη θέση της Χρυσής Βίβλου του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, δίπλα ακριβώς στην ΤΣΣΚΑ. Θα έχουμε αφήσει πίσω τη Μακάμπι και την Βαρέζε με τα πολλά ονόματα (το πιο αγαπημένο μου ήταν το Μόμπιλτζιρτζι) και θα αρχίσουμε να απειλούμε την Ρεάλ Μαδρίτης.

Ενα πρόβλημα θα προκύψει μόνο σε περίπτωση νίκης: Δεν θα υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το επίτευγμα του Παναθηναϊκού. Σ' αυτή την πορεία χρόνων και επιτυχιών δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί ή να γραφτεί που να μην έχει ήδη χρησιμοποιηθεί.

Το μόνο που παραμένει ανεξάντλητο είναι τα συναισθήματα. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα τρόπαια κι αν κατακτηθούν πάντα θα πανηγυρίζονται σα να είναι η πρώτη φορά. Ισως μάλιστα και ακόμα πιο έντονα από την πρώτη φορά. Γιατί αυτό πραγματικά αξίζει να το ζεις (σόρρυ Τατιάνα...).

Κι αν η σημειολογία ευνοεί τη Μακάμπι (ο τελικός διεξάγεται ανήμερα μιας μεγάλης ισραηλινής γιορτής όπως το 2002 στη Μπολόνια το «τριφύλλι» κατέκτησε την κούπα ανήμερα Πάσχα) ο Παναθηναϊκός θα είναι εκεί, για να αποδείξει ότι έχει χίλιους τρόπους για να φτάνει στη νίκη.

Εν αναμονή λοιπόν της μεγάλης στιγμής, ας νοιώσουμε ξανά υπερήφανοι για το «διαμάντι» μας που μετά το δώρο γενεθλίων της πρόκρισης στον τελικό, βραβεύτηκε όχι με ένα αλλά με τρία βραβεία. Αυτό του καλύτερου αμυντικού που το γνωρίζαμε ήδη, αυτό της συμμετοχής στην καλύτερη πεντάδα της Ευρωλίγκα (λογικό και αναμενόμενο απο την στιγμή που ήταν ο καλύτερος αμυντικός) αλλά και αυτό του ΜVP της διοργάνωσης.

Από εμένα μια ευχή για τον Μητσάρα μας: Δημήτρη Διαμαντίδη σου εύχομαι να μην... χωράνε στα χέρια σου τα τόσα πολλά βραβεία που θα κερδίσεις, λόγω των επιτευγμάτων σου μέσα στα παρκέ με την Πανάθα μας!

***

Scratch: Στο γκαλά έδωσε βροντερό παρών και ο αρχηγός Φραγκίσκος Αλβέρτης. Πόσο τυχεροί είμαστε τελικά εμείς οι Παναθηναϊκοί στο μπάσκετ! Για να το διαπιστώσουμε αρκεί να δούμε δίπλα - δίπλα τους δύο αρχηγούς μας!

Scratch1: Στην αναπληρωματική πεντάδα ήταν και ο V-Span...

Scratch2: Εμβληματικός και ο Sofo... Και παράλληλα απίστευτα συνειδητοποιημένος και με τον αρμόζοντα σεβασμό στον Παναθηναϊκό. Κι ας έχει «υποφέρει» από κάποιους οπαδούς μας. Κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Scratch3 (προσωπικό): Γαλάτη μου, που είχες ίδια μέρα γενέθλια με τον 3D. Ξέρω ότι το πήρες το δωράκι σου την Παρασκευή, αλλά εύχομαι να πάρεις ένα ακόμα πιο μεγάλο σήμερα! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! (τσεκάρισε το mailbox σου σε λίγο...).

Η καλύτερη πεντάδα

Μια φορά αρχηγός, πάντα αρχηγός!

Και ο Μάικ στην καλύτερη πεντάδα

Αληθινό Διαμάντι

Fragi, the legend

(ή ο παλιός είναι αλλιώς!)

Διαμαντίδης: Τι, κι άλλο βραβείο;

Μητσάρας παραλαμβάνει, Σόφο χειροκροτά

Λάμψη αστέρων

Ολοι ήταν υπέροχοι

Sofo, σκεπτόμενος

Bach α λα γιαπωνέζικα...

2011-04-12T00:19:00.002+03:00

Μια απλή ξύλινη μπάλα και μια ξύλινη κατασκευή (ξυλόφωνο μερικών μέτρων) μέσα στο δάσος....
Το κομμάτι που ακούγεται είναι το «Joy of Man's Desiring» (Jesus bleibet meine Freude) από τον J.S.Bach.

Οι «καλλιτέχνες» Ιάπωνες...

Για όσους δεν κατάλαβαν τη μελωδία, είναι η παρακάτω...

Oλοι «Ελληνες» είμαστε...

2011-04-03T01:49:00.001+03:00

Το αμερικάνικο όνειρο

2011-03-20T10:00:00.002+02:00

Η συγνώμη που ξεχάστηκε....

2011-02-28T22:24:00.010+02:00

Από την μεταμέλεια (χωρίς συγγνώμη) που εκφράστηκε στην ανακοίνωση της… επόμενης μέρας, στην συγγνώμη, ενώπιον των εκπροσώπων της Σούπερ Λίγκας κατά την συζήτηση της πρότασης μομφής. Κι από εκεί στην σημερινή ευθεία επίθεση εναντίον του Παναθηναϊκού.

Πόσο εύκολα ξεχνιέται η συγγνώμη όταν δεν την εννοείς!

Ο Μαρινάκης «σύρθηκε» (από το περιβόητο «περιβάλλον» του και τους συμβούλους του) στην δήλωση μεταμέλειας, όταν συνειδητοποίησε τις διαστάσεις που είχε πάρει το θέμα των επεισοδίων στο «ντέρμπι της ντροπής» στο Καραϊσκάκη. Την επανέλαβε, προσθέτοντας και την λέξη «συγγνώμη» (που είχε παραλείψει στην ανακοίνωσή του), όταν βρέθηκε ενώπιον των υπόλοιπων προέδρων (και εκπροσώπων) της Σούπερ Λίγκα.

Oχι ότι ήταν απαραίτητο, όπως αποδείχθηκε, αφού όσες ομάδες δεν στάθηκαν στο πλευρό του, (η μισή Λίγκα, δηλαδή) αρκέστηκαν στον ρόλο του… παρατηρητή – Πόντιου Πιλάτου, λες και το θέμα δεν τις αφορά, λες και πρόκειται για υπόθεση άλλων.

Και όταν αντιλήφθηκε ο Βαγγέλης πως αυτό το περιβόητο… μαχαίρι της Πολιτείας δεν πρόκειται σ’ αυτόν τον έρμο τόπο να φτάσει ποτέ στο… κόκκαλο και πως το «ερυθρόλευκο» επικοινωνιακό «σφυροκόπημα» έφερε αποτέλεσμα και έκανε το «άσπρο – μαύρο», μετατρέποντας σχεδόν σε… κατηγορούμενους τους παθόντες στα αίσχη του Καραϊσκάκη, άλλαξε ρότα και πέρασε στην αντεπίθεση.

Όπως ακριβώς στο ποδόσφαιρο που παίζεται μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, η ομάδα που αισθάνεται ότι έχει την υπεροχή, κερδίζει μέτρα μέσα στο γήπεδο, έτσι ακριβώς και στο… ποδόσφαιρο που παίζεται έξω από τις γραμμές, μόλις ο Μαρινάκης αντιλήφθηκε ότι πέρασε η φουρτούνα και ότι κανείς δεν πρόκειται να τον αγγίξει, ένοιωσε ξανά ισχυρός, ξέχασε… συγγνώμες και μεταμέλειες και έπαιξε φουλ επίθεση.

Μόνο που στην προσπάθειά του να γραφτεί το όνομά του στο DNA των οπαδών του Ολυμπιακού, και πάνω στην «ανυπομονησία» του να ξεπεράσει τα επιτεύγματα του Σωκράτη Κόκκαλη, αν είναι δυνατόν, σε μία μόλις, ξέφυγε από τα όρια.

Η απειρία του στο «διοικείν» μια ποδοσφαιρική εταιρεία, ειδικά αν αυτή έχει το μέγεθος του γαύρου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον αντίκτυπο που έχουν οι πράξεις του, τόσο στον λαό της ομάδας του, όσο και στους αντίπαλους οπαδούς, αλλά και η άγνοια (όπως αποδεικνύεται) της βαρύτητας που έχει ο θεσμικός του ρόλος ως προέδρου της Σούπερ Λίγκα, τον κατευθύνουν να λειτουργεί ως οπαδός, να προκαλεί και να προβαίνει σε ενέργειες που δυναμιτίζουν το κλίμα σε μια χρονική συγκυρία που όχι μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό।

Σε ένα ευνομούμενο κράτος η δήλωση «τι θέλετε; Να βγάλω τον κόσμο του Ολυμπιακού στο δρόμο;» θα είχε ενεργοποιήσει εισαγγελείς με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού και της Σούπερ Λίγκα να εγκαλείται για «υποκίνηση επεισοδίων»।

Αλλά σ’ αυτό το συγκεκριμένο κράτος - μπουρδέλο που συνηθίζει να παίρνει μέτρα μόνο στα λόγια και σ’ αυτό το συγκεκριμένο ποδόσφαιρο της π***, που έχει μάθει να λειτουργεί με τον συγκεκριμένο στρεβλό τρόπο εδώ και χρόνια, δεν πρόκειται να ανοίξει ούτε μύτη। Ετσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν αποφάσιζαν να επιληφθούν τα αρμόδια όργανα, το πιθανότερο θα ήταν να καταλήξουν εκ νέου σε μια ποινή – χάδι που θα αφήνει στον Μαρινάκη νέο ελεύθερο πεδίο δόξης λαμπρό.

Κι ενώ ο Μαρινάκης αισθάνεται ελεύθερος να διαφεντεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός, τραγική φιγούρα, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα ανήμπορος ουσιαστικά να αντιδράσει, έχοντας μετατραπεί από «κατήγορος σε κατηγορούμενο», όπως δήλωσε και ο Βεκρής (από διαπιστώσεις καλά τα πάνε στον Παναθηναϊκό, από λύσεις δεν βλέπω κάτι).

Στριμωγμένος στα σχοινιά, με φωνή αδύναμη, τρεμάμενη, χωρίς ισχύ στα κέντρα αποφάσεων, χωρίς την ικανότητα να υποστηρίξει το δίκιο του, παρακολουθεί τους άλλους να εξισώνουν αυτόν, θύμα στα αίσχη του Καραϊσκάκη, με τον θύτη του.

Ακέφαλος εδώ και καιρό, λυπητερό απομεινάρι των «εγκλημάτων» της πολυμετοχικότητας, πιθανότατα θα πιει γουλιά – γουλιά το πικρό ποτήρι μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αραγε, όλο αυτό το διάστημα, θα αναλογιστεί κανείς από τους διοικούντες και τους «διοικούντες», πώς και γιατί έφτασε μέχρι εδώ; Θα συναισθανθεί την ευθύνη του; Θα νοιώσει ντροπή;

Scratch: Οσο περνάνε οι μέρες τόσο περισσότερο ξενερώνω με τον γραφικό ...γύρο θριάμβου και τις ιαχές «νάτοι οι πρωταθλητές» (το έγραψα και στο προηγούμενο ποστ ότι είχα σοβαρότατη ένσταση γι' αυτό). Πρωταθλητές από πού κι ως πού ρε παλικάρια; Επειδή έπρεπε να κερδίσουμε στο ντέρμπι; Γιατί εγώ τα μετράω και δεν βγαίνουν τα κουκιά. Υπόθεση εργασίας είναι ότι AN φτάναμε τη διαφορά στους 4 βαθμούς είχαμε ελπίδες για τον τίτλο. Πού το στηρίζαμε; Στους κλυδωνισμούς που θα είχε το καράβι του γαύρου μετά την ήττα και στο γεγονός ότι έχει να παίξει με τους δικέφαλους και μπορεί να έχανε βαθμούς; ΥΠΟΘΕΣΗ είναι κι αυτό! Αλλο το τι έγινε στο ντέρμπι και άλλο το πρωτάθλημα. Τις πιθανότητες διεκδίκησης του τίτλου μας στέρησε το ντέρμπι. Οχι τον ίδιο τον τίτλο, γιατί γι' αυτόν άλλος είχε το πάνω χέρι. Μην τρελαθούμε τώρα!

Scratch1: Πολυμετοχικοί, θαυμάστε τα χάλια σας...

Scratch2: ΑΕΚ γίναμε... (κι η ΑΕΚ τουλάχιστον τον πήρε τον τίτλο, άσχετα αν της τον στέρησαν στα χαρτιά. Εμείς με τι ...προσόντα κάναμε γύρο θριάμβου;).

Και τώρα, τι;

2011-02-27T09:35:00.023+02:00

Ωραία! Εγινε κι αυτό. Συσπειρωθήκαμε, κάναμε πορεία, μαζευτήκαμε στο ΟΑΚΑ (τρόπος του λέγειν, γιατί άμα μιλάς για συσπείρωση και υπάρχουν ολόκληρες άδειες κερκίδες, τότε κάτι τρέχει και μην προσπαθεί κανείς να μου μιλήσει για την απογοήτευση, γιατί εδώ έγινε προσκλητήριο κανονικό!), φωνάξαμε συνθήματα, τα χώσαμε στον Μαρινάκη, στον Πιλάβιο, στην ΕΠΟ, στην ΚΕΔ, στη Σούπερ Λίγκα και στο κακό συναπάντημα, χειροκροτήσαμε τους παίκτες σαν πρωταθλητές (αν και έχω Σ-Ο-Β-Α-Ρ-Ο-Τ-Α-Τ-Η ένσταση σ' αυτό...), ζητήσαμε από τον Σισέ να μείνει (ξέρουμε τι πραγματικά του ζητάμε, αλήθεια;) και απολαύσαμε για ένα 20λεπτο τον Παναθηναϊκό των τελευταίων αγωνιστικών (στον υπόλοιπο χρόνο ...απολαύσαμε τον Παναθηναϊκό ολόκληρης της προηγούμενης σεζόν συν το ανυπέρβλητο... μεγαλείο του Γιούρκα Σεϊταρίδη). Α, ναι, "ξύπνησε" και ο "μεθύστακας" (κομμάτι... νωρίς το θυμήθηκε, όταν πια τα πάντα έχουν κριθεί).

Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η εικόνα του χθεσινού αγώνα με το πιτσούνι, που να το παραδεχτούμε ήταν πολύ καλύτερο και θα μπορούσε να πάρει τη νίκη. Δεν εξετάζω εδώ αν ήταν καλύτερο, επειδή ο Παναθηναϊκός ήταν επηρεασμένος από όσα προηγήθηκαν και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα (που είναι πραγματικότητα) αλλά αυτή καθ' αυτή την εικόνα των δύο ομάδων.

Εχουμε λοιπόν έναν Παναθηναϊκό αποσυντονισμένο. Λογικό. Και αποφορτισμένο. Επίσης λογικό. Ολη την εβδομάδα μόνο με τον επικείμενο αγώνα με τον Ατρόμητο δεν ασχολήθηκε. Δηλώσεις από εδώ, δηλώσεις από εκεί, ανακοινώσεις για την Εθνική, καταθέσεις στην Αστυνομία για το τι έγινε στο ντέρμπι της ντροπής, πήγαινε - έλα του Σισέ με τον Βερβεσό για να καταθέσει μήνυση κατά του Βαγγέλα, προτάσεις μομφής και δεν συμμαζεύεται. Μόνο τη μπάλα δεν είχαν στο μυαλό τους. Από την άλλη ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν στον αγώνα με τον γαύρο. Φορτίστηκαν έντονα και με όσα ακολούθησαν, επομένως είχαν "στραγγίξει" από συναισθήματα και ενέργεια εν όψει του χθεσινού αγώνα.

Η μπάλα δεν είναι "γυρίζω το διακοπτάκι και ξαναβρίσκω τον ρυθμό μου". Θέλει μια προεργασία ψυχολογική όταν έχουν προηγηθεί τέτοια γεγονότα, πέραν της αγωνιστικής.

Βεβαίως, μπορείς να πεις πολλά χωρίς απαραίτητα να κάνεις κριτική και για τα αγωνιστικά. Δηλαδή, εντάξει, στον συγκεκριμένο αγώνα δεν περιμένω να μου παίξεις μπάλα, αλλά ρε αδερφέ μπορώ να δω πώς είναι - πάλι - το κέντρο χωρίς τον καλό Ζιλμπέρτο, αφού ο Σιμάο καλός χρυσός για να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου, αλλά από δημιουργία μηδέν, μπορώ να δω την τρύπα στην άμυνα και βγάζει μάτια και το γεγονός ότι εκεί στα δεξιά έχω έναν πρώην ποδοσφαιριστή που όσο βαρύ κι αν ακούγεται θα έκανε χάρη στον εαυτό του να σταματούσε τη μπάλα γιατί... ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ.

Οπως επίσης μπορώ να δω ότι χωρίς τον Λέτο η ομάδα δεν έχει εκρηκτικότητα, ότι ο Γκοβού με το πρώτο γκολ του στο πρωτάθλημα στα τέλη Φεβρουαρίου, μάλλον θα πάρει τον δρόμο του Σισέ και του Ζιλμπέρτο το καλοκαίρι. (Βρε μπας και να βάλουμε τον Γιούρκα δεξί εξτρέμ, αφού του αρέσει τόσο να ανεβαίνει; Ετσι κι αλλιώς για αμυντικός δεν κάνει πια).

Ο μόνος που τα πήγε καλά ήταν ο Νίνης, μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον που ...υποχρεώθηκε να κάνει το δεξί μπακ (και ποιος δεν παρέλασε από εκεί, για να καλύψει τον Γιούρκα).

Και αφού βλέπω τα παραπάνω, έχω το δικαίωμα να αναρωτηθώ: Tελικά ο Ζεσουάλδο έχει προσφέρει βελτίωση στην εικόνα της ομάδας και απλά το χθεσινό ήταν απόρροια του επηρεασμού των παικτών από το ντέρμπι και της έλλειψης εναλλακτικών λύσεων, ώστε να "γυρίσει" τα πράγματα στο δεύτερο ημίχρονο; ΄Η μήπως η προηγούμενη αναλαμπή ήταν αποτέλεσμα της επιστροφής των τραυματιών και της ταυτόχρονης φόρμας συγκεκριμένων παικτών; Απάντηση δεν έχω, ακόμα το ψάχνω...

Αν όμως η εικόνα της ομάδας στο χθεσινό αγώνα είναι το ένα ζήτημα, το δεύτερο είναι πως αυτή την εικόνα θα βλέπουμε πάνω - κάτω μας αρέσει δεν μας αρέσει και στο πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν, αν δεν γίνουν (και πώς να γίνουν;) μεταγραφικές κινήσεις.

Με τον Σισέ (εκτός τόπου και χρόνου χθες, αλλά αυτός κι αν δεν έχει τα δίκια του) να έχει αποχωρήσει για άλλες πολιτείες, με τον Ζιλμπέρτο να twitter-ίζει (όπως διάβασα) την ώρα του αγώνα κάνοντας αναφορά σε αγώνα ράγκμπι, που σημαίνει ότι είναι ήδη αλλού ΚΑΙ αυτός, με κάποιον από τους Λέτο ή Νίνη να "σπρώχνονται" σε μεταγραφή για να μπει στα ταμεία μπερντές, πόσο καλύτερη άραγε θα είναι η εικόνα της ομάδας του χρόνου;

Και βέβαια με τους μεγαλομετόχους απόντες σε ένα παιχνίδι που είχε σημάνει γενικό προσκλητήριο. Είδα τους Γιαννακόπουλους, μου είπαν ότι ήταν και ο Τζίγγερ (δεν το έχω διασταυρώσει), αλλά πήρε απουσία ο "Πατέρας της καρδιάς μας" και βεβαίως ο Βγενό. Κι αν ο τελευταίος είναι (ή το "παίζει") έτσι κι αλλιώς ακριβοθώρητος, η απουσία του Πατέρα για μένα ήταν φάουλ. Και το γράφω εγώ που γνωρίζετε πόσο πολύ ήθελα να τον βλέπω πρόεδρο της ομάδας. Να υποθέσω ότι μόνο ως πρόεδρος ήθελε να εμφανίζεται; Δεν θέλω να το κάνω γιατί μπορεί να τον αδικώ, αλλά δεν μπορώ να μη το σημειώνω.

Και πάμε στο διά ταύτα. Ωραία, κάναμε το συλλαλητήριο, πήγαμε στο γήπεδο, πήραμε το "χηνάρι" μας δίνοντας την δυνατότητα στον γαύρο να μιλήσει για άξιο πρωτάθλημα (στο στιλ, αυτοί δεν μπορούν να κερδίσουν τον Ατρόμητο, ήθελαν και τίτλο;) ή ενδεχομένως να σώσει και τον Πανιώνιο σήμερα - θα δείξει.

Αλλά από εδώ και πέρα τι; Θα τελειώσουμε το πρωτάθλημα μέσα στην ξενέρα και την απογοήτευση; Θα πάμε στα πλέι οφ έχοντας εκμηδενίσει την διαφορά μας στην ειδική βαθμολογία με αυτούς που μας ακολουθούν, διακυβεύοντας την πρωτιά που θα μας δώσει την δυνατότητα να διεκδικήσουμε πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ;

Γιατί εδώ υπάρχει μια αντίφαση. Από τη μια ως Παναθηναϊκοί έχουμε σιχαθεί το ελληνικό πρωτάθλημα, από την άλλη διακυβεύουμε (αν συνεχίσουμε σ' αυτό το μοτίβο) την συμμετοχή μας στο μόνο θεσμό που μας δίνει χαρές και μας κάνει περήφανους.

Τι ακριβώς θέλουμε; Γιατί αν θέλουμε να δείξουμε τη δυσαρέσκειά μας για την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο και αφού όπως φάνηκε συνοδοιπόρους δεν έχουμε (πέραν της ΑΕΚ και του Αρη) σ' αυτή μας την προσπάθεια, η μόνη λύση είναι η αποχώρηση. Αποχωρείς, μηδενίζεσαι, μένεις εκτός Ευρώπης. ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ.

Διαφορετικά δεν έχεις δικαίωμα να παίζεις με το όνομα του Παναθηναϊκού. Μπαίνεις μέσα σε ΟΛΑ τα παιχνίδια, αφήνοντας την ξενέρα σου στην άκρη και παίζεις για την τιμή και την αξιοπρέπεια της ομάδας.

Οταν αποφασίσει ο επίσημος Παναθηναϊκός τι ακριβώς θέλει απ' όλα, τα ξαναλέμε...

Για το θέμα έχω γράψει και εδώ.

Scratch: Βύντρα και πάλι Βύντρα!

Scratch 1: Πολύ θα ήθελα να μάθω το σκεπτικό με το οποίο ψήφισαν λευκό στην πρόταση μομφής ο ΠΑΟΚ, ο Αστέρας Τρίπολης, η Ξάνθη, η Λάρισα και η Καβάλα. Τι σημαίνει δηλαδή λευκό; Δεν είμαι με κανέναν; Νίπτω τας χείρας μου; Αποφασίστε για μένα χωρίς εμένα; Ωραίοι!

Scratch 2: Ωραίος και ο κόραξ! Σε έναν αγώνα που μύριζε μπαρούτι, πάει και διακόπτει τον αγώνα τρεις φορές. Για ποιο λόγο; Είχε ευαίσθητα αφτάκια; Είχε ευαίσθητα ματάκια; Πάλι καλά που δεν έγινε κανα ντου γιατί θα ανακαλύπταμε πόσο καλός είναι στο σπριντ (αν προλάβαινε...) και θα είχαμε άλλα μετά...

Scratch 3: Ωραία και η αθλητική δικαιοσύνη. Μία αγωνιστική για το ξύλο και το ντου.

Scratch 4: Πστ, Νικητιάδη, Μπιτσαξή και οι υπόλοιποι. Την άλλη φορά μη το βάλετε ρε τόσο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο!

Scratch5: Τζιμπρίλαρέ μου, το βλέπω πια ότι είναι βέβαιο πως φεύγεις. Ας σε χαρούμε λοιπόν, όσο γίνεται στον λίγο καιρό που απομένει...

...μα αυτό μου φέρνει τρόμο

2011-02-20T02:45:00.027+02:00

Οσοι περίμεναν ότι μπορεί ο διαιτητής του ντέρμπι να μείνει απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα και να μην βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του στην εξέλιξη αλλά και την τελική έκβασή του διαψεύστηκαν οικτρά! Αλλά και όσα... κατάφερε να κάνει ο Καλόπουλος στη διάρκεια του αγώνα κι αυτά ακόμα πέρασαν στο περιθώριο μετά τα όσα ακολούθησαν το σφύριγμα της λήξης!

Είναι σαφές ότι ο διαιτητής απένειμε με την διαιτησία του το πρωτάθλημα στον γαύρο, αλλά για μένα αυτό είναι το λιγότερο! Ουδέποτε πίστεψα ότι μπορεί να γίνει η ανατροπή με μια νίκη στο Καραϊσκάκη!Το πρωτάθλημα έχει κριθεί από καιρό και θα είναι λάθος να σταθούμε στη συγκεκριμένη διαιτησία και να παραγνωρίσουμε τα όσα λάθη έχουν γίνει από τον Παναθηναϊκό στη διάρκεια της σεζόν. Περισσότερο μάλιστα φοβάμαι πως ο ντόρος που ήδη έχει προκληθεί από το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη θα αποπροσανατολίσει πολύ κόσμο σχετικά με τα πραγματικά αίτια που μας στέρησαν το φετινό τρόπαιο.

Γιατί, ας μην παραμυθιαζόμαστε μάγκες!Αυτό που μας στέρησε σήμερα ο Καλόπουλος είναι μια νίκη γοήτρου που θα χρύσωνε το χάπι από το γεγονός ότι μόνοι μας κλοτσήσαμε το πρωτάθλημα με τους βαθμούς που χάσαμε σε παιχνίδια που δεν έπρεπε! Το πρωτάθλημα αυτό καθ' αυτό το έχουμε χάσει εδώ και καιρό και αν κάτι μας κρατούσε ζωντανή την ελπίδα ήταν το πάθος του Σισέ και η άρνησή του να καταθέσει τα όπλα.

Απόψε χάσαμε πολύ περισσότερα πράγματα από τον τίτλο. Απόψε οριστικοποιήθηκε η απώλεια του ανθρώπου που έκανε τα δύο τελευταία χρόνια να χαιρόμαστε το ποδόσφαιρο ακόμα κι αν η ομάδα δεν έπαιζε καλά. Του ανθρώπου που μας έδειξε πόσο ωραία είναι να έχεις στην ομάδα σου παίκτες - ηγέτες, παίκτες - νικητές. Ο Σισέ ήταν δυστυχώς too much για την Ελλάδα και το ποδόσφαιρό της. Και ακριβώς επειδή μας έπεφτε "πολύς", επειδή αυτό που ζούσαμε ήταν ένα όνειρο, αυτό το όνειρο κράτησε λίγο.

Απόψε όμως συνέβη και κάτι άλλο. Γιατί μπορεί η απώλεια του τίτλου να είναι το ένα θέμα (προδιαγεγραμμένο, κατά τη γνώμη μου, επαναλαμβάνω) και η ανακοίνωση αποχώρησης του Σισέ ένα δεύτερο (ακόμα πιο σημαντικό, από την απώλεια του τίτλου, πάλι κατά τη γνώμη μου), αλλά τα όσα ζήσαμε στο τηγάνι - wannabe Rizoupoli - μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω.

Ακούω δεξιά και αριστερά απόψεις "ουδέτερων" που θεωρούν ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε για τα σημερινά αίσχη, επειδή εμείς και ο γαύρος είμαστε οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κι επειδή κατά καιρούς έχω πει (γράψει) ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν το μικρότερο δικαίωμα να διαμαρτύρονται για αδικίες από τους διαιτητές όταν στην πορεία των χρόνων έχουν ασελγήσει κατ' εξακολούθησιν πάνω στους μικρούς, δικαιούμαι νομίζω να αναφέρω και τη γνώμη μου για το αν νομιμοποιούνται αυτοί οι ουδέτεροι να μας βάζουν στο ίδιο καζάνι.

Ε λοιπόν με το χέρι στην καρδιά και καθώς έχω μια ηλικία που μου επιτρέπει να θυμάμαι τις εποχές της παντοδυναμίας του καπετάνιου, μπορώ να υποστηρίξω ότι κάνουν λάθος.

Το χειρότερο δε είναι πως τα σημερινά επεισόδια έρχονται σε μια εποχή που υποτίθεται ότι ανατέλλει μια νέα εποχή για το ελληνικό ποδόσφαιρο, όλοι θέλουν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της βίας και υπάρχουν παράγοντες που ευαγγελίζονται νέα ήθη.

Οποιος άκουσε όμως σήμερα τον Βαγγέλη Μαρινάκη και δεν τρόμαξε μπροστά στη ζοφερή προοπτική που ανοίγεται για το ελληνικό ποδόσφαιρο, παραείναι θαρραλέος.

Αν αυτό το σημερινό παραλήρημα βρίσκει σύμφωνους τους (περισσότερους, ευτυχώς όχι όλους) τους οπαδούς του Ολυμπιακού με αφήνει παγερά αδιάφορη. Ετσι κι αλλιώς ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που στενοχωρήθηκαν γιατί δεν έφαγαν ξύλο στη φυσούνα όλοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού και θεωρούν ότι έγιναν μισές δουλειές.

Αν όμως αυτό το παραλήρημα περνάει απαρατήρητο από τους οπαδούς των υπόλοιπων ομάδων και τους υγιώς σκεπτόμενους οπαδούς του Ολυμπιακού, τότε έχουμε τεράστιο πρόβλημα.

Απόψε, αν δεν το καταλάβατε, μια νέα Ριζούπολη γεννήθηκε. Μια Ριζούπολη πολύ πιο τρομακτική από την προηγούμενη, γιατί έρχεται σε μια χρονική και οικονομική συγκυρία που έχει χαθεί γενικότερα το μέτρο και που η ηρεμία στην ελληνική κοινωνία κρατιέται από μια κλωστή.

Για το κράτος δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ισως να "ευλογεί" κιόλας τέτοιες συμπεριφορές, στο πλαίσιο του "μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας γίνει", αφού προτιμάει τους νεκρούς στα γήπεδα παρά στους δρόμους.

Αν όμως σ' αυτή την εποχή που υποτίθεται ότι έχουμε συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα, οφείλουμε να αξιολογούμε καλύτερα πρόσωπα και καταστάσεις, που βιώνουμε δυσκολίες και προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε από τον σωρό και να ξεχωρίσουμε τις αρχές και τις αξίες που πραγματικά αξίζει να στηριχθούμε πάνω τους, υπάρχουν άνθρωποι, που ως άλλοι πολιτικοί ταγοί κατευθύνουν και καθοδηγούν τους οπαδούς παρασυρμένοι μέσα από το δικό τους οπαδικό πρίσμα, έχοντας το θράσος ή την άγνοια (ενδεχομένως και το δόλο;) να ισχυρίζονται πως αυτό που παρακολουθήσαμε αποτελεί μια προσπάθεια να διδαχθούν τα νέα παιδιά και να είναι περισσότερο χαρούμενα και γεμάτα αυτοπεποίθηση τα παιδιά των Ολυμπιακών και αυτός ο άνθρωπος έχει ακόμα θεσμικό ρόλο στη Σούπερ Λίγκα και δεν κάνει κανείς σήμερα κιόλας την παραμικρή κίνηση για να του αφαιρέσει αυτό το ρόλο, τότε είναι βέβαιο ότι έχουμε πιάσει πάτο.

Scratch: Για τα υπόλοιπα έχω γράψει εδώ.

Scratch1: Φοβερός Λέτο, η απόδοσή του στο συγκεκριμένο ντέρμπι άργησε μια ολόκληρη σεζόν. Κρίμα που δεν συνοδεύτηκε από τη νίκη, όπως του άξιζε.

Xωρίς κέρδος κέρατα...

2011-02-10T00:56:00.009+02:00

Και να που ξαφνικά δεν έχουμε άλλο θέμα συζήτησης από το μέγα ...σκάνδαλο που ταλανίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο με τις ...ευλογίες της ΕΠΟ. Εφτιαξε, λέει, η ΕΠΟ του Σοφοκλή "φωτογραφική διάταξη" για να κάνει μεταγραφή ο Κοτσόλης στον Παναθηναϊκό.

Σιγά ρε παιδιά, λες και κίνησε ο Παναθηναϊκός γη και ουρανό για να πάρει ένα κράμα Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι. Σιγά μη τυχόν πήρε τον Μπουφόν!

Εννοείται βέβαια ότι καμία οργή δεν ξεχείλισε στο λιμάνι και κανένα σκάνδαλο δεν έγινε. Προθέρμανση κάνει ο γαύρος διά παν ενδεχόμενον. Μη τυχόν δηλαδή και γίνει η στραβή στο "Κλεάνθης Βικελίδης" και χάσει βαθμούς και αντίστοιχα κερδίσει ο Παναθηναϊκός την ΑΕΚ και γίνει το ντέρμπι στο τηγάνι αίμα και άμμος.

Γι΄αυτό ωρύονται οι γαυροφυλλάδες για την υπόθεση Κοτσόλη, γι' αυτό και ...ανακαλύψανε και συναντήσεις Πατέρα - Κόντη, τη στιγμή που ο Κόντης βρισκόταν στην Ελβετία και μάλιστα σε συνέδριο όπου ήταν παρόντες και παράγοντες του γαύρου.

Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνει ο γαύρος. Μια χαρά το πάει το θέμα ο γαύρος αν θέλετε τη γνώμη μου. Κάνει αυτό που οφείλει να κάνει. Είπαμε άλλωστε ότι επικοινωνιακά όταν εμείς πηγαίνουμε, αυτοί έχουν ήδη γυρίσει.

Το θέμα είναι τα δικά μας τα καμώματα. Που ήρθε και έκατσε η φάση με τον Κοτσόλη και έχουμε πάλι χωρίς κέρδος κέρατα. Γιατί αν κάτσεις κάτω και το σκεφτείς τι ακριβώς κάναμε; Πήραμε έναν ανέτοιμο τερματοφύλακα (δεν έχω τίποτα με τον Στέφανο, ίσα ίσα που τον συμπαθώ κιόλας γιατί είναι δικό μας παιδί, αλλά όπως και να το κάνεις ανέτοιμος είναι) που θα είναι πάνω - κάτω έτοιμος όταν θα έχει αποθεραπευτεί και ο Καρνέζης.

Και γιατί τον πήραμε; Επειδή για άλλη μια φορά τα κάναμε σκατά με τον σχεδιασμό της ομάδας και σουτάραμε την τελευταία μέρα των μεταγραφών τον Φερνάντεζ. Ο οποίος Φερνάντεζ μας ...ξύνισε χωρίς καν να τον δοκιμάσουμε (αν είναι δυνατόν να χρειάζεται να δοκιμάσουμε δηλαδή έναν τερματοφύλακα που έχει παίξει ένα σωρό παιχνίδια με ΠΑΟΚ και Ηρακλή και προέρχεται από την Μπουντσελίγκα).

Και δεν φτάνει που τον πήραμε (τον Κοτσόλη) αλλά δώσαμε και δικαιώματα στους απέναντι να φωνάζουν για σκάνδαλο επειδή θεωρούν ότι η παράταση στις μεταγραφές των ελεύθερων παικτών έγινε για να διευκολυνθεί ο Παναθηναϊκός.

Η ουσία είναι πως ανεξάρτητα από το γεγονός ότι σκούζει ο γαύρος (που το κάνει για τους λόγους που αναλύσαμε και όχι γιατί τρέχει σώνει και καλά κάτι) ο Παναθηναϊκός δίνει δικαιώματα.

Οπως είχε γίναι και πέρυσι που σε μια πρωτοφανή καραμπόλα είχε δώσει τον Μουν στον ΠΑΟΚ, είχε κατεβεί ο Αναστασάκος στον Ατρόμητο και είχαμε πάρει εμείς τον Μαρίνο. Αλλο λαμπρό παράδειγμα σχεδιασμού ομάδας. Να ξέρεις από νωρίς το καλοκαίρι ότι ο Νοτιοαφρικάνος έχει εμπλακεί σε θανατηφόρο τροχαίο, η ψυχολογία του είναι άθλια, να μην κάνεις τίποτα γι΄ αυτό, παρά να αδρανείς και στην τελευταία ημέρα των μεταγραφών να αποφασίζεις ότι σου λείπει δεξί μπακ. Λίγο αργότερα βέβαια η διοίκηση απεφάνθη ότι ούτε έτσι κάλυπτε τη θέση και έκανε το ...κόλπο γκρόσο με τον Γιούρκα, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης.

Το θέμα αυτής της συζήτησης, είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν κάνει σωστά τις δουλειές του. Και το πρόβλημά του δεν είναι τωρινό. Είναι πρόβλημα διαχρονικό. Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται "έλλειψη σχεδιασμού". Και είναι αυτή η έλλειψη σχεδιασμού που κάνει τον ίδιο να τρέχει την τελευταία στιγμή και τους άλλους να του χρεώνουν δόλο σε κάποιες κινήσεις του.

Και το κακό είναι πως αυτή η κατάσταση δεν προβλέπεται να σταματήσει για όσο καιρό δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός τεχνικός διευθυντής ή κάποια σοβαρή διοίκηση που θα καθίσει κάτω και θα σκεφτεί τι ακριβώς χρειάζεται η ομάδα, ποιες είνα οι προτεραιότητές της, ποια πρέπει να είνα τα χαρακτηριστικά της, ποια πρέπει να είναι τα back up της δια παν ενδεχόμενον και να πορευτεί βάσει σχεδίου.

Κι αυτό το σχέδιο, ένα σχέδιο με τα αυτονόητα, δεν χρειάζεται 80 εκατομμύρια ευρώ για να υλοποιηθεί. Αλλά χρειάζεται σίγουρα ανθρώπους με γνώσεις στα σωστά πόστα. Οταν (και αν) τους βρει όμως ο Παναθηναϊκός με τα μυαλά που κουβαλάνε οι διοικούντες του (όποιοι απέμειναν να διοικούν τέλος πάντων...) σφυρίξτε μου κλέφτικα!

Scratch: Σχόλιο γαύρου συναδέλφου χθες, όταν έγινε γνωστό το (τρίτο; τέταρτο;) τροχαίο του Σισέ: "Κι αυτός ο Σισέ ρε μαλάκα, αφού δεν ξέρει να οδηγάει, τι την θέλει την Bentley?" (μα να σου πω...)

Scratch 1 (άσχετο): Γυρνούσα από Εθνική και στο φανάρι στο Ροσινιόλ (αθάνατη ατάκα Λαζόπουλου: Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ' αυτή τη ζωή. Εχει παιδάκι το φανάρι; -όπου παιδάκι τώρα βάλτε Πακιστανό - Αργεί το φανάρι να ανάψει!), βλέπω καμιά δεκαριά Πακιστανούς. Δεν κρατούσαν το μαρκούτσι που σου καθαρίζουνε τα τζάμια, δεν κρατούσαν φακούς ή χαρτομάντηλα. Κρατούσαν στα χέρια τους ογκώδη πακέτα με DVD. Καλά, σκέφτομαι, όσο και να αργεί το φανάρι, θα προλάβει ο άλλος να ξεδιαλύνει μέσα από τέτοιο πακέτο την ταινία που θέλει; Κι ενώ πίστευα ότι θα μείνω με την απορία, πλησιάζει ένας και μου κολλάει το DVD στο τζάμι. Και τι να δω! Τζούλια κύριοι! Η Τζούλια και οι μαύροι επιβήτορες. Ολη η πραμάτεια τους, Τζούλια και μόνο. Ούτε διαλέγεις, ούτε ξεδιαλέγεις. Την παίρνεις (την ταινία), πληρώνεις και φεύγεις.

Scratch 2 (δεύτερο άσχετο - gossip-άτο): Στο γραφείο εθεάθη Πετρούλα. Με τζιν παντελόνι, μποτίνια, ροζ μπλουζάκι και γούνινο γιλέκο. Είναι πιο ψηλή και (ακόμα) πιο αδύνατη απ' όσο φαίνεται στο γυαλί. Μόλις δε μπήκε μέσα, ήχησαν οι ανιχνευτές πυρκαγιάς. Τυχαίο;

Scratch 3 (οικολογικό): Απαγορεύεται λέει η τυρόπιτα στα κυλικεία των σχολείων. Οπως και τα milko, τα μπισκότα και οι πάσης φύσεως λιχουδιές. Κι όποιος νομίζει τώρα ότι νοιάζονται για την υγεία των παιδιών κοιμάται με τα τσαρούχια.

Scratch 4 (σκωπτικό): Τι είναι η Τζούλια ανάμεσα σε δύο μαύρους;...

Αντίθεση...

Μπήκαμε στον Υδροχόο...

2011-02-06T00:57:00.012+02:00

Μπήκαμε πια στο Φλεβάρη, τον κατ' εξοχήν μήνα του Υδροχόου. Αγαπημένος μήνας για μένα, αφού είναι ο μήνας των γενεθλίων μου, εδώ και μερικά χρόνια ακόμα πιο αγαπημένος, αφού αποκαλύφθηκε πως είναι και ο μήνας γενεθλίων της Πανάθας. Εχουμε να τα πούμε σχεδόν ένα μήνα. Και τι δεν συνέβη μέσα σ' αυτόν τον μήνα. Οχι μόνο στην Πανάθα αλλά και σε μένα προσωπικά. Η αλήθεια είναι πως όλο αυτό τον καιρό δεν είχα χρόνο να γράψω. Από την άλλη, όταν ξέκλεβα και λίγο χρόνο δεν ήξερα τι να γράψω. Για τα όνειρα και τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν; Για τους προέδρους και τους μεγαλομετόχους και τα στελέχη που σκέφτονταν την ανάληψη της προεδρίας της ΠΑΕ σα να ήταν το μεγαλύτερο κακό που μπορούσε να τους τύχει; Μου έρχονταν στον νου κάτι κωμωδίες τρόμου που έβλεπε ο άλλος τον Δράκουλα και σχημάτιζε με τα χέρια του τον σταυρό για να τον κρατήσει μακριά. Μήπως όμως μια κωμωδία τρόμου δεν είναι κι αυτό που ζούμε τόσο καιρό με την ομάδα; Εψαχνα τις προάλλες κάτι παλιά κείμενα του καλοκαιριού, τότε που είχαμε παίξει τα φιλικά με τις ιταλιάνες και έγραφα ότι πετάει η ομάδα και αναρωτιόμουν αν αυτό είναι φυσιολογικό.

Και αναφερόμουν στους ...άλλοι που ήταν γεμάτοι προβλήματα, αποκλεισμούς, μπουκέτα και έλεγα ότι θα πάρουμε αέρα τον τίτλο. Αέρα κοπανιστό θα πάρουμε τελικά. Εξω από το κύπελλο, με μια διαφορά από τον γαύρο στο πρωτάθλημα που θα ήταν αναστρέψιμη σε κάποια άλλη χώρα αλλά όχι εδώ, με αβέβαιο το μέλλον και με τον Τζιμπρίλ να μας κουνάει μαντήλι το καλοκαίρι (για τον Ζιλμπέρτο δεν λέω καν, το κούνησε ήδη, το έγραψε και στο Twitter - απλώς όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα ο Βραζιλιάνος δεν φαντάζει ως απώλεια).

Kαι να βλέπεις από την άλλη τον Μαρινάκη να έχει υιοθετήσει ένα προφίλ που κάνει τον Χόχο να μοιάζει παπαδοπαίδι. Να βλέπεις την ΑΕΚ που σε άφησε ξερό στο κύπελλο να χάνει από τον Αρη, να βλέπεις τον ΠΑΟΚ να σε περιμένει με ...ανοιχτές τις αγκάλες για να εκδικηθεί για το περυσινό ντέρμπι στο Χαριλάου όπου θεωρεί πως έχασε το πρωτάθλημα ελέω Σπάθα.

Η ζωή κάνει κύκλους, αλλά για τον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια έχει μόνο παρενθέσεις. Παρένθεση το πρωτάθλημα του 2004, παρένθεση όπως όλα δείχνουν και αυτό του 2010. Αν με ρωτήσετε τι νοιώθω θα σας πω πως νοιώθω ένα μεγάλο κενό. Απογοήτευση, προδοσία, αγανάκτηση, θλίψη. Μόνο οργή δεν νοιώθω. Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό ή όχι, αλλά ούτε καν ο τρόπος που χάσαμε την πρόκριση στο κύπελλο δεν με ενόχλησε. Και κάπου την περίμενα. Οχι επειδή θεωρούσα πως δεν ανατρέπεται το 0-2 της ΑΕΚ. ΑΕΚ είναι αυτή. Ικανή να κερδίσει εμάς και να χάσει από τον Ολυμπιακό Βόλου. Ικανή να κερδίσει μέσα στο Καραϊσκάκη και να χάσει μετά στο ΟΑΚΑ από τον Ηρακλή (και τον Ιωνικό ενίοτε). Αλλά επειδή δεν πίστευα ότι ο φετινός Παναθηναϊκός έχει την δύναμη να παίξει για να γυρίσει αυτό το παιχνίδι ή και οποιοδήποτε παιχνίδι εδώ που τα λέμε.

Η απόδοσή του λοιπόν ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Δεν στάθηκα στον αποκλεισμό κι ας είναι από αυτούς που έρχονται με τρόπο που πονάει. Δεν στάθηκα και στον διαιτητή, γιατί αν τα εφτά λεπτά είναι εφτάμιση λίγη σημασία έχει για μένα. Δεν στάθηκα καν στον Καρνέζη γιατί είναι αλητεία αυτό που έγινε με την στοχοποίησή του. Αν ένας παίκτης σου έχει μόλις πέντε έξι παιχνίδια στα πόδια του (στα χέρια του μάλλον στην περίπτωσή μας) ακόμα και ένα τέτοιο λάθος είναι αναμενόμενο. Αν δεν θέλεις να κάνει τέτοια λάθη ή θεωρείς ότι είναι ανεπίτρεπτα ας πάρεις άλλον τερματοφύλακα.

Πάλι στα λάθη της διοίκησης καταλήγουμε δηλαδή. Δεν ξέρω τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Και όταν λέω από εδώ και πέρα εννοώ για το μέλλον της ομάδας, γιατί το παρόν μάλλον είναι ζοφερό. Το μέλλον της όμως σχετίζεται άμεσα και με έναν παίκτη που μας έχει "σημαδέψει" τα δύο τελευταία χρόνια, που έχει αφήσει το στίγμα του και μας έχει χαρακτηρίσει σαν ομάδα. Ο Τζιμπρίλ μάλλον είναι ήδη αλλού. Αυτό μου λέει εμένα το ξέσπασμά του. Υπερβολικό το βρήκα, από την δική μου πλευρά, αλλά είπαμε ότι εγώ "δεν νοιώθω" τίποτα άλλο τελευταία εκτός από ένα μεγάλο κενό (για την κατάσταση στον Παναθηναϊκό εννοώ, προσωπικά είμαι πολύ καλά).

Ο ίδιος, όμως, που έχει δώσει την ψυχή του για να δει αυτή την ομάδα ξανά ψηλά, αυτός που τραβάει το κάρο από τη λάσπη σε κάθε ευκαιρία, δικαιούται αυτό το ξέσπασμα. Ηταν ένα ξέσπασμα αγανάκτησης που ελάχιστα είχε να κάνει - πιστεύω - με τον συγκεκριμένο αγώνα. Απλώς αυτός ο αγώνας ήταν το τελευταίο άχυρο στη ράχη της καμήλας. Ενας ποδοσφαιριστής - νικητής δεν το βάζει κάτι, δεν "παρατάει" κανένα στόχο, δεν μπορεί να διανοηθεί πως από τις αρχές Φλεβάρη θα μείνει χωρίς να υπάρχει κάτι για να κυνηγάει. Κι αν η ομάδα μένει χωρίς στόχους από τις αρχές Φλεβάρη ας μου πει κάποιος ποιος στόχος θα είναι αυτός που θα τον "δελεάσει" να μείνει το καλοκαίρι;

Υπάρχει βέβαια και η ρεαλιστική οπτική. Αυτή που λέει πως από τον Σισέ θα πιάσεις λεφτά. Αλίμονο, είναι ο μόνος από τον οποίο μπορείς να πιάσεις λεφτά (και μη μου πείτε για τον Νίνη, τον Σιμάο, ή τον Λέτο με τέτοιο πρωτάθλημα που κάνουν). Και καθώς τα λεφτά θα είναι είδος εν ανεπαρκεία την επόμενη σεζόν, γενικότερα στην Ελλάδα, ειδικότερα στο ποδόσφαιρο και με δεδομένη (αυτή τη στιγμή που μιλάμε, γιατί αύριο κανείς δεν ξέρει) την αβεβαιότητα στα διοικητικά του Παναθηναϊκού, η πώλησή του θα σε βοηθήσει σαν ομάδα να κάνεις μια πιο ορθολογική διαχείριση με σαφώς μικρότερο μπάτζετ και να επενδύσεις σε μικρούς παίκτες με μέλλον.

Αλίμονο, όμως, έπρεπε να περάσουμε από 40 κύματα, να ξοδέψουμε τόσα εκατομμύρια ευρώ αυτά τα δύο χρόνια για να καταλήξουμε ότι πρέπει τελικά να γίνει το αυτονόητο; Βρε μήπως τελικά φτάσουμε να γίνουμε ακόμα και ...Τζίγγερ στη θέση του Τζίγγερ; (λέμε και καμια μαλακιούλα να περάσει η ώρα, αλλά όπως ήρθαν τα πράγματα, ο συγκεκριμένος είναι η μόνη σταθερή αναφορά).

Γιατί πώς αλλιώς να "χωνέψεις" την αποχώρηση Βγενόπουλου και την παραίτηση Πατέρα; Αφού ό,τι όνειρα έγιναν για υπέρβαση, με βάση τις κινήσεις αυτών των δύο έγιναν.

Και τώρα;

Δεν γνωρίζω. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά η γνωστή ρήση "όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο θεός (ή η ζωή...) γελά".

***

Scratch (άσχετο - σχετικό): Στα επαγγελματικά μου η κατάσταση σαφώς είναι πολύ καλύτερη από τα οπαδικά μου. Σας είχα μιλήσει για κάτι ωραίο που είναι στα σκαριά. Και να τελικά που συνέβη. Από εδώ και μπρος θα τα λέμε εκτός από το blog και κάπου αλλού. Μια πρώτη γεύση μπορείτε να πάρετε εδώ. Eπιασα δουλειά στο www.onsports.gr μια πολύ φιλόδοξη προσπάθεια και για μένα μια ιδανική επαγγελματική περίπτωση, αφού το Ιντερνετ είναι άλλωστε εδώ και μερικά χρόνια η ζωή μου και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να κάνω και αυτό που αγαπώ. Θα μπορείτε πια να με ...κράζετε επίσημα (θέλω να ελπίζω με το μαλακό μέχρι να βρω ρυθμούς, μετά βαράτε αλύπητα), όταν θα ενεργοποιηθούν τα σχόλια, κάτι που προς το παρόν δεν ισχύει. Αυτή τη στιγμή το site είναι σε δοκιμαστική (beta) έκδοση, αλλά σύντομα θα είναι στον αέρα κανονικά. Για το τι ακριβώς είναι το συγκεκριμένο site και τι ακριβώς πρεσβεύει μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το μόνο που μπορώ να σας πω από την πλευρά μου είναι πως έχω ενθουσιαστεί και από την δουλειά και από το περιβάλλον που συνάντησα και από τους ανθρώπους που είναι πια συνάδελφοί μου (δηλαδή τώρα θα έχω "συνάδελφο" και τον coachp; Είναι ένα ζήτημα!). Απομένει να δω τι μορφή θα πάρει από εδώ και πέρα το blog, γιατί υπάρχουν πια κάποια αξεπέραστα ζητήματα. Και αφορούν αυτά τα ζητήματα το γεγονός ότι θα υπάρξουν φορές που δεν θα μπορώ να παρακολουθήσω τον Παναθηναϊκό, γιατί θα πρέπει να κάνω κάποια άλλη δουλειά την ώρα που αγωνίζεται. Επομένως δεν θα μπορώ και να σχολιάσω κάποιον αγώνα του. Ποιος ξέρει λοιπόν; Μπορεί να ασχολούμαι με τον γαύρο, με την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Αρη, με μαγειρική (μπα, αυτή αποκλείεται, δεν ξέρω να μαγειρεύω...) με ζώδια ή με τηλεοπτικά κουτσομπολιά. ΄Η μπορεί να βλέπω τους αγώνες της Πανάθας μαγνητοσκόπηση, αλλά θα μου πείτε (και με το δίκιο σας) "και ποιος θα ενδιαφερθεί τι θα γράψεις 10 ώρες μετά;"(και ποιος ακούει και τη ...φίρμα του blog!). Κάτι θα γίνει, πάντως, θα την βρω την άκρη, δεν έχω κι άλλη επιλογή, δεν αντέχεται η γκρίνια του paoad (και του Γαλάτη ενίοτε...).

Scratch 1: Kαλά, μιλάμε το παραπάνω (τώρα που το ξαναδιάβασα) δεν ήταν scratch. Ηταν το ...ζουν ανάμεσά μας!

O Bύντρα, η σημειολογία και ο Καρπετόπουλος...

2011-01-09T02:09:00.034+02:00

Να μην είσαι στα καλύτερά σου εδώ και καιρό. Να μην είναι και η Πανάθα στα καλύτερά της εδώ και καιρό. Να στρώνεσαι παρόλα αυτά να παρακολουθήσεις την "αρρώστεια" σου γιατί το μότο "στις χαρές και στις λύπες μαζί" δεν φτιάχτηκε απλώς για να υπάρχει, αλλά επειδή υποτίθεται (;) ότι αντιπροσωπεύει αυτό που αισθανόμαστε για την ομάδα. Να βλέπεις το ματσάκι να κυλάει όπως κυλάνε όλα τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού εδώ και μήνες. Κάποιος σερβίρει και Σισέ παστελώνει ή Σισέ σερβίρει και κάποιος (λίγοι είναι...) παστελώνει. Να σκέφτεσαι ότι, ρε γαμώτο, άλλη μια φορά θα αναγκαστείς να γράψεις τα ίδια και τα ίδια. Κι εκεί που το σκέφτεσαι να σου κάθεται από το πουθενά η φάση με το επιθετικό φάουλ του Ρουίς στον Βύντρα. Να φέρνεις στο μυαλό σου το ματσάκι του πρώτου γύρου όταν χάρη στο Βύντρα νίκησες στο Χαριλάου και τώρα χάρη πάλι στο Βύντρα γλίτωσες το "χηνάρι" και ό,τι αυτό συνεπάγεται και να αισθάνεσαι ότι η σημειολογία σου κλείνει το μάτι. Να έχεις βρει τον πρόλογό σου που, επιτέλους, θα διαφέρει από τους ρουτινιάρικους των προηγούμενων αγωνιστικών, να έχεις βρει ακόμα και τίτλο ("Βύντρα στο Χαριλάου, Βύντρα και στο ΟΑΚΑ"), διαφορετικό από αυτούς που θα γράψουν οι φυλλάδες, να φτιάχνεις ωραία και καλά τις φωτογραφιούλες που θα ανεβάσεις στο βλογάκι σου και από το πουθενά να σου σκάει Καρπετόπουλος και να αναφέρεται στην ...σατανική σύμπτωση με το πέναλτι (λέμε τώρα...) του Χαβίτο στο Βύντρα και το σημερινό επιθετικό φάουλ του Ρουίζ πάλι πάνω στον Βύντρα και να σου "καίει" το θέμα. Εκεί παρατάς το πληκτρολόγιο, πετάς το ποντίκι (είναι ασύρματο) κλείνεις το κομπιούτερ και πας (όχι για ψάρεμα ούτε για το άλλο που όταν δεν σου προκύψει, τότε πας για ψάρεμα...) να δεις μια ταινία, μπας και σου φτιάξει το κέφι.

Για την ιστορία μου το έφτιαξε το κέφι, γιατί το να βλέπεις τον γερο-Σταλόνε με το εξακολουθητικό βλέμμα της αγελάδας και το μόνιμο αξάν του Αμερικανού πεζοναύτη να σκοτώνει ό,τι περπατάει, κολυμπάει και πετάει χωρίς να παθαίνει το παραμικρό και να κοντράρεται μονίμως με τον Τζέισον Στέιθαμ για το ποιος είναι πιο μάγκας, με ολίγη (πραγματικά ολίγη όμως) από επίσης γερο-Σβάρτζι συν τους Γουίλις, Μίκι Ρουρκ και Ντολφ Λούντγκρεν, αισθάνεσαι κάπως σαν να παρακολουθείς μια συγκέντρωση των καπή, μόνο που αντί για νοσταλγία σου βγαίνει γέλιο. "Αναλώσιμοι" το έργο όπως καταλάβατε και το συνιστώ για όσους θέλουν να γελάσουν και να περάσουν δυο ευχάριστες ώρες (μέχρι που θα γίνει η προσωπική μου "καλτ" ταινία) και να θυμηθούν τα παλιά.

Συγνώμη, ξέφυγα, υποτίθεται ότι μιλάμε κυρίως για μπάλα εδώ για την οποία βεβαίως και δεν είχα σκοπό να γράψω αφού με πρόλαβε στη στροφή ο Κάρπετ, αλλά έλα που μπήκα στο email μου και είδα ότι είχα νέο σχόλιο στο blog. Moυ ζητούσε ο Γαλάτης να γράψω κάτι νέο από την στιγμή που το ...petition για να αναλάβει η Λιάνα πρόεδρος έληξε άδοξα, καθώς η ίδια μας το ξέκοψε νέτα - σκέτα. Θα διαφωνήσω με τον αγαπητό μου pensierix βεβαίως για τη στάση της. Είναι απόλυτα κατανοητή και απόλυτα δικαιολογημένη από την πλευρά της, άσχετα αν εμάς μας χάλασε το όνειρο και αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είναι η καταλληλότερη.

Για το ματσάκι δεν έχω βέβαια να πω πολλά, ουσιαστικά δεν έχω να πω τίποτα, αφού δεν είδα κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες φορές. Εντάξει, μια μίνι βελτίωση υπάρχει, αλλά από τη μια πλευρά ουδείς πρέπει να παραγνωρίζει ότι παίζαμε απέναντι σε έναν Αρη με τεράστιες απουσίες, από την άλλη, αν ακόμα θέλουμε να ελπίζουμε σε τίτλο, η βελτίωση δεν θα πρέπει να είναι μίνι, αλλά θεαματική, δεδομένου ότι οι άλλοι παίζουν συνέχεια φιλικά (πλάκα - πλάκα ούτε ο Χόχος δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει απροκάλυπτα τόσα παραρτήματα όσα ο Βαγγέλας!).

Ο Γκοβού αυτή τη φορά ήταν πολύ καλός, έκανε και δυο ενέργειες που αν το ΟΑΚΑ δεν ήταν άδειο θα ξεσήκωναν τον κόσμο, ο Νίνης έβαλε το γκολάκι του και ήταν δραστήριος, ο Γάλλος αλητάμπουρας απέδειξε ότι "τόχει" και ως ...δεξί εξτρέμ, ο Λέτο πήγε και δεν πήγε, ο Βύντρα είχε κέφια και η ομάδα μάλλον έπαιξε πιο ελεύθερα όταν βγήκε ο Ζιλμπέρτο (ποιος θα μου το έλεγε πέρσι ότι θα έφτανε η στιγμή που θα παραδεχόμουν κάτι τέτοιο...).

Για το επιθετικό στον Βύντρα, ό,τι ξέρετε - ξέρω ή μάλλον ό,τι είδατε - είδα. Το σφύριγμα όντως ακούστηκε πριν μπει το γκολ, επομένως σταματάει η φάση και γκολ δεν υπάρχει. Στην Χελάκειο απορία για το αν ο διαιτητής θα σφύριζε ανάλογα σε περίπτωση που ήταν ο Παναθηναϊκός στην επίθεση, έχω να απαντήσω ότι ΟΦΕΙΛΕΙ ο διαιτητής να σφυρίζει με τον ίδιο τρόπο είτε πρόκειται για τον Παναθηναϊκό είτε για την κολοπετινίτσα από την Κάτω Τραχανοπλαγιά και αυτό το θεωρώ αδιαπραγμάτευτο. Αλλά από εκεί και πέρα για το αν όντως έγινε επιθετικό φάουλ δεν μπορώ να απαντήσω γιατί δεν είδα τίποτα παραπάνω απ' ό,τι είδατε όλοι σας live και σε ένα διόλου διαφωτιστικό replay. Περιμένω βέβαια αύριο για μια φάση που ΟΛΟΙ την είδαμε από την τηλεόραση και κανείς οπαδός δεν βρισκόταν στο γήπεδο οι εφημερίδες να γράψουν αυτά που θέλουν να γράψουν. Ξέχασα, βέβαια, αυτές είχαν ανταποκριτές στο γήπεδο...

Στα αξιοσημείωτα η άσπρη φανέλα του Τζόρβα. Αυτό το παιδί έχει ένα πρόβλημα με τις φανέλες. Τη μία η καναρινί (η γκαντέμω με τα πέντε μπαλάκια στο Καμπ Νου) πέρσι η ...μπούλικη (από το μπούλης) γαλάζια και τώρα η λευκή (Leyki? Ναι, αλλά χωρίς σταφίδες). Χάθηκε ο κόσμος παλικάρι μου να βάλεις μια μαύρη; Ξέρω τρομακτικός δεν είσαι, αλλά τουλάχιστον θα δείχνεις. Δεν θυμάσαι τον Μάριο κάτι ψαρωτικές φωτογραφίες που έβγαζε με την μαύρη φανέλα; Απάτη μεν, αλλά όλο και κάποιον κατάφερνε να ξεγελάσει.

Στα αξιοσημείωτα και η κοκορομαχία του Τζιμπρίλ αρχικά με τον Λαζαρίδη, στη συνέχεια με τον Οριόλ και μετά με τον Μισελ (υπήρξε και δεύτερο ...ημίχρονο στο δρόμο προς τα αποδυτήρια και τους χώρισε ο Ζιλμπέρτο). Και ήταν αξιοσημείωτη γιατί μόνο ο Βύντρα έτρεξε κοντά στον συμπαίκτη του. Καμία σχέση με πέρσι που όταν γινόταν μια φασαρία έπεφταν όλοι μαζί πάνω στον αντίπαλο. Αλλά βέβαια άλλο πέρσι, άλλο φέτος είναι σαφές ότι δεν υπάρχει ούτε η ίδια φλόγα, ούτε το ίδιο πάθος, αλλά ούτε και η ίδια ενότητα.

Το επεισόδιο Λέτο - Κατσουράνη που μάθαμε ότι έγινε στα αποδυτήρια ούτε το λογαριάζω. Συμβαίνουν αυτά, θα σταματήσω να τους δίνω τη σημασία που κάποιοι θέλουν να τους δώσω...

Scratch (ένα, μεγάλο, άσχετο και επί προσωπικού): Από τις 29 Δεκεμβρίου έγινα κι εγώ ένα νούμερο (με εισαγωγικά ή χωρίς...) στην Ελληνική Στατιστική Αρχή που μετρά τα ποσοστά αύξησης της ανεργίας. Προηγουμένως μου είχε γίνει ολοκληρωτική αλλαγή εργασιακού αντικειμένου, περικοπή μισθού, πολύ πριν ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο που έδινε το "πράσινο φως" για τις επιχειρησιακές συμβάσεις και στη συνέχεια μου κόπηκαν και οι Κυριακές. Την απόλυση την περίμενα αλλά και την ήθελα. Οταν έχεις ζήσει για τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μια πραγματική κόλαση και στο "ζύγι" βάζεις από τη μια πλευρά την υγεία σου και από την άλλη το φόβο της ανεργίας, δεν το διαπραγματεύεσαι. Καλύτερα υγιής και άνεργος παρά άρρωστος και με δουλειά. Οπότε λες (στον εργοδότη σου) τα πράγματα με το όνομά τους και όπου σε βγάλει. Εμένα με έβγαλε στην απόλυση που όμως ήταν ουσιαστικά απελευθέρωση. Κάποια στιγμή, προσεχώς, θα σας πω μερικά πράγματα για την πρώην - πλέον - δουλειά μου για να γελάσουμε (ή να κλάψουμε...) όλοι μαζί. Προς το παρόν ζητώ την κατανόησή σας για το ότι δεν είμαι συνεπής όπως παλιά και για το ότι αργώ και πολλές φορές τελευταία δεν απαντάω καν στα σχόλιά σας. Εντάξει, το blogging δεν είναι καταναγκασμός και πρέπει να το κάνεις μόνο όταν σου έρχεται και να μη το εκβιάζεις. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να εξηγήσω τους λόγους από την στιγμή που με τιμάτε με τα σχόλιά σας, αν και οι περισσότεροι που γνωρίζετε μέσω του blog το ...τσουνάμι του τελευταίου καιρού στα επαγγελματικά μου, είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνετε. Αυτή τη στιγμή πάντως είναι στα σκαριά κάτι πολύ όμορφο, κάτι που ξεπερνά τις προσδοκίες μου, ιδιαίτερα σε μια τόσο συννεφιασμένη περίοδο όπως είναι για κάθε άνθρωπο οι πρώτες ημέρες της ανεργίας. Αν όλα πάνε καλά ο Γαλάτης και ο paoad (στον κόσμο της η γνωστή "φίρμα" του blog κυριολεκτικά, εμείς εδώ καιγόμαστε και η φίρμα ζητά εμπνευσμένα ποστάκια...) έχω την αίσθηση ότι δεν θα προλάβουν να ξανακάνουν παραπονάκια. Θα έχουν υλικό! Θα δείξει...

ΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Γκοντζίλα - Διακογιάννης

Γόντικας - Βεκρής

Ο Κάρα στην εξέδρα; - Ο Κάρα στην εξέδρα!

Λιβαθηνός - Βεκρής

Υιός Πολέμης

Πατήρ Πολέμης

Ο ΑΓΩΝΑΣ

ΚΟΚΟΡΟΜΑΧΙΕΣ...

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ

Liana 4 President!

2010-12-20T23:47:00.019+02:00

O Bγενό μας τελείωσε το πρωί, ο Πατέρας μας τελείωσε οριστικά το απόγευμα, ο Τζίγγερ δεν σκοπεύει να επιστρέψει, ο Θανάσης ευχαριστεί αλλά δεν θα πάρει, οπότε την Πέμπτη πάμε για εκλογή νέου προέδρου και από εκεί και πέρα βλέπουμε. Και για υποψήφιο πρόεδρο, λέει, ο Πατέρας πρότεινε τον Πολέμη. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, για να τον προτείνει ο Φάδερ σίγουρα ξέρει καλύτερα, αλλά εμείς εδώ του έχουμε καλύτερη πρόταση για τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Οι απόψεις συγκλίνουν με βάση τα σχόλια στο προηγούμενο ποστ οπότε ως οπαδοί ψηφίζουμε Liana for President!

Θέλεις έναν οπαδό τρελό Παναθηναϊκό; Τον έχεις! Την τρέλα της Κανέλη για τον Παναθηναϊκό δεν την διαθέτουν πολλοί!

Θέλεις άνθρωπο που να παίζει τα νομικά στα δάχτυλα για να μη σου κουνιέται κανείς στα αρμόδια όργανα; Τον έχεις! Η Λιάνα έχει πτυχίο Νομικής.

Θέλεις άνθρωπο που να είναι μαχητικός και να βγαίνει μπροστά; Τον έχεις! Το φλογερό ταμπεραμέντο της ελάχιστοι το διαθέτουν!

Θέλεις άνθρωπο που να είναι μάστορας του λόγου; Αυτό κι αν το έχεις! Με τα κρεμμυδάκια θα τους κάνει όλους στη Σούπερ Λίγκα! Δέκα προέδρους ομάδων θέλει στην καθισιά της, τον δε Μαρινάκη θα τον έχει για κολατσιό!

Θέλεις άνθρωπο που να μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο; Τον έχεις κι αυτόν. Πρώτη σε δημοφιλία πολιτικός είναι! Το έχει η γυναίκα!

Ασε τώρα που έχει από το παρελθόν πολύ καλές σχέσεις με τον Παναθηναϊκό. Υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων επί εποχής Γιώργου Βαρδινογιάννη, που σημαίνει ότι τα πάει καλά με το Βαρδινογιαννέικο (μην ξυνίζετε, καλώς ή καλώς στον Τζίγγερ επέστρεψε η ομάδα, θέλει δεν θέλει ο ίδιος και ενδεχόμενη επιλογή της Λιάνας δεν θα του κακοφαινόταν). Παράλληλα, έχει την απόλυτη εκτίμηση των Γιαννακόπουλων.

Επομένως; Βάλτε τη Λιάνα πρόεδρο να αποκτήσουν ενδιαφέρον οι μέρες μας και να συνεχίσει η ομάδα χωρίς πρόβλημα σ΄ αυτή τη δύσκολη στιγμή.

***

Κι επειδή πολλές πίκρες μαζεμένες πήραμε σήμερα, πάρτε και μερικές φωτογραφίες από την βράβευση των κορυφαίων της χρονιάς.

Εχουμε και λέμε: Kαλύτερος ξένος και πρώτος σκόρερ ο Τζιμπρίλαρος, καλύτερος νέος παίκτης ο Νίνης, καλύτερος Ελληνας ο Τοροσίδης, καλύτερος προπονητής ο Σάντος, καλύτερος τερματοφύλακας ο Σηφάκης, καλύτερος διαιτητής ο Κάκος και ειδικές βραβεύσεις για τους Κωφίδη και Χιώτη.

Ας τον χαρούμε τουλάχιστον τον Σισέ όσο τον έχουμε, γιατί δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα θα είναι αυτό.

Λεφτά (ΔΕΝ) υπάρχουν

2010-12-20T11:20:00.009+02:00

Πώς είπατε; Τζίγγερ πούλα; Σε ποιον; Σ΄ αυτόν που την κάνει με ελαφρά; Βρε λες να αρχίσουμε να παρακαλάμε τον ραλίστα να κρατήσει την ομάδα; Ωρα είναι να το δούμε κι αυτό.

Πώς το είπε το άλλο ο Παπανδρέου; Λεφτά υπάρχουν; Οσο υπήρχαν λεφτά για την Ελλάδα, άλλo τόσo υπάρχουν για τον Παναθηναϊκό.

Και να που επιβεβαιώνονται αυτοί που όσο έβλεπαν τον Βγενό να σιωπά υποστήριζαν πως θα βρει κάποια αφορμή για να την κάνει "λος πούλος". Οχι κορόιδο είναι να κάτσει να καλύψει το καλοκαίρι το άνοιγμα της ομάδας με το πρωτάθλημα να έχει κάνει ήδη φτερά.

Μια απορία έχω πάντως. Ποιος του έριξε λάσπη; Ποιος πέταξε κακίες; Αφού τον τελευταίο καιρό υπήρχε μορατόριουμ. Αλλά όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει. Θα μου πεις ότι ο Βγενόπουλος τη μία λέει έτσι την άλλη αλλιώς.

Προσωπικά πάντως βλέπω να μην αλλάζει αυτή τη φορά γνώμη και ο λόγος είναι απλός. Υπάρχει κρίση και αφού υπάρχει κρίση οικονομική δεν υπάρχουν και λεφτά για "πέταμα".

Οπως επίσης βλέπω, ότι η φράση "Το σκηνικό για «ενότητα» και «συσπείρωση» που ξαναστήθηκε δεν με αφορά πλέον" μπορεί και να σημαίνει ότι το μέτωπο Βγενό - Πατέρα δεν είναι πια τόσο αρραγές σε αντίθεση με ό,τι πιστεύαμε χθες μετά την ανακοίνωση Πατέρα.

Το θέμα είναι ότι μπροστά φαίνεται αδιέξοδο και αν δεν δεχτεί κανείς από τους πολυμετοχικούς να κάνει τον μεσία (και τους Γιαννακόπουλους "χλωμούς" τους βλέπω από πλευράς διάθεσης - ενδεχομένως και χρημάτων - και τον Τζίγγερ απρόθυμο να παραμείνει) και κάποιος άλλος να εμφανίζεται στο προσκήνιο, η ομάδα μάλλον βγαίνει στο ...κλαρί.

"Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο, μαγαζί γωνία (;)".

Βρε λες να έχουμε την τύχη της ΑΕΚ; Να μπούμε κι εμείς στο άρθρο 44;

Scratch: Γεια σου ρε Βγενό που "πλήρωσες" το δικαίωμα να μη δίνεις εξηγήσεις...

Scratch 1: Kύριε Τσίκερ (sic) ξανασκεφτείτε το plz, μη μας αφήσετε! "Κρατήστε μας, κρατήστε μας, τις ύβρεις συγχωρήστε μας"!

Scratch 2: Ε, ρε γλέντια!

Mind Games

2010-12-19T22:54:00.004+02:00

Εγραψα χθες πως μέσα στα (ελάχιστα) θετικά της ήττας από τον γαύρο του Βόλου είναι το γεγονός ότι καθώς την Κυριακή δεν είχε εφημερίδες και την Δευτέρα οι περισσότερες θα ασχοληθούν με το δεύτερο μισό της αγωνιστικής, δεν θα είμαστε τουλάχιστον το πρώτο θέμα.

Να όμως που η κίνηση Πατέρα με διαψεύδει. Γιατί μπορεί ο γαύρος να κέρδισε την Λάρισα (ωραίο το αυτογκόλ Κατσιαρέ, σήκω πάνω ρε Μετίν που μου θέλεις και πέναλτι σε αγώνα με αντίπαλο το γαύρο) και να ξέφυγε με πέντε βαθμούς (πρωταθλητής χειμώνα είχε αναδειχτεί έτσι κι αλλιώς από το Σάββατο μετά τη δική μας dapipa), αλλά η δήλωση του Πατέρα σηκώνει όχι απλώς πρωτοσέλιδο αλλά πρώτο θέμα σε πολλές από αυτές.

Οσο για τη δήλωση αυτή καθ' αυτή; Αλλο ένα από τα γνωστά mind games που ...μυρίζουν Βγενόπουλο και όχι Πατέρα. Κάτι σαν το "ήξεις - αφίξεις". Και μπορεί η δήλωση Πατέρα να μην έχει κόμμα που ανάλογα με το πού τοποθετείται, αντιλαμβάνεται κανείς το νόημα της φράσης, αλλά έτσι κι αλλιώς πάλι διπλή είναι η ερμηνεία.

Τι μας λέει; Είτε "μένω, αν σταματήσετε τα επεισόδια", είτε "φεύγω, γιατί η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο".

Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά δεν έχω διάθεση να ασχοληθώ με mind games και να μπω στο "μυαλό του Πατέρα" για να κατανοήσω τι ακριβώς εννοεί. Θα το κάνουν έτσι κι αλλιώς οι φυλλάδες για λογαριασμό μου, για λογαριασμό όλων των οπαδών του Παναθηναϊκού.

Πιθανολογώ πάντως πως ούτε ο ίδιος (και ο Βγενό) έχει αποφασίσει τι ακριβώς θα κάνει. Θα κινηθεί ανάλογα με τις εξελίξεις. Αυτές θα περιμένω κι εγώ για να δω προς τα πού θα βαδίσει ο Παναθηναϊκός στο μέλλον.

Αυτό, πάντως, που όποια κι αν είναι η απόφασή του δεν θα σταματήσω να λέω, είναι πως για το σημερινό κατάντημα φέρει πια και ο ίδιος ευθύνες. Μπορεί να μην τις φέρει στον απόλυτο βαθμό, αφού όλοι γνωρίζουμε τι προηγήθηκε, αλλά πάντως έχει το δικό του αρκετά μεγάλο μερίδιο. Από την περυσινή απόφαση παραίτησης στην πιο κρίσιμη για τα διοικητικά της ομάδας περίοδο, μέχρι την σημερινή αδράνεια για τα τεκταινόμενα. Και βέβαια πριν και πάνω απ' όλα για την κακή επιλογή συνεργατών. Αυτά, προσωπικά του τα χρεώνω και δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη.

Αν μάλιστα αποφασίσει τελικά να παραιτηθεί, θα είναι υπεύθυνος για ένα πρωτοφανές πισωγύρισμα της ομάδας σε τόσο πέτρινα χρόνια που κανένα περσινό νταμπλ δεν θα μπορέσει να το γλυκάνει και να αμβλύνει τις εντυπώσεις μιας τέτοιας ενέργειας. Και δεν θα έχουν άδικο κάποιοι να τον χαρακτηρίσουν ρίψασπι.

Scratch: Kαταδικαστέα τα επεισόδια που φαίνεται να τον οδήγησαν σ΄ αυτή την ανακοίνωση, αλλά κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι είναι αποτέλεσμα λανθασμένων επιλογών της διοίκησης. Και καλώς ή κακώς, δικαίως ή αδίκως διοίκηση είναι πια ο ίδιος (που σημαίνει ότι αποδέχτηκε να σηκώσει το βάρος των λαθών και άλλων).

Bασανιστήριο...

2010-12-18T22:44:00.013+02:00

Τελικά, αυτή η ομάδα είναι βαριά άρρωστη ή είναι εντελώς πεθαμένη; Περιμένει κανείς ότι μπορεί να ανακάμψει; Εστω ότι αύριο ο γαύρος χάνει το ματς στη Λάρισα (ναι, καλά...), οπότε η αγωνιστική θα θεωρηθεί ως μη γενόμενη, υπάρχει περίπτωση να καταφέρει ο Παναθηναϊκός να αντιστρέψει το κλίμα και να κυνηγήσει με αξιώσεις το πρωτάθλημα; Αφού σε μια παρακάτω στροφή θα κάνει κι άλλη γκέλα. Και μετά κι άλλη, κι άλλη... Προσωπικά πιστεύω ότι το πρωτάθλημα μας τελείωσε και πάμε φουλ για τα πλέι οφ. Οποιο κι αν είναι το αυριανό αποτέλεσμα. Οποιες κι αν είναι οι μεταγραφές που (δεν) θα γίνουν. Γιατί το πρόβλημα είναι εσωτερικό και όχι αγωνιστικό. Και προφανώς θα συνεχίσει να είναι εσωτερικό και όχι αγωνιστικό, αφού καμία κίνηση δεν γίνεται (και καμία διάθεση δεν υπάρχει) για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Στα θετικά (τα ποια;).

* Δεν έχει εφημερίδες αύριο και καθώς υπάρχει το δεύτερο μισό της αγωνιστικής οι φυλλάδες της Δευτέρας δεν θα έχουν εμάς πρώτο θέμα.

* Το ντου των "παλικαριών" μας θα φέρει κι άλλες τιμωρίες, οπότε αρκετά από τα υπόλοιπα εντός έδρας παιχνίδια θα διεξαχθούν χωρίς τη μίρλα και τη μουρμούρα που δίνει πλεονέκτημα στον αντίπαλο.

* Το πήραμε (;) τελικά απόφαση ότι αυτή η χρονιά είναι χαμένη, οπότε θα σταματήσουμε να καρδιοχτυπάμε και να αγωνιούμε σε κάθε αγωνιστική.

Οσο για τα αρνητικά; Από πού θες ν' αρχίσω;

* Από τον Ζεσουάλδο - Das experiment - Φερέιρα που εξακολουθεί να δοκιμάζει σχήματα και πρόσωπα; Αυτή τη φορά ήταν ο Ιωαννίδης αντί Νίνη στο ματς και σε ρόλο ...επιτελικού χαφ. Ο Λέτο στην δεξιά πλευρά, με τον Λάζαρο αριστερά (αντί να παίξουν αριστερά ο Αργεντίνος και στον άξονα ο Χριστοδουλόπουλος), ο Μαρίνος αναντικατάστατος (ψέμματα, αντικαταστάθηκε στο εβδομηντα...τόσο απο τον κοτσιδοφόρο Γκαρσία), ο Κατσουράνης μάλλον σε ρόλο εξαριού, χωρίς να ανεβαίνει, ο Πετρόπουλος στον αγώνα σε μια χρονική στιγμή και με ένα σχήμα που δεν δικαίωνε την επιλογή του προπονητή και ο Γιούρκας αντί του Βύντρα στα δεξιά (αυτό δεν είναι πείραμα, είναι απλά αποτυχημένη επιλογή) να κάνει κάτι σαν σέντρες και να θέλει το μηχανάκι του Μήτρογλου για να επιστρέψει στην άμυνα.

* Από την απόδοση; Ανευρη, άψυχη, άνοιωθη, άχρωμη, άοσμη. Μόλις τέσσερις τελικές; Εντάξει, ο Τζόρβας αυτή τη φορά δεν έφταιγε για το γκολ, Σπυρόπουλος απών, για το Γιούρκα τα είπαμε παραπάνω, ο Λέτο δεν έχει βρει σε καμία περίπτωση ρυθμό (πιστώνεται ωστόσο τη μπαλιά που έφερε τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ομάδας), ο Νίνης παίζει σαν παλαίμαχος (κοπιράιτ Νιόπλιας), ο Λάζαρος σε ρηχά νερά, ο Μαρίνος άστο καλύτερα και ο φουκαράς ο Σισέ μόνος του σαν την καλαμιά στον κάμπο, να προσπαθεί να πάρει μια μπαλιά. Στο τέλος, "παίζει" να πλακώσει ο ίδιος τους συμπαίκτες του στο ξύλο, προλαβαίνοντας στη γωνία τους οπαδούς που καραδοκούν.

* Αν για τον αγώνα στις Σέρρες, ή γι΄ αυτόν στην Τρίπολη η απορία ήταν το αν θα πρέπει να τιμωρηθεί μια ομάδα που οι οπαδοί της κάνουν επεισόδια εκτός αγωνιστικού χώρου, σήμερα δεν έχουμε το παραμικρό δίλημμα. Τα "καμάρια' μας φρόντισαν να κάνουν τις φασαρίες εντός αγωνιστικού χώρου, εξασφαλίζοντας τη σίγουρη τιμωρία (είπαμε παραπάνω αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, θα μπορέσει η ομάδα να αγωνίζεται χωρίς άγχος, πίεση και γκρίνια, αφού έτσι κι αλλιώς οι οπαδοί μόνο την εντύπωση της "έδρας" δεν προσφέρουν). Μόνο που η τιμωρία αυτή είναι διπλή. Τόσο για την ομάδα όσο και για τους ήσυχους οπαδούς που έχουν σαν μαλάκες πληρώσει το διαρκείας τους (και δεν το κάνουν όλοι από το πλεόνασμά τους) και δεν θα μπορούν να δουν μπάλα. Ποια μπάλα θα μου πεις; "Παίζει" αυτή η τιμωρία να κάνει καλό στην υγεία τους, γιατί κανα εγκεφαλικό δύσκολα θα το γλίτωναν με τέτοιο θέαμα.

* Για άλλη μια φορά η μίρλα (από οπαδούς και ΑΡΔ) θα σέρνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα αφού έρχεται η διακοπή των Χριστουγέννων. Ενδέχεται μάλιστα να γίνουν ακόμα χειρότερα τα πράγματα, αν έρθει καμιά "στραβή" στο κύπελλο...

* Η νίκη του Βόλου έρχεται μία ημέρα μετά το ...Φαρ Ουέστ στη Σούπερ Λίγκα και τα χοντρά λόγια που αντάλλαξαν Πατέρας - Μπέος και αν μη τι άλλο θα έπρεπε το γεγονός αυτό να λειτουργήσει πωρωτικά (σε όλες τις βαθμίδες της ομάδας...) για τον σημερινό αγώνα. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, οπότε επικοινωνιακά ο Αχιλλέας κερδίζει τις εντυπώσεις (πέρα από τους βαθμούς). Σα να λέμε: "Μπροστινός" - "Υπόδικος" 0-1.

Scratch: Πολλή κλωτσιά ο Βόλος...

Scratch 1: Πολλή ταλαιπωρία της μπάλας ο Παναθηναϊκός.

Scratch 2: Σπριντάρει καλά ο γερο-Ζεσουάλδο (στο "ντου" και το κυνήγι των οπαδών).

Scratch 3: Ολοι έτρεχαν να γλυτώσουν και ο Σισέ προχωρούσε ατάραχος προς τη φυσούνα.

Scratch 4: Tελικά, ήταν καλό που έπεσε η τιμωρία για τον αγώνα με τον Πανσερραϊκό; Πόσο περισσότερες πιθανότητες είχαμε να πάρουμε αποτέλεσμα χωρίς τη γκρίνια της εξέδρας;

Scratch 5: "Nτου" στους παίκτες, αντικείμενα στα επίσημα; Πατέρα, πάρε μέτρα γιατί σε λίγο καιρό θα ακούς και το όνομά σου σε σύνθημα και φοβάμαι ότι δεν θα είναι σαν τα προηγούμενα.

Scratch 6: Πρωτάθλημα; Last year. Οχι, δεν με πειράζει ιδιαίτερα η απώλεια. Με πειράζει σίγουρα ο τρόπος και οι χαμένες προσδοκίες που κάποιοι μας τις καλλιέργησαν για να είναι ιδιαίτερα υψηλές φέτος. Δεν θα στενοχωρηθώ όμως κιόλας. Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα να μας στενοχωρήσουν. Κι όσοι είναι πρόθυμοι να κάνουν "ντου" στο γήπεδο για να κράξουν ή να την "πέσουν" στους παίκτες, ας κρατήσουν την ενέργειά τους για τους δρόμους και τις πορείες. Γιατί αύριο - μεθαύριο όταν μας εξαθλιώσουν εντελώς δεν θα έχουν ούτε τη διάθεση, αλλά ούτε και τα λεφτά για να πάνε στο γήπεδο και να ασχοληθούν με τη μπάλα...

***

ΤΟ "ΝΤΟΥ"

ΟΙ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟΙ

και ο ατάραχος...
(μέσα στην τσαντίλα ο Τζιμπρίλ)

Επιστροφή στο μέλλον

2010-12-14T23:03:00.003+02:00

Το εξώφυλλο της εφημερίδας "Το Βήμα" τρία χρόνια μετά...

Oταν σίγησε ο Σισέ...

2010-12-12T22:02:00.033+02:00

Mήπως έκανε σε κανέναν εντύπωση το σημερινό αποτέλεσμα; Δεν το ξέραμε, δεν το λέγαμε, ότι σ΄ αυτή την ομάδα ο μόνος που σκοράρει είναι ο Σισέ, οπότε σε περίπτωση που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν θα καταφέρει να στείλει τη μπάλα στο πλεχτό, αυτή η ομάδα δεν έχει λύσεις; Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και αυτή αποκαλύφθηκε για μια ακόμα φορά σήμερα. Ο Σισέ δεν τράβηξε, ο Παναθηναϊκός έχει να επιδείξει μόλις δύο ευκαιρίες στον αγώνα της Τρίπολης μοιραία δεν σκόραρε και είναι και τυχερός που δεν έχασε, γιατί αν υπήρχε μια ομάδα μέσα στο γήπεδο, αυτή ήταν ο Αστέρας. Δεν πρόκειται να κάτσω πάλι να ασχοληθώ με όσα συνήθως λέμε, ότι και καλά κάποιες ομάδες με μας σκίζονται ενώ με άλλους παίζουν φιλικά. Γιατί αν με μας σκίζονται είναι επειδή η δική μας απόδοση τους το επιτρέπει. Παίξε εσύ σαν Παναθηναϊκός και θα δεις αν μπορούν να σου κάνουν ζημιά, όσο και να σκίζονται.

Θα με ρωτήσεις, βέβαια, η απόδοση της ομάδας είναι άσχετη από το στήσιμό της; Οχι δεν είναι. Εχουμε πει ότι ο Φερέιρα δικαιούται να έχει πίστωση χρόνου και δεν μπορεί να κριθεί ακόμα. Δεν μπορείς όμως και να μη λες αυτό που βλέπεις. Οτι δηλαδή ένα μήνα, μια απλή βελτίωση, ένα τόσο δα στοιχείο, μια πινελιά που ο καθένας αναμένει να προσθέσει ένας νέος προπονητής και μάλιστα ένας προπονητής που θεωρείται ιδιαίτερα καλός και έμπειρος, δεν έχει υπάρξει.

Τι έκανε ο Φερέιρα σήμερα; Πήγε και κατέβασε μια ομάδα γεμάτη με αμυντικογενείς παίκτες. Αν λοιπόν σκοπός του ήταν να πάρει την ισοπαλία, μπράβο του, το κατάφερε. Ομως, όταν κατεβαίνεις έτσι σε έναν αγώνα με τον Αστέρα, εσύ, ο περυσινός πρωταθλητής, τότε μόνος σου δίνεις τον αέρα στον αντίπαλο να σου ανεβεί στο σβέρκο. Γιατί του δίνεις αυτόματα το μήνυμα πως τον φοβάσαι, πως δεν πήγες εκεί με το μαχαίρι στα δόντια, έτοιμος να του κόψεις το λαρύγγι, αλλά πήγες για να παίξεις κλεφτοπόλεμο.

Εγώ αυτό που βλέπω, πάντως, είναι ότι ο Πορτογάλος δεν έχει καταφέρει ούτε καν αυτό που πετυχαίνει σε κάθε ομάδα η αλλαγή προπονητή. Να αλλάξει την αύρα του συλλόγου. Την ψυχολογία του. Δεν έχει αλλάξει το παραμικρό και τελικά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι είναι "λίγος", ή στο ότι δεν έχει ακόμα καταφέρει να κατανοήσει την ελληνική πραγματικότητα. Αν οφείλεται στο πρώτο, τότε σαφώς φταίνε αυτοί που τον έφεραν. Αν οφείλεται στο δεύτερο, τότε σαφώς φταίνε αυτοί που τον ενημερώνουν. Κάτι μου λέει ότι αυτοί της πρώτης και της δεύτερης περίπτωσης, ταυτίζονται. Και από την στιγμή που ταυτίζονται, κάτι μου λέει ακόμα - βάσει και της ...περιρρέουσας ατμόσφαιρας - ότι είναι οι ίδιοι που τον καθοδηγούν.

Και γιατί σε μια τέτοια περίπτωση να μην πιστέψω ότι ο Πορτογάλος στήνει τις ενδεκάδες καθ΄ υπόδειξιν με έτοιμο χαρτάκι; Ετσι κι αλλιώς "λιγούρης" και βιαστικός μου είχε φανεί όταν επρόκειτο να κλείσει η συμφωνία μαζί του. Παρεμπιπτόντως ο ίδιος τόνισε πως δεν γνώριζε ότι ο Καραγκούνης επρόκειτο να κάνει ρεκόρ με τη συμμετοχή του στον αγώνα με την Κοπεγχάγη. Για την άγνοιά του, πάλι κάποιος (ο γνωστός άγνωστος ή οι γνωστοί άγνωστοι...) δεν ευθύνεται;

Από εκεί και πέρα, η ουσία είναι ότι με τον αμυντικογενή Μαρίνο σε θέση εξτρέμ δεν μπορείς να πας μακριά. Δεν μου φταίει ο παίκτης. Φιλότιμος είναι, προσπαθεί, εσχάτως όπως έχω αναφέρει έμαθα ότι παίζει κι αυτός με τραυματισμό ανάλογο του Λέτο (έχει μαζέψει υγρό στο γόνατο), αλλά δεν είναι η θέση του αυτή, πώς να το κάνουμε! Και αναρωτιέμαι για ποιο λόγο έμεινε εκτός αποστολής ο Γκοβού. Οταν ο ίδιος ο παίκτης δέχτηκε τροποποίηση του συμβολαίου του για να δείξει ότι πραγματικά έχει διάθεση να δείξει τον καλό του εαυτό; Μήπως ακόμα και τα χρήματα που δικαιούται ανά αγώνα μας φαίνονται πολλά και θέλουμε να τον "σκοτώσουμε" το Γενάρη; Γιατί δεν έπαιξε από την αρχή ο Λέτο; Οταν είναι κάποιος έτοιμος, είναι έτοιμος, έτσι δεν είναι; Γιατί έπαιξε ο Χριστοδουλόπουλος αριστερά, όταν γνωρίζουμε πια όλοι πως το καλό του παιχνίδι και η αγαπημένη του θέση είναι πίσω από τον φορ; Και γιατί ο Κατσουράνης τοποθετήθηκε με την είσοδό του πίσω από τον Σισέ; Και ακόμα, γιατί έμεινε εκτός αποστολής ο Γκαρσία; Ποια λογική έχουν όλες αυτές οι ενέργειες;

Θα πει κανείς, τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, σε κάθε αποτυχημένο αγώνα η καλύτερη ενδεκάδα είναι αυτή που δεν χρησιμοποιήθηκε. Και η κριτική εκ των υστέρων είναι εύκολη. Ομως, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που όλοι γνωρίζουμε τις παθογένειές της. Ολοι γνωρίζουμε πως με τα ψέμματα βρισκόταν μέχρι τώρα στην πρώτη θέση. Και πως μόνο με θαύμα θα συνέχιζε να παραμένει σ΄ αυτήν αν δεν υπήρχαν βελτιώσεις. Τι κάνεις σ΄ αυτή την περίπτωση; Προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις τα καλύτερα υλικά που διαθέτεις. Οταν χωρίς να συντρέχει λόγος τραυματισμού, ή απουσία λόγω καρτών, ή ακόμα λόγω τιμωρίας για πειθαρχικό παράπτωμα (άλλωστε είδαμε πόσο "ελαστική" μπορεί να είναι η διοίκηση σ΄ αυτή την τελευταία περίπτωση) επιλέγεις να μην χρησιμοποιήσεις τα καλύτερα "όπλα" που διαθέτεις, αφήνοντας τα μισά εκτός αποστολής και τα άλλα μισά στον πάγκο, αυτό ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ. Γιατί τότε η γκέλα που σου έκλεινε από καιρό το μάτι, δεν θα αργήσει να έρθει. Και ενδεχομένως θα έρθουν κι άλλες. Οχι επειδή αυτή η ομάδα έχει παίκτες που δεν αξίζει να παίζουν βασικοί σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό. ΄Η για να το πω καλύτερα, όχι ΜΟΝΟ γι΄ αυτό. Πολλές ομάδες έχουν καταφέρει με μέτριους παίκτες να κατακτήσουν πρωταθλήματα. Γιατί ο προπονητής μπορεί να πάρει το καλύτερο από τον καθένα τους, γιατί υπάρχει σύμπνοια μεταξύ τους, γιατί είναι ΟΜΑΔΑ.

Αυτή η ομάδα όμως, για την οποία συζητάμε τώρα, είναι ομάδα ΑΡΡΩΣΤΗ. Είναι άρρωστη στο εσωτερικό της. Στα σπλάχνα της. Στα αποδυτήριά της, στις σχέσεις των παικτών μεταξύ τους και στις σχέσεις των παικτών με τους παράγοντες, με τους οποίους έρχονται σε άμεση επαφή. Ναι, σωστά, καταλάβατε, τον Αντωνίου υπονοώ (και σε μικρότερο βαθμό τον Σοκοφρέιτας, μόνο επειδή είναι ξένος).

Και τελικά όλα αυτά μαζί συνθέτουν αυτό που βλέπουμε. Και αυτό που βλέπουμε αν δεν διορθωθεί σύντομα και αμφιβάλλω αν μπορεί να διορθωθεί με κάποιες μεταγραφές το Γενάρη που έτσι κι αλλιώς δεν είναι καν βέβαιο ότι θα γίνουν (βρε μπας και πήραμε τον μπαρμπα-Φερέιρα αντί για κάποιον Μπιέλσα ας πούμε, επειδή θα ήταν "βολικός" στο θέμα των μεταγραφών;) μπορεί κάλλιστα να γίνει και χειρότερο.

Και αν γίνει χειρότερο θα αγγίξει και τον Νικόλα Πατέρα. Γιατί μπορεί μέχρι τώρα ο πρόεδρος να απολαμβάνει την αγάπη και την στήριξη των οπαδών, αλλά για πόσο καιρό ακόμα θα δέχεται ο καθένας το "άλλοθι" των "εγκλημάτων του καλοκαιριού"; Ναι, αυτό ευθύνεται για ό,τι βλέπουμε ως τώρα, αλλά αν δεν υπάρξει βελτίωση ΚΑΙ οι ευθύνες του Πατέρα, θα είναι μεγάλες. Και μέσα σ΄ αυτές θα συμπεριλαμβάνεται το γεγονός ότι άλλαξε τον προπονητή μεσούσης της περιόδου (δεν έχει σημασία αν το έκανε και πέρσι με επιτυχία, ήταν πολύ διαφορετικές οι συνθήκες...) αναλαμβάνοντας το ρίσκο για την πρόσληψη του συγκεκριμένου και "απαλλάσσοντας" τους δύο τεχνικούς διευθυντές του από τις ευθύνες που είχαν για αυτή τους την επιλογή.

Οσο για τους οπαδούς, τα αισθήματά μου είναι ανάμικτα. Από τη μια μεριά τέτοιες πρακτικές είναι κόντρα στη μενταλιτέ του Παναθηναϊκού. Δεν είμαστε εμείς από τις ομάδες που όπου πάνε οι οπαδοί τους τα σπάνε και δημιουργούν επεισόδια. Δεν είναι αυτός ο Παναθηναϊκός.

Από την άλλη, μέσα στην γενικότερη οικονομική κατάσταση, το να ξεκινήσει κάποιος να πάει να παρακολουθήσει την ομάδα του σε εκτός έδρας αγώνα συνιστά πια πραγματική θυσία. Οικονομική, ηθική, ψυχολογική, ακόμα και βιολογική (σωματική). Και περιμένει αν μη τι άλλο να μην τον θεωρούν κορόιδο. Περιμένει το ελάχιστο της προσφοράς από τους καλοπληρωμένους αστέρες της ομάδας του. Κι όταν δεν το βλέπει δικαίως εξοργίζεται. Σίγουρα πάντως δεν νομιμοποιείται να εκτονώνει την οργή του με αυτό τον τρόπο...

Scratch: Τελικά, το παίρνει το χαρτάκι ο Πορτογάλος, ή δεν το παίρνει;

Scratch 1: Πόσο χειρότερος μπορεί να γίνει ο Σπυρόπουλος; (τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο θυμάμαι το επεισόδιό του με τον Τεν Κάτε. Εθιξε... ιερά και όσια τότε ο τεντάς και τον πήρανε από τη μούρη οι ΑΡΔ. Μήπως τελικά είχε δίκιο;).

Scratch 2: Επιτέλους έξω ο Ζιλμπέρτο. Το λέω εγώ που τον λατρεύω. ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΑΙ πια... Δεν αντέχω να τον βλέπω να σέρνεται...

Scratch 3: Μαρίνος ο νέος ...Βύντρα; (κι ύστερα λέγαμε ότι παίζει με μέσο ο Λουκάς...).

Scratch 4: Τι απόδοση θα έχει το διπλό στο ματς με τον γαύρο Βόλου;

Scratch 5: T-Ρ-Α-Γ-Ω-Δ-Ι-Α...

To νησί και το κλαρί...

2010-12-12T15:03:00.003+02:00

My name is Diamantidis, Dimitris Diamantidis

2010-12-10T17:13:00.003+02:00

Δημήτρη Διαμαντίδη είσαι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ αγόρι μου! Να σε χαίρεται η μανούλα σου και η Πανάθα μας!

Scratch: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 10-12-1948: Γεννήθηκε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. 10-12-2003: Juve - Ολυμπιακός 7-0. Χρόνια πολλά βρε!

Tέλος παρένθεσης ή αρχή παρακμής;

2010-12-08T02:00:00.007+02:00

Πέρσι ήταν η ανάγκη κατάκτησης του πρωταθλήματος. Του τίτλου που αποτελούσε αναγκαία συνθήκη για την διατήρηση της πολυμετοχικότητας και την αποφυγή της επιστροφής στον «πράσινο μεσαίωνα». Στο όνομα του συγκεκριμένου σκοπού θυσιάστηκε από την πλειοψηφία των οπαδών του «τριφυλλιού» η ψυχική ευεξία αλλά και η οπαδική περηφάνια που πρόσφεραν οι ευρωπαϊκές επιτυχίες μιας ομάδας που αναγνωριζόταν από όλους, εχθρούς και φίλους, ως η πλέον «ευρωπαϊκή» ομάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το αντέξαμε, παρόλο που οι δύο αγώνες με τη Ρόμα στο Γιουρόπα Λιγκ ήρθαν, επίτηδες λες, να μας θυμίσουν εμφατικά πόσο υπέροχο συναίσθημα είναι αυτό που εν γνώσει μας αποφασίσαμε να στερηθούμε στο όνομα της κατάκτησης μιας κούπας που τη βαφτίσαμε «αυτοσκοπό» σε ένα από τα πιο αναξιόπιστα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Το κατάπιαμε και σκεφτήκαμε πως αν την άνοιξη πετύχουμε τον στόχο που είχαμε εξ αρχής βάλει, ελάχιστα θα μας πειράξει το γεγονός ότι στο ζύγισμα των στόχων της σεζόν, η Ευρώπη μας βγήκε λιγάκι ελαφρύτερη.

Και είναι αλήθεια πως όταν τον περασμένο Απρίλη φτάσαμε στην επίτευξη του στόχου, ελάχιστοι ήταν αυτοί που θυμόντουσαν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που νοιάζονταν για το τι χρειάστηκε να θυσιάσουμε. Ολοι χαίρονταν με αυτό που κατακτήσαμε. Αυτό που έμοιαζε να σφραγίζει το πέρασμα σε μια άλλη εποχή, την άνοδο σε ένα υψηλότερο επίπεδο και γιατί όχι την εκτόξευση πέρα από τα ελληνικά όρια. Αλλωστε, για μια ομάδα που έχει στο DNA της την Ευρώπη, η παρένθεση μιας σεζόν δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Την επόμενη κιόλας θα ξανάβρισκε τα «πατήματά» της και με μια - δυο ποιοτικές προσθήκες θα ήταν έτοιμη για νέες επιτυχημένες πορείες.

Πόσο λανθασμένη εκτίμηση κάναμε! Οι δύο ποιοτικές προσθήκες δεν αποδείχτηκαν ούτε τόσο ποιοτικές, ούτε τόσο αποτελεσματικές. Η ευρωπαϊκή φανέλα του Παναθηναϊκού δεν αποδείχτηκε τόσο βαριά. Κι αν πέρσι ο παραγκωνισμός της Ευρώπης ήταν επιλογή, φέτος ήταν εξαναγκασμός. Η φλόγα, η δίψα, το πάθος, που είχε καταφέρει να δείχνει τα προηγούμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη, αυτή τη φορά απουσίαζαν. Οι αγώνες κόντρα στην Μπάρτσα βαφτίστηκαν ανέλπιδοι από μια ομάδα που μερικά χρόνια πριν είχε κάνει τους Καταλανούς να ιδρώνουν μέσα στο Καμπ Νου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για να πάρουν την πολυπόθητη πρόκριση. Και τα ματς κόντρα στις Κοπεγχάγη και Ρούμπιν Καζάν αντιμετωπίστηκαν με …δέος από μια ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια θα τις κέρδιζε χωρίς δυσκολία τόσο εντός όσο και εκτός έδρας.

Ναι, δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Κακή προετοιμασία, κακή φυσική κατάσταση, άπειρος και άτολμος προπονητής, ατυχία λόγω τραυματισμών, αλλαγή διοίκησης. Δεκτά όλα αυτά. Αλλά το πάθος; Η φλόγα; Η δίψα που λέγαμε παραπάνω; Πού εξαφανίστηκαν αυτά τα στοιχεία; Πού είναι το περιβόητο ευρωπαϊκό DNA αυτής της ομάδας; Αυτό το σχεδόν «μεταφυσικό» στοιχείο που μεταλαμπαδεύεται λες από φουρνιά σε φουρνιά; Που μεταμόρφωνε κάθε καινούργιο παίκτη της ομάδας λες και είχε κάνει εντατικά σεμινάρια για την ευρωπαϊκή της ιστορία; Σε ποια μαύρη τρύπα εξαφανίστηκε; Στο όνομα ποιας ψύχωσης θυσιάστηκε;

Είναι δύσκολο να οικοδομήσει μια ομάδα το ευρωπαϊκό της όνομα. Ενα όνομα που να αναγνωρίζεται και να εμπνέει σεβασμό. Απαιτεί πολύ χρόνο και πολύ κόπο. Κατορθώνεται μόνο μέσα από διάρκεια και συνέπεια. Αν ένα από τα δύο εκλείψει το όνομα γκρεμίζεται ασύγκριτα πιο εύκολα και πιο σύντομα από όσο χρειάστηκε για να «χτιστεί». Το πολύ - πολύ να θυμάται κανείς από αυτούς που έχουν καλή μνήμη, την αίγλη του παρελθόντος. Και όσο η διάρκεια απομακρύνεται χρονικά και η συνέπεια εξαφανίζεται η ομάδα μικραίνει.

Και τότε η μία κακή σεζόν δεν είναι μια απλή παρένθεση. Γίνεται κανόνας. Γίνεται το ξεκίνημα για την παρακμή. Και αυτή η παρακμή ξεκινά από την ΣΥΝΗΘΕΙΑ. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή είναι να συνηθίσει τα αποτυχημένα αποτελέσματα στην Ευρώπη. Να γίνεται κάθε χρόνο γι΄ αυτόν το πρωτάθλημα αυτοσκοπός.

Να στρέψει από αύριο την προσοχή του στις εγχώριες διοργανώσεις αβασάνιστα, τραβώντας μια γραμμή στην αποτυχημένη φετινή ευρωπαϊκή πορεία, δικαιολογώντας την από τις περιστάσεις και να αποκτήσει ψύχωση για το πρωτάθλημα. ΄Η ακόμα χειρότερα να δει το πρωτάθλημα σαν «εξιλέωση» για την αποτυχία στην Ευρώπη.

Γιατί αν το κάνει, θα έχει γίνει Ολυμπιακός. Αν δεν νοιώθει ντροπή για την φετινή ευρωπαϊκή πορεία και την αποδεχτεί σαν «αναγκαίο κακό» λόγω των αρνητικών συγκυριών και των «εγκλημάτων του καλοκαιριού» θα έχει μεταλλαχτεί.

Και κάποια στιγμή θα βρεθεί να νοιάζεται μόνο για το εγχώριο κατσαρόλι που αν το κατακτήσει θα του δίνει την ευκαιρία να βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ και πάλι από την αρχή.

Και για μένα πέρσι το πρωτάθλημα ήταν αυτοσκοπός. Κι αυτό γιατί είχα αναγνωρίσει τις «ειδικές συνθήκες». Ηταν ένα πρωτάθλημα κομβικό. Το φετινό δεν είναι. Ούτε καν με πρόσχημα την κρίση, ή το οικονομικό «άνοιγμα» της ομάδας από αυτούς που διοικούν ή επιθυμούν να διοικήσουν.

Δεν μπορώ να ανεχθώ να βλέπω την ομάδα μου να μικραίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο και αυτό να αντιμετωπίζεται σαν συγκυριακή ατυχία. Κι αν είναι τέτοια, απαιτώ την επόμενη σεζόν να σταθεί ξανά στο ύψος της. Ακόμα και με τίμημα την απώλεια του πρωταθλήματος. Που ποτέ ξανά δεν πρέπει να γίνει αυτοσκοπός, ή ψύχωση…

Ψύχωση; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω…

Scratch: Αυτός ο ηρωικός κόσμος που βρέθηκε στην Κοπεγχάγη δεν έχει ψύχωση με το πρωτάθλημα.

Scratch 1: O Τζόρβας στον πάγκο ...χθες!

Scratch 2: Ζητείται αριστερό μπακ.

Scratch 3: Είδε κι απόειδε ο Σισέ που δεν τού έδιναν τη μπάλα να σκοράρει και το έβαλε στον Τζόρβα.

Scratch 4: Mα, πόσα λάθη έκανε ο Γκαρσία;

Scratch 5: Πίστωση χρόνου για την ομάδα ο Φερέιρα, αλλά όχι για τις δηλώσεις. Γιατί οι δηλώσεις μαρτυρούν ότι δεν ξέρει τι του γίνεται!

Scratch 6: Σιμάο μοναδικός κόφτης και έχοντας ήδη δει κίτρινη κάρτα; Ο Θεός μας γλίτωσε από την πεντάρα (ναι, είπαμε πίστωση χρόνου, αλλά μερικά πράγματα δεν "χωνεύονται" με τίποτα).

Scratch 7: Σ΄ αυτό το τουρλουμπούκι, πόσο δύσκολο ήταν να παίξει έστω για ένα δεκάλεπτο ο Καραγκούνης, ώστε να πιάσει τις 100 συμμετοχές; Aυτό δεν είναι μαγκιά! Είναι UNFAIR!

Scratch 8: Μα, το 300ό γκολ ο Καντέ;

Μπουμσόνγκ άνοιξε, Σισέ κλείδωσε

2010-12-04T22:04:00.050+02:00

Το 1-0

Το 2-0

Ο Μπουμσόνγκ άνοιξε την πόρτα της νίκης και ο Σισέ την κλείδωσε πίσω του. Τόσο απλά. Το κλειδί βέβαια δεν ήταν άλλο από τον Λάζαρο που με το φάουλ που εκτέλεσε στο πρώτο ημίχρονο επέτρεψε στον Ζαν Αλέν να κάνει τον εαυτό του το καλύτερο "δώρο γενεθλίων" και παράλληλα να κεράσει την ομάδα και τους οπαδούς της. Και με την μπαλιά αυτοθυσίας που έκανε στην επανάληψη, επέτρεψε στον Σισέ να κάνει για μια ακόμα φορά αυτό που ξέρει να κάνει τόσο καλά, να στείλει δηλαδή τη μπάλα στα δίχτυα, να σκοράρει για τέταρτο συνεχόμενο παιχνίδι και να φτάσει τα 13 τέρματα σε ισάριθμες αγωνιστικές (για τον ίδιο όπως έχουμε ξαναπεί είναι ουσιαστικά 13 γκολ σε 12 αγωνιστικές αφού δεν είχε παίξει στην πρεμιέρα με την Ξάνθη).

Τα παραπάνω βέβαια αφορούν το εκτελεστικό κομμάτι της ομάδας σε έναν αγώνα όπου η νίκη μοιάζει με "μαγική εικόνα". Ο Παναθηναϊκός ήταν επιεικώς μέτριος την ίδια στιγμή που ο Πανσερραϊκός άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις και ήταν στιγμές που το passing game του συγκριτικά με τα δικά μας χάλια τον έκανε να μοιάζει με τη ...Μπαρτσελόνα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι δίκαιο. Μπορεί ο Πανσερραϊκός να ήταν καλύτερος, αλλά από την στιγμή που ...κατάφερε να χάσει όλες τις ευκαιρίες που δημιούργησε δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Δικαιούται βεβαίως να ομιλεί για ένα χέρι του Πλεσί στο πρώτο ημίχρονο.

Από εκεί και πέρα, η μία "ανάγνωση" του σημερινού αγώνα - που βέβαια ουδόλως μπορεί να καθησυχάζει... - είναι πως η ομάδα με δεδομένα τα προβλήματά της συνεχίζει να προχωρά χωρίς απώλειες και παρέμεινε στην κορυφή της βαθμολογίας. Επομένως, όταν οι αποθεραπευθέντες αποκτήσουν ρυθμό, μάλλον καλύτερα θα πάει παρά χειρότερα. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κάπου η στραβή.

Υπάρχει βέβαια και το θέμα των επιλογών του Φερέιρα. Ξεκαθαρίζουμε εννοείται ότι ο Πορτογάλος ΑΚΟΜΑ δεν είναι δυνατόν να κριθεί. Παρόλα αυτά θα γίνει κουβέντα για τις επιλογές του. Κάποιοι για παράδειγμα θα πουν ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάζει στον ίδιο αγώνα όλη την δεξιά πλευρά βάζοντας ΚΑΙ Γιούρκα ΚΑΙ Γκοβού που είναι ζήτημα αν έχουν παίξει μαζί έστω και σε ...φιλικό (έπαιξαν στην πρεμιέρα μαζί, θυμάται κανείς;). Οπως επίσης θα πουν ότι αρχίζει να εκνευρίζει η εμμονή του στον Πλεσί την στιγμή που υπάρχει το "πολυεργαλείο" Σιμάο που μόλις μπήκε στον αγώνα στην επανάληψη, σουλούπωσε το κέντρο και περιόρισε τις επιθετικές προσπάθειες του Πανσερραϊκού. Ο ίδιος ο προπονητής το δικαιολόγησε όμως στην συνέντευξη Τύπου λέγοντας ότι θέλει να δει όλους τους παίκτες. Και αν δεν τους δει στον αγώνα με τον Πανσερραϊκό, πού θα τους δει μπορώ να συμπληρώσω εγώ. Ενας λόγος παραπάνω που πλησιάζει και ο Γενάρης και ο ίδιος θα κληθεί να κάνει τις εισηγήσεις του για τις μεταγραφές.

Σεϊταρίδης, Γκοβού και Νίνης ήταν τα νέα πρόσωπα και λογικό είναι να συγκέντρωσαν επάνω τους όλα τα βλέμματα. Για τον Γιούρκα ακούω τους ΑΡΔ να λένε ότι έκανε πολύ καλό παιχνίδι, έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν λόγο για την επιστροφή του στην Εθνική. Αράξτε, παλικάρια, βιάζεστε! Πειράζει που δεν θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας; Ηταν άριστος ο Γιούρκας δημιουργικά, αλλά κάκιστος αμυντικά. Στο πρώτο ημίχρονο ο Πανσερραϊκός κατέβαινε συνεχώς από την αριστερή του πλευρά και ο Γιούρκας μονίμως ξεχνούσε να επιστρέψει. Στην επανάληψη βέβαια βελτιώθηκε πολύ, αλλά μην ξεχνάμε ότι βελτιώθηκε συνολικά η αμυντική λειτουργία του Παναθηναϊκού με την είσοδο του Σιμάο. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει βέβαια ότι ο Γιούρκας δεν ήταν καλός στο πρώτο μέρος επειδή δεν είχε βοήθεια από τον Γκοβού, ενώ στο δεύτερο που υπήρχε αλληλοκάλυψη από τον Μαρίνο έδειξε κι εκείνος καλύτερος. Εγώ θα έλεγα ότι ο Μαρίνος έκανε όλη τη δουλειά αμυντικά και γι΄ αυτό έκλεισε η ...μαύρη τρύπα. Επί της ουσίας δεν λέω τώρα ότι ο Γιούρκας δεν κάνει, κανείς δεν πρέπει να αγνοεί ότι είναι και το δικό του πρώτο παιχνίδι μετά από πολύ καιρό. Αλλά ο Βύντρα είναι καλύτερος ανασταλτικά, πώς να το κάνουμε! Εν πάση περιπτώσει θα περιμένουμε και θα δούμε.

Για τον Γκοβού, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε. Είδα έναν άνθρωπο που είχε διάθεση να κάνει πράγματα. Δεν έβγαλε μάτια αλλά ούτε και ήταν τόσο χάλια όπως τον βλέπουν οι ΑΡΔ που τον έχουν ήδη ξεγράψει. Γιατί αν για τον Γιούρκα χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία για τις ανασταλτικές αστοχίες του την έλλειψη αγώνων, για τον Γκοβού γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο;

Με απασχολεί ο τρόπος που αρχίζουν (οι ΑΡΔ) να κριτικάρουν κάποιους παίκτες και κάποιες επιλογές και να προσπαθούν να επιβάλλουν άλλους: "Το παιχνίδι κραύγαζε ότι χρειαζόταν μέσα Καραγκούνη ή Κατσουράνη για να κάνει παιχνίδι" έλεγε ο ένας. "Μαύρο χάλι ο Γκοβού" έλεγε ο άλλος, "Σεϊταρίδης εμφάνιση ενθαρρυντική και για την Εθνική" έλεγε ο τρίτος.

Για τον Νίνη τώρα που μάλλον μας ενδιαφέρει περισσότερο από όλους, έχω να πω ότι στο πρώτο μέρος δεν κατάλαβα τι θέση έπαιζε. Ηταν πίσω από τον Σισέ; Ηταν δεξιά; Το θέμα είναι πως δεν είχε καθόλου ρυθμό. Και για τον Νίνη βέβαια θα πρέπει να περιμένουμε, είναι πολύς ο χρόνος και γι΄ αυτόν που απέχει από το γήπεδο, δεν ήταν δυνατόν να μπει μέσα και να πετάει. Για κανέναν από τους τρεις τους δεν ήταν δυνατόν εδώ που τα λέμε.

Το παρήγορο είναι πως τις μπαλιές που συνήθως κάνει ο Νίνης τις έκανε ο Λάζαρος. Χωρίς αυτόν ο Σισέ θα είχε μείνει θεατής στον αγώνα, αφού και πάλι ήταν απελπιστικά μόνος.

Σημειωτέον εδώ πως οι γραμμές που στα δύο προηγούμενα παιχνίδια του Φερέιρα (με Μπάρτσα και Κέρκυρα) ήταν κοντά, σήμερα ήταν απελπιστικά μακριά. Και το παιχνίδι εξαιρετικά άναρχο. Σ΄ αυτό έπαιξε ρόλο και η αρνητική παρουσία του Πλεσί που υποχρέωνε τον Ζιλμπέρτο να τρέχει για δύο. Μετά από αρκετά ματς πια, μπορεί κάποιος να πει με σιγουριά πως το παλικάρι "δεν μπορεί". Και πως πρέπει να το σκεφτούν καλά αυτοί που διοχετεύουν προς τα έξω πως είναι θετικοί στο να πουληθούν είτε ο Σιμάο είτε ο Ζιλμπέρτο. Να πουλήσει κανείς αυτούς τους δύο παίκτες χωρίς να έχει φροντίσει να φέρει κάποιους άλλους καλύτερούς τους, είναι ΕΓΚΛΗΜΑ. Σίγουρα μπορεί να βρεθεί παίκτης καλύτερος από τον Σιμάο που αν μη τι άλλο θα μπορεί να πασάρει σωστά στα δύο μέτρα. Αλλά από την στιγμή που δεν τον διαθέτεις, κρατάς τον Μοζαμβικανό και τον βάζεις και βασικό ξεκουράζοντας τον Ζιλμπέρτο μέχρι να βρει τον παλιό καλό εαυτό του. Μια φορά σύγκριση με τον Πλεσί δεν υπάρχει. Ο Σιμάο είναι 100 κλάσεις ανώτερος.

Ανάμικτα είναι τα συναισθήματά μου για την εμφάνιση του Τζόρβα. Είναι αλήθεια ότι έκανε κάποιες καλές επεμβάσεις, μάλιστα έσωσε και γκολ στα χαμηλά που είναι και το αδύνατο σημείο του. Αλλά εξακολουθεί να είναι ασταθής και να μην εμπνέει εμπιστοσύνη.

Αδύναμος κρίκος τα κεντρικά χαφ, αλλά και τα πλάγια μπακ. Μπέλιτς, Γεωργιάδης και Νταλέ έκαναν πάρτι από τις πτέρυγες. Κακός ο Σπυρόπουλος και δεν μπορεί να βελτιωθεί όταν γνωρίζει ότι δεν έχει αντίπαλο στη θέση του. Ενώ αντίθετα, ο συναγωνισμός στα δεξιά ανάμεσα σε Γιούρκα και Βύντρα θα βοηθήσει (αν δεν ...τραυματιστεί πάλι ο Γιούρκας...).

Αντίθετα, καλούτσικα τα πήγαν οι Καντέ και Μπουμσόνγκ. Κλασικά ένα δυο λαθάκια θα τα κάνουν, αλλά σήμερα δεν στοίχισαν.

Για τον Λάζαρο τι να πεις! Εξαιρετική διάθεση, εξαιρετική φόρμα. Μόλις έπαιξε λίγα συνεχόμενα παιχνίδια βρήκε το ρυθμό του και αποδίδει σε υψηλό επίπεδο σε κάθε παιχνίδι.

Εν κατακλείδι, κρατάμε τους τρεις βαθμούς, αλλά και τον προβληματισμό. Θα φτιάξει αυτή η ομάδα; Δεν θα φτιάξει; Υπάρχουν λεφτά για να αγοραστούν κάποιοι παίκτες το Γενάρη; Δεν υπάρχουν; Θα τη βγάλει καθαρή μέχρι το τέλος, αν συνεχίζει να παρουσιάζει τέτοια εικόνα; Δεν θα τη βγάλει; Ενας θεός ξέρει...

***

Scratch: Kλασικά παραμονές της επετείου του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου είχαμε τα γνωστά επεισόδια έξω από το γήπεδο. Δεν θα πάρω θέση, για το αν είναι τελικά οπαδοί του Παναθηναϊκού ή αντιεξουσιαστές, γιατί δεν γνωρίζω τι είναι. Εκείνο που θα πω είναι ότι θεωρώ ανεπίτρεπτο να ψεκάζουν συνεχώς οι μπάτσοι δακρυγόνα, δημιουργώντας πρόβλημα σε μικρά παιδιά, ηλικιωμένους και γενικά ανθρώπους που βρέθηκαν στο γήπεδο ειρηνικά να παρακολουθήσουν έναν αγώνα. Εχει παραγίνει αυτή η κατάσταση και πρέπει να δοθεί ένα τέλος.

Scratch 1: Αυτός ο Φερνάντεζ δεν ήταν καλή ευκαιρία να χρησιμοποιηθεί σήμερα να τον δούμε κι εμείς;

Scratch 2: Είναι απλά εντύπωσή μου ότι ο Ζεσουάλδο "πηγαίνει" περισσότερο τον πορτογαλομαθή Γιούρκα;

Scratch 3: Σιμάο - Πλεσί η μέρα με τη νύχτα...

Scratch 4: Aν ο Κατσουράνης χρειάζεται αποφόρτιση, ο Ζιλμπέρτο τι χρειάζεται;

Scratch 5: O Σισέ σε μια φάση έκανε λάθος μεταβίβαση βγάζοντας στην αντεπίθεση παίκτη του Πανσερραϊκού. Mόλις το αντιλήφθηκε, έτρεξε και διόρθωσε άμεσα το λάθος του βγάζοντας τη μπάλα κόρνερ. Και αυτό λέγεται ΠΑΘΟΣ κύριοι - υπόλοιποι - παίκτες του Παναθηναϊκού.

Scratch 6: Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ...καψόνι για τους Λέτο και Καραγκούνη από αυτό που τους έκανε ο Πατέρας. Να αναγκάζονται να ανέχονται ο ένας τον άλλο, σε προπονήσεις και εκδηλώσεις. Αντε, συνέλθετε και οι δύο, κοινός είναι ο στόχος σας!

Scratch 7: Μια χαρά παίκτης ο Γεωργιάδης.

Scratch 8 (πολιτικό): Παραμονές της επετείου συμπλήρωσης δύο χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και μεσούσης της θύελλας στη ΓΣΕΕ για τα εργασιακά και την επικείμενη περικοπή μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τα αστέρια της αντιτρομοκρατικής ανακάλυψαν νέα γιάφκα. Και ο Τύπος βέβαια θα στρέψει εκεί την προσοχή. Τυχαίο; Δεν νομίζω! Ποιον προσπαθείτε να δουλέψετε ρε;

ΦΑΣΕΙΣ

Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΣΕΚ

ΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ

Ο ΚΟΣΜΟΣ

Mπουκέτα interactive

2010-12-02T00:05:00.020+02:00

Tελικά τι έγινε ρε παιδιά; Κατάλαβε κανείς; Ο τυπάρας έκανε σκληρό τάκλιν (τάκλιν ο τυπάρας;) στον Λέτο, τα πήρε ο Σεβαστιανός στο κρανίο και απάντησε με μπουνιές; ΄Η μήπως ο Αργεντίνος έκανε σκληρό τάκλιν στον Καραγκούνη κι όταν αυτός του το ανταπέδωσε τον άρχισε στο μπουνίδι και του πάτησε και το σπληνάντερο; Σας ρωτάω μπας και έχετε πιο ξεκάθαρη άποψη από μένα, γιατί σε κάθε κλικ που έκανα στα sites έβλεπα και μια διαφορετική εκδοχή.

Θα μου πεις τώρα κι αυτοί οι ΑΡΔ τι να κάνουνε; Μόλις είχαν μια καινούργια πληροφορία, την ανέβαζαν για να ενημερώσουν το κοινό τους. Μόνο που τέτοια αλλαγή δεδομένων δεν μου έχει ξανατύχει. Είναι ας πούμε σα να διαβάζεις ότι κέρδισαν οι μεν και με την πρώτη ανανέωση να διαβάζεις ότι δεν κέρδισαν οι μεν, κέρδισαν οι δε. Θα μου πεις (πάλι) ότι κι αυτοί τι φταίνε οι άνθρωποι, μπροστά δεν ήταν. Κάποιο ...πουλάκι τους το σφύριξε και μπορεί μετά ένα άλλο πουλάκι να έδωσε μια διαφορετική εκδοχή. Και όταν μαζεύτηκαν πολλά πουλάκια έκαναν ψηφοφορία και η πλειοψηφία νίκησε.

Μπορεί πάλι να έψαξαν πολύ για να βρουν την αλήθεια. Και επειδή ενδεχομένως η αλήθεια δεν βόλευε, έπρεπε κι αυτοί να καταθέσουν την δική τους αλήθεια. Τι; Δεν κάνουν τέτοια πράγματα; Δεν θέλω χαζά!

Και εν πάση περιπτώσει τώρα και αφού εκφράσω την απορία μου για την έκταση που πήρε ένα θέμα από τα δεκάδες που συμβαίνουν στη διάρκεια των προπονήσεων των ομάδων ανά τον κόσμο αλλά και την υποψία μου ότι αυτό δεν γίνεται τυχαία τώρα που βρεθήκαμε στην πρώτη θέση (όταν μάλιστα ανάλογα θέματα σε άλλα "στρατόπεδα" περνάνε στα ψιλά), ας προσπαθήσω να παραθέσω τα δεδομένα. (Οχι ότι θα βρεθεί άκρη, απλά σε δουλειά να βρισκόμαστε...).

* Το ότι οι σχέσεις του Καραγκούνη και του Λέτο δεν βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό επίπεδο είναι γνωστό από πέρσι. Ανέχονται απλά ο ένας τον άλλο στο πλαίσιο της ομάδας. Ούτε παρέα κάνουν ούτε νερό πίνει ο ένας στο όνομα του άλλου.

* Το ότι αμφότεροι δεν είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση είναι επίσης δεδομένο.

α) Ο Καραγκούνης έχει χάσει τη θέση του στην 11άδα, έχουμε πει ότι είναι από τους παίκτες που για να βρουν ρυθμό θέλουν συνεχόμενα παιχνίδια και όσο αυτά δεν τα έχει δεν μπορεί να αποδόσει (και όσο δεν μπορεί να αποδόσει δεν μπορεί να ξανακερδίσει τη θέση του - κύκλος είναι αυτά), ενώ ξέρουμε επίσης ότι είναι παθιασμένος με το ποδόσφαιρο και θέλει να παίζει συνέχεια. Ηρθε πρόσφατα και η απώλεια του περιβραχιόνιου που δεν αποκλείεται να αποτέλεσε το τελευταίο άχυρο στη ράχη της καμήλας (αυτό το τελευταίο βέβαια δεν είναι δεδομένο όπως τα προηγούμενα, είναι απλή υπόθεση).

β) Ο Λέτο ταλαιπωρείται από τον τραυματισμό του και έχει να παίξει μπάλα από το παιχνίδι με τον Εργοτέλη. Εδώ και τόσο καιρό προσπαθεί να αποθεραπευτεί και να επιστρέψει, γεγονός που όσο καθυστερεί τόσο περισσότερο τον τσιτώνει. Και ως γνωστόν δεν είναι ούτε ο πιο υπομονετικός ούτε ο πιο ήρεμος παίκτης στον κόσμο. Θέλει επίσης να παίζει συνέχεια, κατεβάζει μούτρα όταν δεν χρησιμοποιείται ή όταν γίνεται αλλαγή και θέλει μία μπάλα μόνος του.

* Οι δύο παίκτες παίζουν πάνω κάτω στην ίδια θέση. Οχι αγωνιστικά, αλλά από άποψη τοποθέτησης μέσα στο γήπεδο. Με την επιστροφή του Λέτο (όποτε και αν γίνει αυτή), αλλά και των Νίνη - Γκοβού, οι επιλογές αυξάνονται και οι θέσεις λιγοστεύουν. Την κατάσταση δυσχεραίνει η πολύ καλή απόδοση του Χριστοδουλόπουλου που τις τελευταίες αγωνιστικές έχει πάρει φανέλα βασικού. Ο Λάζαρος τώρα είναι το "πουλέν" του Καραγκούνη, μένουν στο ίδιο δωμάτιο στις αποστολές και μια ψιλή ...καραγκουνίτιδα την έχει κολλήσει. (Ασχετο με το θέμα, σχετικό με το πού - ενδεχομένως - θα στρέψει τα νεύρα του ο Κάρα - σίγουρα όχι στο "πουλέν" του).

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν είναι λογικό και οι δύο παίκτες να είναι στην τσίτα. Αν προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι υπάρχει νέος προπονητής στην ομάδα που όπως έχει δείξει με την χρησιμοποίηση Δημούτσου επιβραβεύει με συμμετοχή τους παίκτες που τα δίνουν όλα στην προπόνηση, αντιλαμβάνεται κανείς ότι στις προπονήσεις πρέπει να "πέφτουν κορμιά".

Και από την στιγμή που "πέφτουν κορμιά", μέσα στο πρόγραμμα είναι και ένα σκληρό μαρκάρισμα. Πριν από καιρό ο Κατσουράνης τα είχε χώσει στον Σιμάο για αντίστοιχο σκληρό μαρκάρισμα ("σιγά ρε μαλάκα, θα μας γ*** όλους έτσι όπως μαρκάρεις" του είχε πει).

Εκείνο το επεισόδιο βέβαια δεν είχε ίντριγκα (αν και θα μπορούσε, αφού οι Κατσούρ - Σιμάο αγωνίζονται για μια θέση στα χαφ) ενώ ένα επεισόδιο ανάμεσα στον Καραγκούνη και τον Λέτο έχει, γι΄ αυτό και ασχολούνται όλοι. Και οι ΑΡΔ και εμείς και οι γαύροι (που καημό το έχουν να κάνει ο Σεβαστιανός μανούρες ανάλογες με αυτές που είχε κάνει στον Βαλβίδα).

Και από όσο έχω διαπιστώσει από το απόγευμα μέχρι τώρα οι δύο "τάσεις" έχουν εξίσου φανατικούς οπαδούς.

α) Υπάρχουν αυτοί που σπεύδουν να κατηγορήσουν τον Καραγκούνη ως κλικαδόρο και φθονερό τύπο που ούτε λίγο ούτε πολύ πρέπει να μας αδειάσει τη γωνιά οριστικά και αμετάκλητα, να κρεμάσει τα παπούτσια του και να "δώσει τόπο στα νιάτα". Και αυτή την άποψη την υιοθετούν περισσότεροι οι οπαδοί. Είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν πως η αλλαγή της πρώτης είδησης που ήθελε τον Καραγκούνη να έχει κάνει την αρχή, έγινε επειδή οι ΑΡΔ θέλουν να υποστηρίξουν την ελληνική "κλίκα" που τους δίνει ειδήσεις.

β) Υπάρχουν αυτοί που σπεύδουν να κατηγορήσουν τον Λέτο λόγω του πρότερου ...ανέντιμου βίου, ήτοι τα επεισόδια που είχε δημιουργήσει στη θητεία του στον Ολυμπιακό, αλλά και κάποιες περυσινές αδικαιολόγητες συμπεριφορές του, όταν δεν έπαιζε ή όταν γινόταν αλλαγή. Είναι αυτοί που ελάχιστα έχουν πεισθεί για τις αγωνιστικές ικανότητες του Σεβαστιανού, που τον κατηγορούν πως δεν παίζει για την ομάδα αλλά για τον εαυτό του και πως δεν έχει να επιδείξει τίποτα περισσότερο από μια ικανότητα στις ντρίμπλες.

Με την πάροδο της ημέρας έσκασαν μύτη και τα πρώτα ...αφιερώματα στα επεισόδια που έχει δημιουργήσει συνολικά ο Λέτο κατά την παραμονή του στην Ελλάδα από το 2008 μέχρι σήμερα. Και βέβαια όσο διαβάζουν αυτά τα αφιερώματα οι πολέμιοι του Καραγκούνη στρέφονται εναντίον του, ενώ οι υποστηρικτές του σιχτιρίζουν τον Λέτο.

Προσωπικά θέση δεν θα πάρω, από την στιγμή που δεν γνωρίζω τι ακριβώς έγινε και ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στα ρεπορτάζ που διαβάζω. Θα πω μόνο πως:

* ΑΝ ισχύει η πρώτη εκδοχή, δηλαδή το σκληρό μαρκάρισμα του Καραγκούνη, ήταν λάθος του απέναντι σε έναν παίκτη που βρίσκεται σε περίοδο επανένταξης και οφείλεις να τον αντιμετωπίζεις χαλαρά για να μην υποτροπιάσει.

* ΑΝ πάλι ισχύει η δεύτερη εκδοχή που αναφέρει ότι ο Λέτο "πάτησε" τον Καραγκούνη ήταν λάθος του Αργεντίνου που θα πρέπει να τιθασεύσει τα νεύρα του, αφού δεν του φταίνε οι συμπαίκτες του για το πρόβλημα τραυματισμού που έχει.

Εκείνο που θεωρώ απαράδεκτο, είναι εμείς οι οπαδοί να χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα για ένα γεγονός που θα έπρεπε να μην γίνει καν θέμα και πάνω στα νεύρα μας να ακυρώνουμε ολοκληρωτικά την προσφορά του Καραγκούνη στην ομάδα, ή να υιοθετούμε ελαφρά τη καρδία απόψεις σαν αυτές που θέλουν τον Λέτο ένα κωλόπαιδο που κάνει άνω κάτω την ομάδα. Το έχουμε ξαναπεί, τέτοια επεισόδια συμβαίνουν στις ομάδες. Οι ποδοσφαιριστές είναι σαν τα μικρά παιδιά. Θέλουν συνέχεια να παίζουν, έχουν εγωισμό, κάποια στιγμή θα ανάψουν τα αίματα και θα πιαστούν και στα χέρια.

Οπως επίσης θεωρώ απαράδεκτη την ...σπουδή των γνωστών "πληροφοριοδοτών" που υπάρχουν μέσα στην ομάδα, οι οποίοι έσπευσαν να ενημερώσουν τους ΑΡΔ για το επεισόδιο, αντί να το κρατήσουν μέσα στους τοίχους της Παιανίας, αφού ο,τιδήποτε μπορεί να διαταράξει το κλίμα στην ομάδα αποβαίνει τελικά εις βάρος τους.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή που ανέφερε η περιβόητη Κάτια στον Καραλή το απόγευμα. Να διέρρευσε το θέμα από την ίδια την διοίκηση, η οποία θεωρεί πως το συμβόλαιο του Λέτο είναι μεγάλο και θέλει να τον ξεφορτωθεί. Αυτή την εκδοχή εννοείται ότι δεν θέλω ούτε να την σκέφτομαι.

Επί τη ευκαιρία θα σας πω κάποια πράγματα που έμαθα για τον Λέτο και αν ισχύουν εξηγούν τουλάχιστον τα νεύρα και την άσχημη ψυχολογική του κατάσταση.

Το πρόβλημα του Λέτο είναι ότι έχει υγρό στο γόνατο. Και αυτό τον ταλαιπωρεί συχνά - πυκνά. Το καλοκαίρι, οπότε είχε διαγνωστεί το πρόβλημα, ο Λέτο θα είχε ξεμπερδέψει με μια απλή αρθροσκόπηση, αλλά αντί γι΄ αυτό, έτρεχε στην Αμερική στα γνωστά τουρνουά.

Γιατί δεν έγινε αρθροσκόπηση το καλοκαίρι; Επειδή η διοίκηση τον είχε για "σκότωμα" και παίκτη που σχεδιάζεις να τον πουλήσεις δεν τον στέλνεις στο χειρουργείο. Η Μπενφίκα όμως δεν έδωσε το ποσό που λογάριαζε ο Τζίγγερ και έτσι έμεινε ο Λέτο στον Παναθηναϊκό και το πρόβλημα στον Λέτο και συνεχίζει να τον ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα. Σημειωτέον, πως το ίδιο πρόβλημα έχει και ο Μαρίνος, ωστόσο συνεχίζει να παίζει αφού δεν υπάρχει πολυτέλεια για να κάνει αρθροσκόπηση ή να ξεκουραστεί τώρα που η ομάδα έχει τόσες απουσίες. Και καθώς από τη μια ο Μαρίνος παλεύει να καθιερωθεί, από την άλλη δεν είναι και φίρμα σαν τον Λέτο, σφίγγει τα δόντια και παίζει όποτε τον χρειάζονται.

Αυτά έχω μάθει και δεν μου φαίνεται τόσο απίστευτο να ισχύουν.

Scratch ("νέες κυκλοφορίες" για τα μπουκέτα): α) - Αληθεύει ότι ο Λέτο κουβαλάει σουγιά μέσα από την κάλτσα διά παν ενδεχόμενον;
- Αληθεύει. Μάλιστα, ύστερα από έρευνες που έγιναν σπίτι του βρέθηκαν και κατασχέθηκαν αστεράκια νίντζα, 10 φαλτσέτες, 5 πεταλούδες, 8 σιδηρογροθιές και ένα ζευγάρι νουντσάκου για χρήση κυρίως στις προπονήσεις του Παναθηναϊκού.

β) - Τι έκανε ο Καραγκούνης όταν έφαγε το μπουκέτο από τον Λέτο;
- Επεσε στο χόρτο σφαδάζοντας και ζητούσε κόκκινη κάρτα.

Scratch 1 (Ο Kάρα, ο Λέτο, η Κάτια και η τηλεόραση): H εκδοχή της Κάτιας για τον καβγά: Στην κοπή της πίτας ο Καραγκούνης ...πεινούσε πολύ και ζήτησε από τον Λέτο να φάει και το δικό του κομμάτι. Ο Αργεντίνος του το έδωσε, αλλά μέσα στο κομμάτι του υπήρχε φλουρί που αντιστοιχούσε σε μια τηλεόραση, την οποία πήρε ο τυπάρας κάνοντας τον ...Κινέζο και ο Λέτο του το ...φυλάει από τότε. (Θα έλεγα τώρα καμιά βαριά κουβέντα, αλλά ας δώσω τόπο στην οργή).

Scratch 2: Τα εύκολα - δύσκολα έκανε η ομάδα στη Μόσχα αλλά τελικά την πήρε τη νίκη. Δεν παύει ωστόσο να προβληματίζει με την ευκολία που χάνει τις διαφορές που παίρνει.

Scratch 3: Εκπληκτικές νίκες για ΑΕΚ και Αρη. Ειδικά η νίκη του Αρη είναι πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΑ και ίσως μία από τις μεγαλύτερες νίκες ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη. Συγχαρητήρια!

Η ΑΕΚ

Ο ΑΡΗΣ

Α ρε Φορλάν με τα κρεμμυδάκια σε έκανε ο Αρης
(όχι σαν εμάς...)

Special ...pizza!

2010-11-30T00:27:00.025+02:00

Eλ κλάσικο σου λέει μετά. Ποιο ελ κλάσικο ρε σεις; Η Μπαρτσελόνα με την Πετρομαγούλα έπαιζε. Οποιος ήθελε σκόραρε. Ο δε Μέσι αυτή τη φορά αποφάσισε να μην σκοράρει αλλά να σερβίρει. Πάρε βάλε. Πάρε βάλε. Στο πρώτο εικοσάλεπτο δύο τεμάχια και ένα δοκάρι. Πολύ έγερνε αδερφάκι μου το Καμπ Νου.

Ρεάλ σου λέει μετά. Νέα δύναμη. Με Μουρίνιο και Ρονάλντο και τρίχες κατσαρές. Ο special one έφαγε μια special ...πίτσα! Κι ο κλαψιάρης στο μόνο που κατάφερε να πρωταγωνιστήσει ήταν στους καβγάδες. Ο δε φουκαράς ο Κασίγιας (ο μόνος που συμπαθώ από την ομάδα του Σιχα-μουρίνιο) τα μάζευε σαν στραγάλια. Ευτυχώς αυτός τουλάχιστον μπορεί μετά το ματς να γείρει και να παρηγορηθεί πάνω στο καινούργιο - ενισχυμένο - στήθος της Σάρα (Καρμπονέρο). Ο special one όμως;

Δεν πειράζει ρε μαρέγκες, του χρόνου πάλι. Μπορεί και την επόμενη δεκαετία, ποιος ξέρει...

Μέχρι τότε σεβασμός! Γιατί Μπάρτσα είναι μόνο μία. Δεν υπάρχει αυτή η ομάδα!!!

ΥΓ. Πστ! Πού είστε; Σε σας (μας) το λέω, τους Παναθηναϊκούς. Μην αρχίσετε τώρα τίποτα χαζά, προσπαθώντας να απενοχοποιήσετε την ομάδα μας επειδή τα άρπαξε και η Ρεάλ. Αλλη ομάδα έπαιξε κόντρα στις μαρέγκες, άλλη κόντρα σε μας. Ετσι κι έπαιζε με μας όπως με τους Μαδριλένους θα το είχε πιάσει το διψήφιο...

Αχου το! Μου μελαγχόλησε!

Eσύ τι θα έκανες;

2010-11-29T18:53:00.002+02:00

H ζωή μετά (χωρίς) τον Σισέ...

2010-11-28T22:09:00.030+02:00

Το 0-1

Το 0-2

Τζιμπρίλ Σισέ. Δώδεκα γκολ σε ισάριθμες αγωνιστικές, από τις οποίες στην μία (πρεμιέρα) ήταν απών λόγω τραυματισμού. Φυσικός αρχηγός του Παναθηναϊκού και από σήμερα και τυπικός, φορώντας επίσημα το περιβραχιόνιο, που φρόντισε να το τιμήσει επιτυγχάνοντας δύο γκολ κόντρα στην Κέρκυρα. Για άλλη μια φορά ηταν αυτός που ξεκόλλησε το κάρο από την λάσπη. Για άλλη μια φορά πέτυχε γκολ που δίνουν βαθμούς για την ομάδα. Βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για να χαρακτηριστεί ο κορυφαίος ξένος όλων των εποχών για την ομάδα του Παναθηναϊκού. Είναι μαχητής, είναι νικητής, είναι ιδέα, είναι λατρεία, είναι μανία.

Πολύ ωραία όλα αυτά. Δεν θα κουραστούμε ποτέ να τα ακούμε, να τα λέμε, να τα διαβάζουμε και να βλέπουμε τα κατορθώματά του. Η ομάδα βρήκε επιτέλους τον ηγέτη που της έλειπε. Τον παίκτη που τα βάζει, που ματώνει για την ομάδα, που εμψυχώνει τους υπόλοιπους. Ο Σισέ είναι ευλογία για κάθε ομάδα. Κι εμείς θα πρέπει κάθε αγωνιστική να φέρνουμε ...σκόρδα για να μη τον ματιάσουμε.

Δεν είναι όμως καιρός να αναρωτηθούμε αν υπάρχει ζωή μετά (χωρίς) τον Σισέ; Πόσο φυσιολογικό είναι να τα περιμένουμε όλα από τον Γάλλο; Τι θα γίνει αν αυτός ο υπερ-παίκτης ο μη γένοιτο τραυματιστεί; Τι θα γίνει αν ντεφορμαριστεί; Ποιος θα σκοράρει; Γιατί βέβαια χωρίς γκολ δεν έρχονται οι νίκες. Σ' αυτές τις 12 αγωνιστικές, η ομάδα έχει πετύχει 21 τέρματα. Τα 12 τα έχει βάλει ο Γάλλος. Από ένα έχουν βάλει οι Βύντρα, Σπυρόπουλος, Νίνης, Γκαρσία και Λάζαρος. Από δύο οι Πετρόπουλος και Κατσουράνης.

Η ομάδα δεν παίρνει τέρματα από τους υπόλοιπους - πλην Σισέ - παίκτες της. Δεν θα έπρεπε να μας προβληματίζει το συγκεκριμένο γεγονός; Ειδικά από την στιγμή που στον πάγκο βρίσκεται ένας καινούργιος προπονητής που θα χρειαστεί χρόνο για να μάθει την ομάδα και που αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με το έργο της ενίσχυσής της (αν δοθεί το "πράσινο φως" το Γενάρη για μεταγραφές) δεν είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουν στην πιο ενδεδειγμένη λύση;

Θα μου πεις, τώρα που κερδίσαμε και είμαστε πια πρώτοι (υπερέχοντας στην ισοβαθμία με τον ακατονόμαστο) αντί να χαρείς κάθεσαι και ασχολείσαι με τέτοια πράγματα; Κι όμως τώρα που κερδίσαμε πρέπει να ασχοληθούμε. Το σημερινό παιχνίδι ήταν σίγουρα κομβικό. Ο Τενές έστησε το καθιερωμένο του ταμπούρι, ο Παμπορίδης δεν είδε (;) το χέρι του Βενέτη και ο Παναθηναϊκός πέρασε διά πυρός και σιδήρου για να πάρει την πολύτιμη νίκη. Παραλίγο μάλιστα να μην την κατακτήσει, αφού λίγο μετά το πρώτο γκολ οι επιπολαιότητες της άμυνας έβαλαν τους Κερκυραίους σε θέση βολής.

Από εδώ και πέρα όμως θα είμαστε συνεχώς στην τσίτα. Μετά και την σημερινή ήττα του ΠΑΟΚ και δεδομένου ότι η ΑΕΚ όσο καλή πρόθεση και να έχει, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις διαδικασίες ενός ποδοσφαιρικού μαραθωνίου, είναι πια σαφές ότι ο μοναδικός αντίπαλος για τον τίτλο θα είναι ο γαύρος. Πόσο εύκολο είναι να ανταποκριθούμε στην πίεση που θα αναπτυχθεί, αγωνιστική με την αγωνιστική, έχοντας σαν μόνη (αξιόπιστη) πηγή σκοραρίσματος τον Σισέ;

Ναι, είναι αλήθεια ότι θα επιστρέψουν σταδιακά στην ομάδα οι Λέτο, Νίνης, Γκοβού. Ουδείς όμως μπορεί να προεξοφλήσει ότι κάποιος από αυτούς θα φέρει το εύκολο γκολ. Μπορεί ενδεχομένως να κάνουν την ζωή του Σισέ ευκολότερη. Μα ο Σισέ έτσι κι αλλιώς σκοράρει. Και το θέμα μας δεν είναι ο Σισέ αλλά το σκοράρισμα από τους υπόλοιπους.

Θα μπορούσε ίσως να τοποθετηθεί δίπλα στον Σισέ ο Πετρόπουλος. Ομως, για μια ακόμα φορά σήμερα παρακολουθήσαμε πως όταν ο Πετρό παίζει επιθετικό δίδυμο με τον Γάλλο, ουσιαστικά του αφαιρεί χώρους και ουσιαστικά τον παραμερίζει από την κορυφή.

Επομένως πού καταλήγουμε; Αυτή η ομάδα χρειάζεται οπωσδήποτε χαφ και θέλει και γκολ από τα χαφ. Διαφορετικά, ο Σισέ θα παραμείνει τόσο πολύτιμος που θα καρδιοχτυπάμε σε κάθε του μορφασμό πόνου.

Για το σημερινό ματς εκτός από την καταλυτική παρουσία του Τζιμπρίλ, τις δύο ασίστ του Κατσουράνη από τις οποίες προήλθαν τα γκολ, το καλό ματς του Ζιλμπέρτο και τον υπερ-δραστήριο Λάζαρο του πρώτου 60λεπτου (μετά, λογικά τα "έφτυσε") δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Στα θετικά ήταν το passing game που προσπάθησε (λέω προσπάθησε, όχι ότι το κατάφερε κιόλας) να παίξει η ομάδα, που είχε και πάλι κοντά τις γραμμές της όπως στο ματς με τη Μπάρτσα.

Στα αρνητικά η θαλασσοταραχή που έπιασε για άλλη μια φορά το κέντρο της άμυνας και παραλίγο να μας στοιχίσει, ο πολύ κακός Καραγκούνης (έλεος με αυτά τα στημένα, αφού δεν τα έχει, γιατί πρέπει να τα εκτελεί;) και η αδυναμία των Βύντρα και Σπυρόπουλου να κάνουν μία σέντρα της προκοπής.

Ο Φερέιρα σαφώς και δεν μπορεί να κριθεί, θα μπορούσε ωστόσο κάποιος να απορήσει για τον λόγο που σε μια χρονική στιγμή που το ματς ήταν ισόπαλο προτίμησε τον Δημούτσο από τον Γκαρσία. Φοβάμαι μόνο πως μέχρι να αποφασίσει τι σύστημα θέλει να παίξει, θα έχουμε χάσει ολοκληρωτικά το μπούσουλα. Να μεταμορφωθεί αυτό το συνονθύλευμα σε ομάδα το θεωρώ σχεδόν αδύνατο. Αν καταφέρει να το σουλουπώσει, θα είναι μια πρόοδος. Αν καταφέρει στη διάρκεια αυτού του σουλουπώματος να μην χάσει και βαθμούς, θα είναι θρίαμβος.

Scratch: O Παμπορίδης μαζί με την απώλεια των κιλών είχε φαίνεται και απώλεια όρασης, γι΄ αυτό προφανώς δεν είδε αν και τόσο κοντά το χέρι του Βενέτη.

Scratch 1: Το Λάζαρο κόντεψαν να τον ...ξεβρακώσουν, αλλά φάουλ δεν είδε ο κόραξ.

Scratch 2: Πολύ καλός τερματοφύλακας ο Dimi (αυτό βέβαια το έχουμε ξαναπεί).

Scratch 3: Αν επιστρέψουν Λέτο, Νίνης, Γκοβού, πού θα παίζει ο Λάζαρος; (θα παίζει;)

Scratch 4: Ρε τον φουκαρά τον Μώραλη, τι πρέπει να πέρασε στο ΟΑΚΑ! Ωχριά η Ριζούπολη μπροστά σ΄ αυτά που (ισχυρίζεται ότι) έκαναν οι ΑΕΚτζήδες!

Scratch 5: Κόκκινη ο Ονουάτσι, κόκκινη ο Καρντόσο. Με ποιον παίζει η Καβάλα την επόμενη αγωνιστική; Για σκεφτείτε λίγο... Μπράβο, το βρήκατε! Με τον γαύρο!

Ελα απόψε στου Θωμά...

2010-11-27T23:36:00.058+02:00

Σε παιχνίδι που είχε αποφασιστεί να τιμηθεί ο Θωμάς Μαύρος, ένας από τους μεγαλύτερους Ελληνες σκόρερ όλων των εποχών, η ΑΕΚ, η ομάδα με την οποία δοξάστηκε, δεν ήταν δυνατόν να φέρει άλλο αποτέλεσμα εκτός από νίκη. Τελεία και παύλα!

Κι όμως παραλίγο ο παραπάνω τίτλος να μην αναφερόταν στον Θωμά Μαύρο, αλλά να παρέπεμπε σε έναν άλλο Θωμά, βγαλμένο από τις ...δοξασμένες εποχές της παράγκας!

Εκανε ό,τι μπορούσε γι΄ αυτό το νέο ...φυντάνι, ο διαιτητής Σιδηρόπουλος. Που κράτησε με το έτσι θέλω μέσα στον αγώνα τον Μοντέστο (αλήθεια στα πόσα φάουλ δίνεται δεύτερη κίτρινη;), που έδωσε ένα πέναλτι της πλάκας σε ...τράβηγμα του Λεονάρντο στον Πάντελιτς (πιο πιθανό ήταν να πέσει ο Βραζιλιάνος ...σπίνος παρά ο Σέρβος - έμαθε όμως γρήγορα τα κόλπα, μάλλον θα του τα σφύριξε ο Τζόλε) και κατάπιε τη σφυρίχτρα μαζί με το στραγάλι στην καρατιά του Πάντελιτς στον Γκέντσογλου λίγο πριν το γκολ της ΑΕΚ. Iσως το γεγονός ότι την κατάπιε να φταίει για το ότι δεν κατάφερε να σφυρίξει τη λήξη στα τέσσερα λεπτά που είχαν οριστεί οι καθυστερήσεις και άφησε να παιχθούν εφτά.

Ο Θωμάς της ΑΕΚ λοιπόν, ήταν παρών, ο Θωμάς της παράγκας επίσης (το ...πνεύμα του τέλος πάντων), αλλά τελικά νίκησε το ποδόσφαιρο και όχι το παρασκήνιο. Κι όταν τώρα λέω ποδόσφαιρο μη φανταστείτε ότι παίχτηκε μπαλάρα. Οταν λέω ποδόσφαιρο εννοώ ότι νίκησε η δικαιοσύνη. Γιατί από μπάλα nada. Mια σούπα είδαμε και όχι ότι περιμέναμε τίποτα περισσότερο.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι από το γαύρο το περιμέναμε το κάτι παραπάνω. Οταν πας στο γήπεδο ή στήνεσαι στην τηλεόραση να δεις τους ...galacticos μια παραπάνω απαίτηση την έχεις. Τελικά όμως παντού υπάρχει ένας μύθος. Οπως αυτός για το ότι ο γαύρος παίζει καλή μπάλα. Ισως βέβαια να συμβαίνει αυτό μόνο στα φιλικά. You know. Αστέρας, Κέρκυρα κ.λπ.

Εξαφανίστηκε ο Μιραλάς, τραυματίστηκε (πάλι;) ο Ριέρα, κακός ο Ι-μπαγάσας, έχασε και το πέναλτι ο Ντουντού και τέζα ο καμπούρης. Τις δύο ομάδες τώρα τις έφαγε η ευγένεια: "Mα πάρτε το παιχνίδι σας παρακαλώ. Οχι, τι λέτε, εσείς να το πάρετε! Με προσβάλλετε, πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε το τριποντάκι. Μπα, εγώ πιστεύω ότι είναι καλύτερα να πάρετε εσείς". Ετσι πήγε όλο το ματς, οπότε στο τέλος βαρέθηκε η ΑΕΚ τις ευγένειες, έκανε την καρδιά της πέτρα και πήρε τους τρεις βαθμούς, όσο κι αν σαν οικοδέσποινα έπρεπε να περιποιηθεί ιδιαιτέρως τους φιλοξενούμενούς της.

Τώρα θα μου πεις ότι ο Μώραλης ισχυρίζεται ότι όντως τους ...περιποιήθηκε, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Τον Αδαμίδη κατηγόρησε ότι δεν ξέρει να κερδίζει, αλλά κι αυτός για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι δεν ξέρει να χάνει. Ο Αδαμίδης μια φορά τη φύλαγε στον Μαρινάκη. "Eγκλημα, λέει έγινε κατά της Ελλάδας, γιατί κρατήθηκαν μόνο εφτά λεπτά καθυστέρηση". Ο,τι είχε πει ο Βαγγέλας μετά το ματς του Αρη με τον Παναθηναϊκό και το πέναλτι του Δαλούκα. Και κοίτα τώρα πώς τα φέρνει η μοίρα! Ιδιο ήταν το πέναλτι με εκείνο του Χαβίτο στον Βύντρα. Και όσο μπορούσε να ανατρέψει ο Χαβίτο τον Βύντρα, άλλο τόσο μπορούσε να ανατρέψει ο Λεονάρντο τον Πάντελιτς. Ωρα πάντως είναι να βγει ο Σέρβος και ως άλλος Βύντρα να πει: "Aισθάνθηκα μια επαφή...".

Κατά τ' άλλα, όσο αργή ήταν η ΑΕΚ στην ανάπτυξή της τόσο γρήγορος ήταν ο Μπάμπα Μπούπα στην φάση του γκολ (θαύμα! θαύμα!). Η ντρίμπλα του στο καπνογόνο ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ! Και ο Μπλάνκο έκανε ό,τι ξέρει να κάνει καλά κόντρα στον γαύρο. Αυτή τη φορά μάλιστα πρέπει να σάστισε και με το πόσο εύκολα τού ήρθε η μπάλα στο ...πιάτο. Διατήρησε την παράδοση ο Μπλάνκο, διατήρησε την παράδοση και ο Μανόλο απέναντι στον Βαλβίδα. Ο οποίος Μανόλο στη συνέντευξη Τύπου απέδειξε ότι έχει μπει για τα καλά στο κλίμα. Τι για Κωνσταντινούπολη είπε, τι για τον οπαδό που σκοτώθηκε, τι για τους άλλους τους οπαδούς που στέκονται στο πλευρό της ομάδας, ταχύρρυθμα έχει κάνει.

Ενώ ο Βαλβίδας στην κοσμάρα του. Αν όμως αυτός είναι στην κοσμάρα του, δεν είναι οι γαύροι. Οι οποίοι τον θεωρούν υπεύθυνο για την ήττα και θυμηθήκανε ακόμα και την προπέρσινη θητεία του στην ομάδα (σας έχω παρακάτω "καλούδια" από τα γαύρικα φόρα). Τι για τον Ντουντού που άφησε να χτυπήσει το πέναλτι, τι για τον Πάντελιτς που τον έβαλε αριστερό χαφ, γενεές δεκατέσσερις τον περάσανε.

Και βέβαια τώρα θα έχουνε και οι ΑΡΔ να λένε. Αρχίσανε ήδη δηλαδή. "Ο Ολυμπιακός δεν είχε προσανατολισμό, ο Βαλβέρδε έχει πάντα στο μυαλό του ένα πλάνο και αν αυτό χαλάσει δεν μπορεί να ...αυτοσχεδιάσει, ο Ολυμπιακός πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του και να δει κατά πόσο διαθέτει την ποιότητα που νομίζει ότι έχει (αυτός νομίζει ρε σεις; Εσείς τα γράφατε κάθε μέρα! Και "Μιρα-λάλησε" και "Γκαλάκτικος" και "δώσε μου μάτια να βλέπω" και "Βαλβίδα τι ομάδα φτιάχνεις" και ένα σωρό άλλα. Κωλοτούμπες! Ε, κωλοτούμπες!).

Το θέμα είναι τώρα πως εμείς πρέπει αύριο να το πάρουμε το ματσάκι στην Κέρκυρα που μόνο εύκολη υπόθεση δεν θα είναι με το γαυροπαράρτημα. Δύο ήττες σε δύο παιχνίδια έχουμε στο νησί και εκτός αυτού τώρα που έχασε ο γαύρος θα μας περιμένουν στη γωνία. Γι΄ αυτό το νου σας ρεμάλια! Μη κάνετε πάλι καμια αποκοτιά και χάσετε βαθμούς, θα σας πάρει και θα σας σηκώσει! Οχι τίποτα άλλο, αλλά άμα κερδίσουμε, εκτός του ότι θα είμαστε εμείς ήρεμοι, θα ενταθεί η γκρίνια στους απέναντι με τους ΑΡΔ να αρχίζουν τις αναλύσεις και τις αναζητήσεις για τα αίτια της ήττας του γαυριστάν.

Οσο για την ΑΕΚ, αυτή η νίκη όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι, ήταν νίκη ψυχής. Και μπορεί να μην σημαίνει πολλά πράγματα για την εξέλιξη του πρωταθλήματος, αφού δυστυχώς κανείς δεν αμφιβάλλει ότι σε μια παρακάτω στροφή, σε αγώνα απέναντι σε εύκολο αντίπαλο θα τα ξανα-σκατώσει (πικρό μεν, αλλά αληθινό). Αλλά τουλάχιστον προς το παρόν συσπειρώνει τον κόσμο της, της δίνει δύναμη για τη συνέχεια και ίσως καταφέρει να της φέρει κανα καλό σερί, αφού τέτοιες επιτυχίες δημιουργούν πάντα θετική αύρα. Της το εύχομαι. Μπορεί να κέρδισε εμάς, αλλά δεν άφησε ...παραπονεμένο ούτε το γαύρο...

***

Scratch-ο-ανθολόγιο (ένα και μοναδικό, από γαυροφόρουμ - ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για τα ...μπιπ και την γλώσσα):

* (ο μπασκετικός): Αριστα μηδέν! Σάλτα και γ*** κ**βάσκε λούζερ, χαμένε, Παναγιώτη Γιαννάκη του ποδοσφαίρου, έλα να μας πεις πόσο χρήσιμος ήταν ο Π-ουστέρ σήμερα!

*(o απαξιωτικός): Βαλβέρδε μια ζωή μαλάκας, εγώ θα τους μάθω να βαράνε πέναλτι; Ηλίθιε, άντε! Εχεις ασυλία α-λα Μπάγεβιτς, άμα κερδίζουμε εσύ κερδίζεις, άμα χάνουμε, η ομάδα φταίει! Σάλτα και γ*** μέχρι να πάρεις ντέρμπι, είσαι ένα μυρμήγκι όπως σε έλεγαν και στην Ισπανία.

* (ο αναλυτής): Εφερε τα σαπάκια του, εξαφάνισε τον Νέμεθ και τον Ζαϊρί, κάνει τον άμπαλο Πάντελιτς αριστερό χαφ. Ο,τι νάναι! Κατεβάζει τον Ολυμπιακό, σαν μικρή ομάδα, απέναντι στους πεθαμένους. (ενώ ο γαύρος ε; Φουλ στη ζωντάνια!)

* (ο υποψιασμένος): Ο πιο άνευρος προπονητής που θυμάμαι στον Ολυμπιακό. Να πάει να γ*** κι αυτός και ο φίλος του ο Χιμένεθ που κανόνισε να έρθει "Χ" το ματσάκι αλλά τους χάλασε το μαγείρεμα η στραβοκλοτσιά του blogger (ο Ντουντού είναι αυτός...) πριν το γκολ του Αργεντίνου.

* (o σκληροπυρηνικός): Να πάει να γ*** σήμερα κιόλας. Να μη τον βρει το αύριο προπονητή στην ομάδα μας. Αρκετά τον ανεχτήκαμε τον καρ*** Αλλωστε τον ξέρουμε και από πρόπερσι που η ομάδα έπαιξε 2 ημίχρονα σε ευρωπαϊκούς αγώνες (πες τα! πες τα! Γιατί όταν τα έλεγα εγώ ότι μόνο με Μπενφίκα και Χέρτα έπαιξε με έλεγαν εμπαθή) και άλλα 2 ματς στο ελληνικό πρωτάθλημα και μετά πονάγανε τα ματάκια μας με αυτά που βλέπαμε για πέντε μήνες. Αι σιχτίρ μαλάκα χοντρέ που πήγες και τον κουβάλησες εκλιπαρώντας, θαρρείς και δεν υπήρχανε άλλοι προπονητές σε ολόκληρη τη γη (αυτός εδώ ένα δίκιο το έχει δεν μπορείς να πεις...) και τούδωσες και τα κλειδιά μπουχέσα!

* (o Πειραιώτης μάγκας): Δεν θα τον φάμε απόψε. Αλλά από εδώ και μπρος η περίοδος χάριτος τελείωσε οριστικά. Θα κρίνεται συνεχώς. Οπως όλοι οι προπονητές του Ολυμπιακού. Ούτε πλάνα, ούτε ο προπονητής βλέπει πράγματα που εμείς δεν βλέπουμε, ούτε ωραία ατμόσφαιρα αποδυτηρίων, ούτε ευρωπαϊκοί αέρηδες και @@ μάντολες! Φέρνεις αποτέλεσμα; Μένεις. Δεν φέρνεις; Στο διάολο! Να περάσει ο επόμενος! (Ετσι! Ποια Ευρώπη και μαλακίες τώρα...).

* (ο ρατσιστής): Ο τύπος είναι στιλ Φερέρ και στιλ Σάντος. Ολα καλά κι ωραία και μόλις έρθει το εκτός έδρας ματς, το δύσκολο, "καλώς τα παιδιά, καλώς τα 1-0 (ή 2-1).

* (ο ρεαλιστής) : To AEK-άκι το έχει γλεντήσει ο τελευταίος Πανιώνιος, χωρίς διοίκηση, προοπνητή και παίκτες. Και οι δικοί μας οι Hestesticos πήγανε και χάσανε, χωρίς νεύρο, χωρίς ψυχή, χωρίς τσαμπουκά. Τον μπούλο π**στράκια.

* (και ένα για τον Ντουντού): Αγκαλίτσα της π*** ψευτοαρχηγέ, Τσαλουχίδη Νο 2 που πας να καπελώσεις και να το παίξεις τσιφλικάς, γιατί δεν άφησες το Σέρβο να βάλει το πέναλτι; Τράβα πίσω στην ΤΣΣΚΑ απατεώνα, που σε πέρασε σαν σταματημένο ο Παπαντούπα των 100 κιλών γ*** το σπίτι σου, αρχ***.

***

Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ

Η ΕΙΣΟΔΟΣ

ΤΟ ΜΑΤΣ

ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΕΝΑΛΤΙ

O MONΤΕΣΤΟ ΚΑΙ Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΡΤΑ

Ο ΚΟΣΜΟΣ

VIP

Γιατί το γκολ που μας ακύρωσε δεν ήταν οφσάιντ...

2010-11-27T13:14:00.001+02:00

Αυτοί είμαστε (φέτος) αλλά όχι και να μας αρέσει!

2010-11-24T23:21:00.054+02:00

Λίγα πράγματα, γιατί πραγματικά δεν υπάρχουν πολλά για να πει κανείς.

* Είναι άλλο πράγμα να λέμε ότι η Μπαρτσελόνα είναι ομάδα φτιαγμένη από playstation και διαφορετικό να μπαίνουμε σαν Παναθηναϊκός στον αγωνιστικό χώρο για να ...απολαύσουμε το παιχνίδι της. Αυτό που έγινε απόψε ήταν μια φιλική ευρωπαϊκή γιορτή. Με χειροκροτήματα, με ...χάπενινγκς, με ευκαιρίες και με τρία γκολάκια. Δεν αμφιβάλλω ότι και διαφορετικά να παίζαμε θα αρπάζαμε τρία ίσως και περισσότερα. Ο Παναθηναϊκός τόσο μπορεί τόσο παίζει φέτος. Ομως, θα μπορούσε να δείξει λίγο περισσότερο τσαγανό, να φύγει από το γήπεδο με την αίσθηση ότι το πάλεψε το παιχνίδι. Η Μπαρτσελόνα είναι κορυφαία αλλά άπαιχτη δεν είναι. Το γεγονός ότι δεν νίκησε ούτε στη Ρωσία, ούτε στη Δανία, το αποδεικνύει. Το θέμα μου βέβαια δεν είναι η Μπαρτσελόνα, είναι ο Παναθηναϊκός. Που αρχίζει να συνηθίζει σε αναιμικές ευρωπαϊκές εμφανίσεις και έχει χαμηλώσει τον πήχη. Στην τελική για να δούμε παιχνίδι προετοιμαστήκαμε. Οχι για να παρακολουθήσουμε θεατρική παράσταση. Δεν μπορεί ο Ευρωπαίος Παναθηναϊκός να είναι ευχαριστημένος επειδή τελείωσε το παιχνίδι με το μικρότερο δυνατό κακό ή τη μικρότερη δυνατή ξεφτίλα. Εκτός αν μερικοί δεν θεωρούν ξεφτίλα τους 2 βαθμούς και τα 1-10 γκολ σε πέντε αγώνες.

* Με χάλασαν ιδιαίτερα οι δηλώσεις Πατέρα και Θανάση (μπορεί να μίλησαν κι άλλοι στο ίδιο μήκος κύματος αλλά αυτούς τους δύο είδα) πως "απόψε παρακολουθήσαμε ένα πολύ ωραίο παιχνίδι". Ποτέ δεν μπορεί να είναι ωραίο ένα παιχνίδι που η ομάδα σου ηττάται με τρία γκολ διαφορά. Κατανοώ να αποδέχεσαι ότι δεν μπορούσε η ομάδα σου να κάνει κάτι περισσότερο, αλλά όχι να αισθάνεσαι ευχαριστημένος κι από πάνω. Μου θυμίζει το "αν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό χαλάρωσε κι απόλαυσέ τον". Και ο Παναθηναϊκός έχει συνηθίσει να χαλαρώνει τελευταία στην Ευρώπη. Αυτοσκοπός πέρσι το πρωτάθλημα (το είχα αποδεχτεί κι εγώ και ήμουν από εκείνους που στο δίλημμα Ευρώπη ή Ελλάδα προτίμησα το δεύτερο λόγω "ειδικών συνθηκών", με αποτέλεσμα να νοιώσω μισή τη χαρά στα δύο παιχνίδια με τη Ρόμα). Αυτοσκοπός το πρωτάθλημα και φέτος λόγω των "εγκλημάτων του καλοκαιριού", της γενικότερης οικονομικής συγκυρίας και της "τρύπας" στα οικονομικά της ΠΑΕ, έτσι ώστε τα λεφτά της απευθείας πρόκρισης στο Τσάμπιονς Λιγκ να γίνουν το σωσίβιο που χρειαζόμαστε. Αλλά μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο και γίνουμε γαύροι που ενδιαφέρονταν μόνο για το κατσαρόλι, έτσι ώστε να τσεπώσουν τα χρήματα και μετά σφύριζαν αδιάφορα για τις ευρωπαϊκές ξεφτίλες! Γιατί είμαστε ένα "κλικ" από αυτό το σημείο, αν δεν το έχουμε φτάσει ήδη.

* Δεν περίμενα να γίνει το θαύμα απόψε. Είπαμε ότι η πρόκριση χάθηκε στον τρόπο που διαχειριστήκαμε αγωνιστικά τα ματς με Κοπεγχάγη και Ρούμπιν Καζάν. Στη Δανία θα πάμε για να δώσουμε τον τελευταίο αγώνα - αγγαρεία έτσι όπως εξελίχθηκε ο όμιλος, αλλά μετά είναι καιρός για αυτοκριτική.

* Ο Φερέιρα την έστησε καλά την ομάδα. Φαινόταν μετά από πολύ καιρό να έχει πλάνο, οι γραμμές της ήταν πολύ κοντά και τα μετόπισθεν αρκετά γεμάτα, μήπως και καταφέρει να κρατήσει τη Μπάρτσα μακριά, αλλά εις μάτην. Το δεύτερο γκολ ούτε καν το είδαμε! Ηταν όντως βγαλμένο από playstation.

* To παιχνίδι τελείωσε στην ευκαιρία του Σισέ. Κακή επιλογή του να πλασάρει αντί να σουτάρει. Τα διαγώνια σουτ είναι το δυνατό του σημείο, αν το επιχειρούσε πιθανότατα θα είχε σκοράρει. Στη συνέχεια κλείστηκε, έπεσε (ίσως και ψυχολογικά) και δεν φάνηκε ξανά. Επεσε και ο κόσμος που ξανα-ακούστηκε μόνο στο δεύτερο ημίχρονο, μετά το οφσάιντ (το μόνο που ήταν λανθασμένο) που δόθηκε στον Γκαρσία.

* Κορυφαίος του αγώνα ο Λάζαρος, έσωσε πολλά γκολ ο Τζόρβας. Αρκετά καλός ο Μπουμσόνγκ, αλλά και ο Βύντρα (χωρίς να φτάσει στα επίπεδα άλλων αγώνων).

* Κουλή έμπνευση του Φερέιρα η χρησιμοποίηση Δημούτσου (ποιος να του το έλεγε ότι θα παίξει κόντρα στη Μπάρτσα!). Ωστόσο, ούτε αυτός, αλλά ούτε και ο Μαρίνος διαθέτουν ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είναι λίγοι για τον Παναθηναϊκό.

* Προσπάθησε ο Ζιλμπέρτο, αλλά ήταν επιρρεπής σε λάθη και δεν μπορούσε να μαρκάρει ψηλά.

* Χαρίστηκε ο διαιτητής στον Αντριάνο στη φάση με τον Μαρίνο. Παρεμπιπτόντως αν αυτός είναι ρεζέρβα στη Μπάρτσα καταλαβαίνεις πού βρίσκεται το δικό μας επίπεδο...

* Οι γνωστοί ηλίθιοι έδρασαν ξανά και το ενδεχόμενο να δώσουμε κεκλεισμένων των θυρών το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι της επόμενης σεζόν είναι παραπάνω από πιθανό.

* Τον ανόητο που μπήκε να κάνει χειρονομία στον Μέσι, δεν θα τον σχολιάσω γιατί προφανώς είναι οπαδός της Ρεάλ και αυτό από μόνο του αρκεί για να αποτελεί ντροπή για τον ίδιο...

* Ο Σισέ αντάλλαξε φανέλα με τον Πουγιόλ, ο Μέσι έσπευσε να του δώσει τη δική του, αλλά είχε προλάβει ο συμπαίκτης του και έτσι ο Τζιμπρίλαρος βρέθηκε με δύο φανέλες και ο Μέσι με καμία. Δεν τολμώ να σκεφτώ ποιος αντάλλαξε φανέλα με τον Ελίνι.

* Η "αναλυτική" σκέψη του μαθηματικού Μπουμσόνγκ "κάρφωσε" τον Νιόπλια, χωρίς προφανώς να το θέλει ο Γάλλος. "Μας βοήθησε η τακτική του κ. Φερέιρα, διαφορετικά μπορεί να δεχόμασταν περισσότερα γκολ απ' ό,τι στο πρώτο ματς".

* Για το παιχνίδι του γαύρου στην Κρήτη με αντιπροσωπεύει πλήρως ο πρόλογος του κειμένου της gazzetta για το ματς: Το γραμμάτιο του ακυρωθέντος γκολ του Τοροσίδη… ξεπληρώθηκε δέκα μέρες μετά! Ο Γιάχος έβαλε τον Εργοτέλη στην περιοχή του, ο Πάντελιτς σκόραρε το κρίσιμο γκολ, ο Ολυμπιακός κέρδισε 2-0. Να θυμίσω μόνο πως για το ...δεύτερο ημίχρονο του συγκεκριμένου αγώνα άλλαξε ο επόπτης που είχε ακυρώσει το γκολ του Τόρο. Και επίσης να παραθέσω το σχόλιο του pensierix από το προηγούμενο ποστ:
"Οφείλω να ομολογήσω ότι ο διαιτητής Γιάχος μας έβαλε αμέσως στο κλίμα του αγώνα και οι 10 μέρες μεταξύ του ενός ημιχρόνου και του άλλου ξεχάστηκαν με τη μία. Χεσμένος είχε βγει από το γήπεδο, χεσμένος ξαναμπήκε σήμερα δίνοντας στο παιχνίδι μια αίσθηση συνέχειας. Περισσότερο ίδρωνε αυτός μέχρι το γκολ του Πάντελιτς παρά οι παίκτες του γαύρου... ΥΓ. Τα ιδιαίτερα του Σωκράτη στον Βαγγέλα έχουν ήδη αποδώσει καρπούς...".

ΦΑΣΕΙΣ

ΤΟ ΟΑΚΑ

ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

ΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ

ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ

Η ΕΙΣΟΔΟΣ

Η ΕΞΕΔΡΑ

ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ

ΤΑ 15 (ΔΕΥΤΕΡΟ)ΛΕΠΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ