...κι ενώ προσπαθώ να... αναρρώσω από την «τραυματική» εμπειρία της εφορίας όπου πήγα χθες για να κλείσω το μπλοκάκι (βλέπεις, για το υπέροχο κράτος θεωρείται... ελεύθερος επαγγελματίας ακόμα κι αυτός που προσφέρει υπηρεσίες σε έναν και μόνο εργοδότη - πάλι καλά που ακριβώς επειδή είναι σε έναν μόνο εργοδότη απαλλάσσεται από το ΦΠΑ) κι αφού χρειάστηκε να μετρήσω έναν έναν όλους τους ορόφους και να πάω ακόμα και στο τμήμα αυτοκινήτων (διά το τυπικόν του πράγματος...) για να μου σημειώσουν ότι δεν διαθέτω... επαγγελματικό αυτοκίνητο (!), διαβάζω τον παραπάνω τίτλο...
Είπαμε, η αμερικανιά έχει εισβάλλει στη ζωή μας και όλοι μας χρησιμοποιούμε στο λεξιλόγιό μας ξένες λέξεις, μερικές φορές μάλιστα έχουν αντικαταστήσει - οριστικά και αμετάκλητα... - τις ελληνκές.
Αλλά ΟΧΙ, ότι υπάρχουν TIPS για να αντιμετωπίσω την ανεργία, σόρι κουκλίτσα μου (εσύ που το έγραψες), αλλά δεν μπορώ να το καταπιώ.
Προσοχή, δεν κρίνω καν το κείμενο γιατί δεν μπήκα στον κόπο να το διαβάσω. Και μπορεί το κείμενο να είναι σωστό και κάποιους να τους βοηθάει κιόλας.
Αλλά είναι δυνατό να γράφεις για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά πια εκατομμύρια Ελληνες που το βιώνουν κι άλλους τόσους που ζουν με το φόβο του, που εκμηδενίζει τον άνθρωπο, που του στερεί το δικαίωμα να νοιώθει και να είναι δημιουργικός, τον κάνει να αισθάνεται βάρος στους δικούς του, του απαγορεύει να έχει όχι ποιότητα στη ζωή του αλλά ακόμα και αυτά τα βασικά με την ίδια ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ που γράφεις για τα «5... tips για να διαχειριστείτε ένα... τεράστιο πέος» ή για τα «5... tips για να γίνει μια γυναίκα... ιέρεια του φλερτ»;
Για να συνέλθουμε λιγάκι, γιατί έχουμε χάσει τη μπάλα. Λίγη σοβαρότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν! Αντε μπράβο!
***
Scratch: Kαι λίγα λόγια για το ήθος... (δεν αφορά την παραπάνω περίπτωση, είναι ξεχωριστό θέμα)
Ανέβαζα φωτογραφίες από παλιούς ποδοσφαιριστές ομάδων, ομαδικές φωτογραφίες από προηγούμενες σεζόν, έκανα κουίζ με ποδοσφαιριστές, με γυναίκες ποδοσφαιριστών ρωτώντας αν τις γνωρίζουν (το συγκεκριμένο και μερικά άλλα τα έκανα και κανονικές αναρτήσεις στη συνέχεια στο site), ανέβαζα φωτογραφίες με κερκίδα από όλες τις ομάδες για τις οποίες διέθετε φωτογραφίες το φωτογραφικό πρακτορείο με το οποίο συνεργαζόμασταν και καθόμουν μέχρι τις 3-4 τα ξημερώματα παρασυρμένη από τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα των αναγνωστών που ήθελαν να δουν και την ομάδα της δικής τους πόλης, του δικού τους νομού. Πολλές φορές μου έστελναν κιόλας φωτογραφίες και μου έλεγαν (θεωρώντας πως είμαι άντρας...) «φιλάρα, ανέβασε κι αυτή σε παρακαλώ!» και δεν ήθελα να χαλάσω σε κανένα το χατήρι, γιατί η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη που χαιρόμουν κι εγώ μ' αυτήν και ξεπερνούσα την κούραση και την πίκρα μου (της ανεργίας).
Και σήμερα, πριν λίγο, βλέπω αυτό:
Ωραίο πράγμα να πετάς κάποιον, να κλέβεις την ιδέα του και μετά να την χρησιμοποιείς, έτσι;
Πού θα πάει όμως, οι κλεμμένες ιδέες κάποτε τελειώνουν. Και τότε (αν δεν μπορείς να γεννήσεις δικές σου) φαίνεται η γύμνια...
