Oι Τούρκοι παν’ παντού, εμείς στο ΔουΝουΤου

Ας το θυμηθούμε την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε ή θα σκεφτούμε ειρωνικά για τους γείτονες...

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες...

Η Πρωτομαγιά είναι ημέρα μνήμης και αγώνων. Η Πρωτομαγιά του 1994 ήταν ημέρα θλίψης. Ημέρα Κυριακή, Ιμολα, Ταμπουρέλο, μοιραία στροφή και τα ζεστά, εκφραστικά, καστανά μάτια του Αϋρτον Σένα βασίλεψαν για πάντα. Δύο ημέρες πριν, Παρασκευή, ο "προστατευόμενός του", Ρούμπενς Μπαρικέλο, είχε ένα σοβαρό ατύχημα. Μία ημέρα, αργότερα, το Σάββατο, σκοτώθηκε στα δοκιμαστικά ο Αυστριακός Ρόλαντ Ράτζεμπεργκερ. Λένε ότι τα δύο γεγονότα επηρέασαν τον Βραζιλιάνο. Δεν ήταν σε καλή ψυχολογική κατάσταση και αυτό του στοίχισε την αυτοσυγκέντρωσή του. Λένε. Ποιος μπορεί να ξέρει αν είναι αλήθεια ή εικασίες. Το σίγουρο είναι ότι ο Σένα ανησυχούσε πολύ για τα ελλειπή μέτρα προστασίας των πιλότων της Φόρμουλα Ενα και συζήτησε γι΄ αυτό με τους υπόλοιπους. Ο θάνατός του στάθηκε αφορμή για να το πάρει απόφαση η FIA πως πρέπει πράγματι να κάνει κάτι για να γίνουν ασφαλέστεροι οι αγώνες. Ο Σένα στάθηκε η αφορμή για να μην θυσιάζονται στις πίστες οι οδηγοί. Ο ίδιος όμως, Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, είχε ήδη φύγει...

Δύο μήνες αργότερα, στις 17 Ιουλίου 1994 η καλύτερη ομάδα του κόσμου, η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο Μουντιάλ των ΗΠΑ του αφιέρωσε την επιτυχία της. Τα μεγάλα αστέρια του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου έσκυψαν ευλαβικά και απέτισαν φόρο τιμής στον σπουδαίο Βραζιλιάνο συμπατριώτη τους, στο ίδιο εκείνο γήπεδο που σήκωσαν το τρόπαιο.

Τον ίδιο πάνω - κάτω καιρό θυμάμαι τον Γιώργο Μητσιμπόνα σε συνέντευξη που επιχειρούσαν να του πάρουν για τα πέτρινα χρόνια του Ολυμπιακού, στην κρατική τηλεόραση να κρατάει στο χέρι του ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο μινιατούρα και να λέει: "Δεν μπορώ να σας μιλήσω, αισθάνομαι πολύ στενοχωρημένος, για το θάνατο του αγαπημένου μου πιλότου, Αϋρτον Σένα". (Πού να ήξερε ότι τρία χρόνια μετά, το Σεπτέμβρη του 1997, θα "έφευγε" κι εκείνος σε τροχαίο).

Η Φόρμουλα Ενα μου κίνησε το ενδιαφέρον χάρη στον Σένα. Γύρω στο 1986 όταν είχε ήδη δείξει μέρος μόνο των τεράστιων ικανοτήτων του, και όλοι μιλούσαν γι΄ αυτόν τον τολμηρό νεαρό Βραζιλιάνο πιλότο με το αγωνιστικό θράσος που είναι ανίκητος στη βροχή. Τον παρακολουθούσα όλα αυτά τα χρόνια, όταν πολλοί διχάζονταν από την συμπεριφορά του και τις κόντρες του με τον Αλέν Προστ. Υπήρξαν πολλοί, οπαδοί του Γάλλου που τον αντιπάθησαν. Ούτε ένας όμως που να αμφισβήτησε την αξία του...

Λούκουμος!

Το πίστεψαν περισσότερο από ό,τι πιστέψαμε εμείς σ΄ αυτούς. Βρέθηκαν δύο φορές πίσω στα σετ, αλλά δεν λύγισαν. Ο αντίπαλος είχε τέσσερα ματς μπολ, αλλά τελικά έφυγε από τον αγώνα με σκυμμένο το κεφάλι. Ηταν ένας από τους πιο συγκλονιστικούς αγώνες βόλεϊ που έχω δει. Και ο Παναθηναϊκός ήταν άξιος νικητής. Ο Αγκάμεζ ήταν εκπληκτικός, ο Πανταλέων ψυχάρα, ο Σαμικά ηρωικός, ο Καζάζης άνοιξε λογαριασμό με τα τρόπαια σαν προπονητής. Ηταν ένα πολύ μάγκικο κύπελλο! Είναι το πρώτο φετινό (στους άνδρες) και εύχομαι να είναι πολύ - πολύ γούρικο και να το ακολουθήσουν κι άλλα! Συγχαρητήρια στην ομάδα βόλεϊ.

Scratch: Πόσο μίζερη η κρατική τηλεόραση (έκοψε τη σύνδεση πάνω στην απονομή)...

Ο ΑΓΩΝΑΣ

ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ

ΤΟ ΚΟΝΤΡΑΣΤ

Ο ΑΓΚΑΜΕΖ
(γιατί έχουμε και αδυναμίες...)

H καλή μέρα από το πρωί φαίνεται...

...κι αν κρίνω από την παρουσίαση του Αλόνσο, μια ...χαρά (και δυο τρομάρες) θα τα πάει η Scuderia του χρόνου με τον αντιπαθή Σπανιόλο στο τιμόνι της.

Αυτή τώρα δεν ήταν παρουσίαση, ήταν παρωδία. Πήγε ο πρόεδρος Luca di Montezemolo να παρουσιάσει τον Alonso και τον Μassa στην πίστα Ricardo Tormo στο Cheste (κοντά στη Βαλένθια) και εκεί που οδηγούσε στην πίστα με τους δυο πιλότους να χαιρετούν το πλήθος, σκέφτηκε να πάει πιο κοντά στον κόσμο και το διέπραξε: Kόλλησε τη Ferrari στην αμμοπαγίδα. Και κατεβήκανε οι δύο πιλότοι να σπρώξουν το αυτοκίνητο για να ξεκολλήσει. Δηλαδή πόσο στόκος μπορεί να είσαι για να οδηγήσεις τέτοιο αμάξι κατευθείαν στην αμμοπαγίδα; (Το ίδιο στόκος για να πάρεις στην ομάδα σου τον Αλόνσο θα μου πεις).



Και φυσικά αφού στάθηκε αδύνατο να την βγάλουν από την αμμοπαγίδα, παρατήσανε τη Ferrari στην ...τύχη της και τους μάζεψε μια άλλη Ferrari. Και τον Ισπανό και τον Massa και τον παπαροπρόεδρο... (Χαιρετάει ο μλκς ρε...)

Δεν μου λες Montezemolo, με τον αντιπλοίαρχο Γελεβουρδέζο έχεις καμιά συγγένεια;

Marc Gene, Fernando Alonso, Giancarlo Fisichella,

Stefano Domenicalli, Lucas Badoer, Felipe Massa.

(πού είναι ο Κίμι οέο;)

Scratch: Οχι, τις στυλιστικές επιλογές του Ισπανού δεν θα τις σχολιάσω...


Scratch 1: Ο Αλόνσο στη Φεράρι, ο Χάμιλτον στην ΜακΛάρεν, του χρόνου θα ψάχνω να βρω ομάδα να υποστηρίξω...

Scratch 2: Πάρτε και το βιντεάκι.

***

Ποιος είναι αυτός δίπλα στον paoad;

Και πάμε τώρα στα παιδιά τα δικά μας τα ...ζουμπουρλούδικα! Σας φαίνεται ότι αυτό το συμπαθέστατο γελαστό μουτράκι, μπορεί να γκρινιάζει; Γίνεται; Δεν γίνεται! Κι όμως! Ετσι και αρχίσει δεν λέει να σταματήσει!Μιλάμε για τόση ...γκρίνια που κατάφερε να ...ζοχαδιάσει ακόμα και τον Τζιμπρίλ στη φωτογραφία! (Ετσι, σε έδωσα στεγνά για να μάθεις!). Α, κι εσείς μη τα παίρνετε τοις μετρητοίς αυτά που γράφω. Μια χαρά παιδί είναι. Με την ομάδα μόνο παθιάζεται και του βγαίνει "κάπως"! :-)


Scratch: Και για να κρατιόμαστε σε φόρμα: Σχόλιο του γραφικού Γαβαθιώτη το Σεπτέμβρη για τον Τζιμπρίλαρο! Σε όλα μέσα έπεσε ο γάτος!

Ρυθμός και αρμονία

Αν η ενόργανη γυμναστική είναι η αποθέωση της ακρίβειας και της τελειότητας, η ρυθμική γυμναστική είναι η αποθέωση της αρμονίας, του συγχρονισμού και της χάρης. Ανέκαθεν μου άρεσε περισσότερο η ρυθμική γυμναστική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου αρέσει (και πολύ μάλιστα) η ενόργανη. Είχα όμως πάντα την αίσθηση πως τα κοριτσάκια της ενόργανης "καταπιέζονταν" πολύ περισσότερο απ' ό,τι οι κοπέλες της ρυθμικής κι αυτό με ενοχλούσε.
Στην ενόργανη κάθε "καθυστέρηση" της ανάπτυξης είναι θείο δώρο. Και επειδή ο θεός δεν δίνει τέτοια ...δώρα, βάζει και ο άνθρωπος το χέρι του, όσο μπορεί. Στην ρυθμική, όπου βέβαια και πάλι ο άνθρωπος βάζει το ...χεράκι του, η ανάπτυξη του κορμιού δεν είναι τόσο μεγάλο αμάρτημα. Οσο μεγαλώνει και αναπτύσσεται μια αθλήτρια της ρυθμικής γνωρίζει καλύτερα το σώμα της και αυτό τη βοηθά να συγχρονίζεται καλύτερα με τα όργανα του αθλήματος. Κάτι που είναι απαραίτητο για να τα χρησιμοποιεί ως "προέκταση" του κορμιού της, ή να τα "τιθασεύει" σε κάθε της κίνηση, αφού αυτό είναι το ζητούμενο. Εξάλλου, το ίδιο το άθλημα, είναι ιδιαίτερα ελκυστικό. Ενας συνδυασμός γυμναστικής και χορού. Η κίνηση, η αρμονία, ο ρυθμός σου δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς πολύ περισσότερα πράγματα από ένα άθλημα. Είναι όμως δυστυχώς όπως συμβαίνει σε όλα τα αθλήματα όπου ο κριτής δεν ελέγχει απλώς την εφαρμογή των κανονισμών, αλλά καθορίζει με την υποκειμενική του κρίση τα αποτελέσματα, ένα άθλημα όπου πολλές φορές οι αθλητές έχουν αδικηθεί. Εχω δει πολλά βουρκωμένα ματάκια και λυπημένα μουτράκια όλα αυτά τα χρόνια, όχι πάντα από δική τους υπαιτιότητα, επειδή τους έπεσε μια κορύνα ή επειδή δεν έπιασαν την κορδέλα, αλλά επειδή κάποιος κριτής αξιολόγησε πολύ χαμηλότερα από την αξία του ένα πρόγραμμα.

Γκαλίνα Μπελογκλάζοβα

Η πιο αγαπημένη μου αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής υπήρξε η Γκαλίνα Μπελογκλάζοβα. Η γλυκιά "ασπρομάτα" (μπέλο = λευκό, γκλαζά= μάτια), το σοβαρό ξανθό κορίτσι που γεννήθηκε στο Αστραχαν, στο δέλτα του Βόλγα, στην Κασπία θάλασσα, με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που την είδα. Κάθε της βήμα, κάθε χορογραφία της, ένα κινούμενο έργο τέχνης. Τόση χάρη, τόσο τέλεια κίνηση, τόση ομορφιά σε μια εποχή που η πραγματική ομορφιά ξεχώριζε. Μεσουράνησε από το 1982 έως το 1986.




Οι κυριότερες αντίπαλοί της, προέρχονταν από την Σοβιετική Ενωση και την Βουλγαρία. Ετσι κι αλλιώς η ρυθμική γυμναστική είναι ένα άθλημα που ευδοκιμεί στις Ανατολικές Χώρες. Οι Αμερικανίδες δεν έχουν παράδοση, από την δυτική Ευρώπη μόνο οι Ισπανίδες και τα τελευταία χρόνια οι Ελληνίδες (λόγω των Ρωσίδων προπονητριών που βρέθηκαν εδώ) ασχολούνται συστηματικά. Και από τις Ασιάτισσες, κάποιες Γιαπωνέζες, ενώ τελευταία και οι Κινέζες. Η Γκαλίνα δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει Ολυμπιακό Μετάλλιο επειδή η ρυθμική γυμναστική έγινε ολυμπιακό άθλημα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες το 1984, όταν οι Ρώσοι ...ανταπέδωσαν το μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Το χρυσό στο Λος Αντζελες κέρδισε η Καναδέζα Λόρι Φουνγκ που δεν ...ξανακούστηκε από τότε. Δεν κατάφερε όμως να κερδίσει ούτε χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο σύνθετο ατομικό. Εβρισκε πάντα μπροστά της, δύο Βουλγάρες, την Ντιλιάνα Γκεοργκίεβα και την Λίλια Ιγκνάτοβα. Στο Παγκόσμιο του '83 έφτασε μια ανάσα από το χρυσό. Ακόμα θυμάμαι πώς ξέσπασε σε κλάματα μετά την ολοκλήρωση του προγράμματός της στις κορύνες, όταν η μία από αυτές της γλίστρησε από τα χέρια την ώρα που τελείωνε το πρόγραμμά της. Τελικά αρκέστηκε στο αργυρό, με την Γκεοργκίεβα να κατακτά το χρυσό. Παρηγορήθηκε με τα δύο χρυσά στην μπάλα και στην κορδέλα και το αργυρό στο στεφάνι. Στο Παγκόσμιο του 1983 είχε βαθμολογηθεί με 4 δεκάρια! Ενα χρόνο αργότερα πήρε το χρυσό στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο σύνθετο ατομικό και 4 μετάλλια στα όργανα. Χρυσό στην κορδέλα, αργυρό στη μπάλα, χάλκινο στις κορύνες και το στεφάνι. Το 1985 ένας τραυματισμός την έστειλε στην 4η θέση του σύνθετου ατομικού. Παρηγορήθηκε με το χρυσό στην κορδέλα. Και το 1986 στην τελευταία της εμφάνιση, σε Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πήρε το χάλκινο στο σύνθετο ατομικό, δύο χρυσά στην κορδέλα και τη μπάλα και ένα χάλκινο στις κορύνες. Στους "Αγώνες Καλής Θέλησης" αγωνίστηκε για τελευταία φορά κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό, ένα χρυσό μετάλλιο στη μπάλα και ένα αργυρό στις κορύνες. Κέρδισε όμως έναν ακόμα τίτλο. Αυτόν της "Mις Αγώνες Καλής Θέλησης", αφού για άλλη μια φορά εντυπωσίασε με τη χάρη και την ομορφιά της. Το κοινό ήταν ξετρελαμένο μαζί της σε τέτοιο βαθμό που όταν τελείωνε το πρόγραμμά της η επόμενη αθλήτρια χρειαζόταν να περιμένει να σταματήσουν οι επευφημίες για την Γκαλίνα για να εκτελέσει το δικό της πρόγραμμα. Σήμερα, πτυχιούχος αγγλικής και γερμανικής φιλολογίας που ήταν το αντικείμενο των σπουδών της, ζει στη Μόσχα όπου εργάζεται ως προπονήτρια, ενώ είναι παντρεμένη με τον παλιό Εσθονό μπασκετμπολίστα Χέινο Εντο και έχει ένα γιο. Από το 1999 είναι μέλος του Hall of Fame της FIG (Παγκόσμια Ομοσπονδία Γυμναστικής).

***

Μεγαλώνοντας και καθώς μεγάλωναν οι υποχρεώσεις και μειωνόταν ο ελεύθερος χρόνος δεν παρακολουθούσα τόσο συστηματικά. Μπόρεσα όμως να θαυμάσω πολλές μεγάλες αθλήτριες.
Τις Βουλγάρες Ανέλια Ραλένκοβα, Μπιάνκα Πάνοβα, Μαρία Πέτροβα, τις Oυκρανές Αλεξάνδρα Τιμοσένκο, Οξάνα Σκάλντινα, Γεκατερίνα Σερεμπριάνσκαγια, Ελενα Βιτριτσένκο και την Ρωσίδα Οξάνα Κόστινα που χάθηκε τόσο πρόωρα και τόσο άδικα σε τροχαίο δυστύχημα στις 11 Φεβρουαρίου 1993, ένα χρόνο μετά την κατάκτηση της πρώτης θέσης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1992 στα 21 της χρόνια.

***

Και λίγα λόγια για τους σημερινούς αγώνες ρυθμικής γυμναστικής στο Πεκίνο που στάθηκαν και η αφορμή για το "ξετύλιγμα" των αναμνήσεων. Χρυσή Ολυμπιονίκης στο σύνθετο ατομικό είναι η Ρωσίδα Εβγκενία Κανάεβα. Η Ρωσίδα αθλήτρια συγκέντρωσε 75.500 βαθμούς.

Εβγκενία Κανάγεβα (Ρωσία)

Την δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε η Ινα Ζούκοβα (71.925) από τη Λευκορωσία.

Ινα Ζούκοβα (Λευκορωσία)

Στην τρίτη θέση η Αννα Μπεσόνοβα (71.875) από την Ουκρανία. Η Μπεσόνοβα, χρυσή νικήτρια στο 28ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που έγινε πέρσι στην Πάτρα, πήρε κάποιες χαμηλές βαθμολογίες που αποδοκιμάστηκαν από τον κόσμο.

Αννα Μπεσόνοβα (Ουκρανία)

Η Ουκρανή πρωταθλήτρια θεωρείται ότι πλήρωσε με αυστηρότητα στη βαθμολογία της, την τιμωρία που επιβλήθηκε στην πρώην προπονήτρια της, Ιρίνα Ντεριούγκινα, πρώην σύζυγο του ποδοσφαιριστή Ολεγκ Μπλαχίν.

Ιρίνα Ντεριούγκινα

Η Ντεριούγκινα, παγκόσμια πρωταθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής το 1977 και το 1979, τιμωρήθηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Γυμναστικής (FIG) με αποκλεισμό 8 χρόνων από κάθε αθλητική δραστηριότητα για αντιαθλητική και αντιεπαγγελματική συμπεριφορά που επέδειξε κατά μελών διεθνών ομοσπονδιών, γυμναστριών και κριτών αγώνων. Εκανε έφεση όπως είχε δικαίωμα και η FIG μείωσε την ποινή στο μισό, δηλαδή μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2010.

Ιρίνα Ντεριούγκινα (μέση)

Τότε προσέφυγε στο CAS, κάνοντας ένσταση ενάντια στην απόφαση της FIG, η οποία όμως δεν έγινε αποδεκτή κι έτσι δεν έχει το δικαίωμα να είναι κριτής ούτε στο Λονδίνο.

Η Eβγκενία Κανάγεβα διαδέχεται την Αλίνα Καμπάγεβα, την πανέμορφη χρυσή Ολυμπιονίκη της Αθήνας.


H Αλίνα, μετά την επιτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, έκανε και μια τολμηρή φωτογράφηση για το πλέι μπόι.






Αυτά είδε ο Πούτιν ξετρελάθηκε μαζί της και ...παράτησε την γυναίκα του για χάρη της. Η Αλίνα μέλος πλέον του ρωσικού κοινοβουλίου, είναι σύμφωνα με τον Τύπο η μέλλουσα κυρία Πούτιν, αλλά ο Ρώσος πρωθυπουργός διαψεύδει το γεγονός...

Υποκρισία

Τότε, πριν 4 χρόνια, η πολιτική ηγεσία δεχόταν στο Μέγαρο Μαξίμου τους Ελληνες Ολυμπιονίκες που έκαναν περήφανη την Ελλάδα. Χαμόγελα, χειραψίες, γέλια, χαρές.

Ελαμπε το πρόσωπο του Μίνωα κάθε φορά που συναντούσε τη Φανή. Τώρα, η Χαλκιά δεν έχει πια όνομα. Είναι "η κυρία" με τη λέξη να ηχεί επιτιμητικά. Λίγο αργότερα σε συνέντευξή του στο Associated Press το προχώρησε ακόμα περισσότερο. "Δεν μιλάω για νεκρούς ανθρώπους" είπε χαρακτηριστικά. Σε μια χώρα που περισσεύει η υποκρισία, ο "στιγματισμένος" αθλητής είναι νεκρός. Κι ας τον ανεβάζαμε στα ουράνια πριν αποδειχτεί ότι ντοπάρεται. Και ας βγαίναμε φωτογραφίες για τη λεζάντα μαζί του. Κι όχι τώρα ότι τρελαίνομαι για τους Ελληνες Ολυμπιονίκες. Δεν τους είδα ως ήρωες ούτε την στιγμή που κέρδισαν τα μετάλλιά τους. Γιατί στο βάθος του μυαλού είχα πάντα τη γνώση ότι "πρωταθλητισμός χωρίς ντόπα δεν υφίσταται". Ειδικά μάλιστα με τη Χαλκιά είχα στραβώσει παραπάνω για εκείνο το λογύδριο περί ανωτερότητας της ελληνικής φυλής και ελληνικού DNA που είχε βγάλει μετά την επιτυχία της. Αλλά, διάολε, εγώ δεν είχα βγει φωτογραφία μαζί της, προσπαθώντας να καρπωθώ μερίδιο από την επιτυχία της. Ούτε είχα χρησιμοποιήσει τις διακρίσεις τις δικές της ή των υπόλοιπων για προσωπικά ή κομματικά οφέλη. Ολοι εσείς, οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες είχατε.

Και το διαπράξατε ξανά χθες στο Ολυμπιακό Χωριό του Πεκίνου. Και θα το κάνετε και πάλι αν υπάρξει και κανα μετάλλιο ακόμα. Μέχρι να (αν) αποκαθηλωθούν και οι νέοι (σας) ήρωες.
Υποκριτές...


ΥΓ. Τι δουλειά έχει ρε παιδιά η Μαρί (Κυριακού) στη φωτογραφία με τους πολιτικούς, τους παράγοντες και τους Ολυμπιονίκες;

ΥΓ1. Αυτός ο Φελπς κέρδισε σίγουρα το χρυσό στα 100μ. πεταλούδα; Αλλά ξέχασα, έπρεπε να πάρει 8 χρυσά, αλλιώς θα έμενε ακατάρριπτο το ρεκόρ του Σπιτς. Και η ΔΟΕ έχει ανάγκη από νέα ινδάλματα...



ΥΓ2. Η κατάρριψη του ρεκόρ στο επικοντώ κατά ένα εκατοστό τη φορά από την Ισινμπάγεβα συνάδει με το αθλητικό πνεύμα ή με τον τραπεζικό λογαριασμό της Ρωσίδας που γίνεται πλουσιότερη κατά περίπου 50.000 δολάρια σε κάθε επιτυχημένη προσπάθειά της;
ΥΓ3. Αυτή η Τζαμάικα, πόσο καιρό θα μείνει στο απυρόβλητο με τα ρεκόρ και τα μετάλλια που κατακτά;
ΥΓ4. Πόσο εύκολο είναι να κερδίσουμε στα χιαστί την Αργεντινή;
ΥΓ5. Ας πει κάποιος στους υπεύθυνους της κυριακάτικης Sportday που είχαν φωτογραφίες με τις κουκλάρες αθλήτριες που μετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες ότι γυναικείο μπέιζμπολ δεν υπάρχει. Σόφτμπολ παίζει η Τζένι Φιντς.
ΥΓ6. Απορία: Hταν ειρωνικό, προπαγανδιστικό ή απλώς άστοχο το άρθρο του Κάρπετ που καλούσε τους γαύρους σε ...συσπείρωση στον αγώνα ρεβάνς με την Ανόρθωση, έστω και με
κίνδυνο τιμωρίας της έδρας τους; (Σχετικά ποστ του Nτέμη και του scarface).
ΥΓ7. Ε-ε-ε-ε-ρχεται! Ποιος; Ο Ντιόγο βρε ...κουτά!

Τσεν τσαν τσαν;

Είσαι αραγμένος ωραία και καλά σε ένα ήσυχο νησάκι των Κυκλάδων μακριά από έγνοιες, σκοτούρες και πληροφόρηση (κι αυτό κι αν είναι αποτοξίνωση) και ανάμεσα στο φαγοπότι και την κρασοκατάνυξη, λες να ρίξεις και μερικές ματιές στην τηλεόραση που δείχνει την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Εντάξει, διακοπές είσαι, αλλά κι αυτό είναι ένα γεγονός που γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Κι ας είναι εμπορευματοποιημένο όσο δεν γίνεται κι ας είναι μύθος οι επιδόσεις, αποτέλεσμα ντόπας και όχι ικανότητας κι ας είναι ευσεβής πόθος η ολυμπιακή εκεχειρία κι ας καταπατούνται κάθε λεπτό που περνάει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και βλέπεις τους Κινέζους να κάνουν πράγματα και θαύματα (εντάξει, μην τρελαθούμε κιόλας, μια αντιγραφή της ιδέας του Παπαϊωάννου ήταν που την πήραν, την πήγαν παραπέρα, αλλά την ατμόσφαιρα της δικής μας τελετής έναρξης δεν την είχαν) κι έρχεται μετά η σειρά της παρέλασης των αθλητών από τις διάφορες χώρες. Και μπαίνει η
Ελλάδα πρώτη και καμαρωτή και γυρίζει ο φακός στους επίσημους και τι να δεις! Τον Κοκό και την Αννα Μαρία να χαιρετάνε τους αθλητές.



Και κάπου εκεί τρελαίνεσαι. Τι έγινε ρε παιδιά, αναρωτιέσαι; Μια βδομάδα έλειψα διακοπές στις Κυκλάδες και έμεινα μακριά από ειδήσεις και αλλάξαμε πολίτευμα; Δηλαδή έτσι και πάω καμιά άγονη γραμμή, μπορεί να γυρίσω και να έχουμε κανα στρατιωτικό καθεστώς;
Τι δουλειά έχει ρε σεις ο Κοκός να χαιρετάει ως εκπρόσωπος υποτίθεται της ελληνικής πολιτείας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου; Και μη μου πεις τώρα ότι ήταν τυχαίο ή ότι δεν γίνεται ο συνειρμός! Γιατί όταν λίγο αργότερα περνάει η Γαλλία και σηκώνεται και χαιρετάει ο Σαρκοζί, περνάει η Αγγλία και ο φακός δείχνει την πριγκίπισσα Αννα, έρχεται η σειρά της Ρωσίας και νάσου στην οθόνη ο Πούτιν, περνάνε οι ΗΠΑ και δείχνει η κάμερα τον Μπους είναι ξεκάθαρος ο συμβολισμός.

Τώρα θα μου πεις κι αυτοί οι φουκαράδες οι Κινέζοι κάποιον έπρεπε να δείξουνε. Σε κάθε χώρα που παρελαύνει δείχνουνε και κάποιον. Ελα όμως που ο Κωστάκης δεν είχε πάει στην Κίνα! Τι σημασία έχει που είχαν πάει σχεδόν όλοι οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί των άλλων χωρών; Ρε πάτε καλά ρε; Αυτοί δεν έχουνε νησιά ρε! Αυτοί δεν έχουνε παραλίες. Ασε που οι περισσότεροι τρώνε ανοστιές! Να αφήσει τώρα ο Καραμανλής τα κοψίδια και τις χωριάτικες, τα σαγανάκια και τις ψαρούκλες και να πάει να φάει γλυκόξινη σάλτσα, σπρινγκ ρολς και πάπια Πεκίνου; Και να παλεύει να χορτάσει με τα κινέζικα ξυλάκια; Ρε άμα δεν φας την παντσέτα σου, άμα δεν βουτήξεις το ψωμί μέσα στη σαλάτα την τιγκαρισμένη στο λάδι, άμα δεν πιάσεις το παϊδάκι με το χέρι στις διακοπές, πότε θα το κάνεις; Και μη μου πει τώρα κανείς ότι έπρεπε να είναι απών από την Κίνα για να είναι παρών στην Ελλάδα. Γιατί και από την Ελλάδα απών είναι. Κυβερνάει σα να απουσιάζει. Κι αυτός, όπως και οι προηγούμενοι από αυτόν, να μην τα ξεχνάμε, έτσι;

Κι αφού ξεμπερδέψαμε με τον Κοκό, και τον Κωστάκη, ας πάμε και στην περιγραφή. Φέτος που λες στην περιγραφή είχαμε τρίο. Ο Κατσαρός και καλά στο αγωνιστικό, ο Κωστάλας και η Μυτιληναίου και καλά στο πολιτιστικό. Την Μυτιληναίου τώρα την φορέσανε καπέλο στον Κωστάλα από την προηγούμενη Ολυμπιάδα. Τότε που είχε φάει γλιστρίδα και μας έκανε το κεφάλι καζάνι στην τελετή έναρξης. Που δεν έβαλε γλώσσα μέσα για τέσσερις ώρες ο αθεόφοβος και μας είχε αλλάξει τα φώτα. Ζήτησε συγνώμη βέβαια ο φουκαράς, αλλά το κακό είχε γίνει. Κι έτσι αν θυμάστε την τελετή έναρξης την ξαναείδαμε χωρίς σχολιασμό (τόσο που είχαμε πάρει αρκούσε μέχρι την φετινή Ολυμπιάδα) και στην τελετή λήξης, αυτή με τα καρπούζια και το Ντάτσουν, είχε κάνει την περιγραφή η Μυτιληναίου. Κι αφού τα είχε πάει καλά, γιατί ομολογουμένως τα είχε πάει καλά τότε, είπανε να το επαναλάβει το εγχείρημα.

Κι αρχίζει η τελετή και αρχίζουν και οι τρεις μαζί να μιλάνε. Μέχρι να βρούνε τους ρυθμούς τους και να μην πατάει ο ένας πάνω στη φωνή του άλλου μας πήρανε το κεφάλι. Με τα πολλά τα κατάφεραν. Ξεκινάει το πολιτιστικό μέρος, σταματάει ο Κατσαρός και παίρνουν φόρα οι άλλοι δυο. Μέχρι εδώ όλα καλά. Μετά, όμως, στην παρέλαση, αρχίσανε οι ομορφιές. Πέφτει το πρώτο πλάνο με την ελληνική αποστολή και τον Κοκό και έγινε αμέσως πανικός. Της αλεπούς ο θάνατος. "Ο Κωνσταντίνος και η Σοφία" μας λέει ο Κατσαρός. Ποια Σοφία καλέ μου; Τέλος, πάντων πέρασε κι αυτό. Στο δεύτερο αυτό μέρος τώρα η Μυτιληναίου παρέμενε σιωπηλή. Λογικό. Ούτε γεωγραφία ήταν υποχρεωμένη να ξέρει, ούτε αθλητικά. Μια αδυναμία όμως στα ψηλά αγόρια την είχε η παραγωγός. Οποια ομάδα είχε σημαιοφόρο μπασκετμπολίστα την είχε τσεκάρει από τα πριν. Ούτε έναν δεν έχασε. Ούτε τον Σάρας με την Λιθουανία, ούτε τον Κιριλένκο με τη Ρωσία, ούτε τον Γιάο Μινγκ με την Κίνα, ούτε τον Τζινόμπιλι με την Αργεντινή, ούτε καν τον Γκασόλ κι ας μην ήταν σημαιοφόρος, ούτε και τον Νοβίτσκι με τη Γερμανία. Με τον Γερμανό τώρα ένα μικροπροβληματάκι το είχε. "Ο παίκτης των Λος Αντζελες Λέικερς" μας πετάει χαρωπά. Ποιων Λέικερς καλή μου; Στους Ντάλας Μάβερικς παίζει ο άνθρωπος. Από εκεί και πέρα τρία πουλάκια κάθονταν. Τα σχόλιά της, λες και ήταν όλο υπονοούμενα. "Τι ωραία χρώματα (Καλά, είναι πολύ trendy!)!". "Πόσο απλά κρατάει τη σημαία! (Τι σωματαράς είσαι εσύ!). "Αχ, κοίτα τις φορεσιές τους! (Μα τι ωραίο το μοντελάκι!)".

Ο Κωστάλας τώρα ήταν ο κλασικός Κωστάλας. "Ο Σπυρόπουλος του πολιτιστικού ρεπορτάζ". Πώς αλλάζει ο Αλέξης τις ονομασίες των ομάδων και των παικτών, ανάλογα με το πώς προφέρονται; Ε, το ίδιο βίτσιο έχει και ο Κωστάλας (ρε λες να το έχει το όνομα;). Στη Μόσχα πάει, τα μιλάει με ρωσική αξάν. Στην Γερμανία πάει; Τα μιλάει με γερμανική. Τώρα που πήγε στην Κίνα, έμαθε και κινέζικα. Βρε τι μας καλωσόρισε στα κινέζικα, βρε τι μας ευχαρίστησε, βρε τι μας ξενάγησε, βρε τι μας αποχαιρέτησε όλα τα έκανε μέσα στο τετράωρο. Κι ο Κατσαρός τώρα τις είχε τις στιγμές του. Τι τα νομίσματα χωρών άλλαξε, τι τους σημαιοφόρους ανακάτεψε. Από το ρόλο του πάντως δεν ξέφυγε. Και καλά που ήταν δηλαδή αυτός εκεί και κρατούσε τα μπόσικα γιατί οι άλλοι δύο από τη στιγμή που τελείωσε το πολιτιστικό κομμάτι, το είχανε γυρίσει σε παιδική χαρά.

Κι επειδή δεν μπορεί να υπάρξει μεγάλο γεγονός στο οποίο να καταφέρουμε να μην γίνουμε μπουρδέλο, από αύριο θα έχουμε νέες ομορφιές. Η Ντόρα λέει ενοχλήθηκε από τα πλάνα των Κινέζων με τον Κοκό και αποχώρησε (έπεσε προφανώς σύρμα από κινητό, γιατί αλλιώς πώς ήξερε τα πλάνα και αποχώρησε;), ο Εξαρχος προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Κυριακού ωρύεται ότι η ΕΟΕ δεν έχει καμία σχέση με τα πλάνα και ο Κοκός απολαμβάνει την τιμή, την δημοσιότητα και την διαφήμιση που του έγινε από το πουθενά (;).
Και επειδή όταν κάτι πάει στραβά, σύμφωνα με το νόμο του Μέρφι θα πάει πολύ στραβά, έσκασε και μία ντόπα για να έχουμε να πορευόμαστε και να θυμηθούμε και την ατάκα του Ηλιόπουλου: "E λοιπόν, σήμερα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε!".

Οσο τώρα για την τελετή; Ηταν υπερπαραγωγή, το δίχως άλλο. Είχε εξαιρετικές στιγμές, πως ήταν η αφή της Φλόγας, με τον αθλητή να περπατάει πάνω στην περγαμηνή, ή με τον πάπυρο που ξετυλίγεται και ξετυλίγει ταυτόχρονα την μακρόχρονη ιστορία της Κίνας. Ομως, η όλη σύλληψη δεν ήταν νέα. Ηταν βασισμένη πάνω στην ελληνική τελετή έναρξης. Χωρίς όμως την δική της ατμόσφαιρα, την δική της ευαισθησία και την δική της εκπληκτική μουσική.
Κάπου με κούρασε, κάπου τράβηξε πολύ, κάπου νοστάλγησα το παιδάκι με το καραβάκι, την κλεψύδρα, την μουσική του Μάνου, του Μίκη που μπορεί να ήταν ελληνική, αλλά ήταν παράλληλα και διεθνής. Κάτι που βέβαια δεν ίσχυε για την μονότονη - flat - μουσική υπόκρουση στην Ολυμπιάδα της Κίνας. Και βέβαια προτιμούσα την παρέλαση των χωρών με τη μουσική του dj Tiesto, παρά να βλέπω Πακιστανούς να παρελαύνουν με τους ήχους της πίπιζας και τους Σκανδιναβούς με τους ήχους από την Αφρική.

***

ΥΓ (άσχετα ποδοσφαιρικά). Στη Βιλαρίμπα το έριξαν στα πειράματα. Τώρα άμα εγώ σχολιάσω ότι είναι κομμάτι αργά για πειράματα, λίγες μέρες πριν το ραντεβού με την Τσέχα, θα είμαι γκρινιάρα;
ΥΓ1. Γκολάρα λέει έβαλε ο όμορφος στο Περιστέρι κι όσο νάναι μια ανησυχία μήπως τελικά μας κατσικωθεί, την έχω.
ΥΓ2. Στο Βιλαμπάχο έχουν φτιαχτεί άγρια με τον Λέτο. Κάποιοι "βλάσφημοι" έχουν αρχίσει να βρίσκουν και ομοιότητες του "ινδιάνου" με τον "μάγο". Να περιμένουν όμως κομμάτι, λέω εγώ. Να τον δουν και σε κανα επίσημο. Να ξέρουν ρε παιδί μου τι θα τους βγει. Τζο-Λε-το ή...
ΥΓ3. Πσςςς-ο-Λέτο, τι παιχταράς είναι αυτός!

Επεισοδιακή Φλόγα

Τι έγινε ρε παιδιά; Ούτε μια τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας δεν μπορούμε να κάνουμε σωστά. Εβαλα κι εγώ το πρωί την τηλεόραση να δω την Τελετή, βλέπω τον Ρογκ να βγάζει λόγο, βλέπω μετά τον Κυριακού (όσο μπόι του λείπει τόση φωνή έχει) και πάει μετά να μιλήσει ο Κινέζος πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Αγώνων του Πεκίνου. Κι εκεί που άρχισε να λέει τα τσι και τα τσα (είχα στρέψει και λίγο την προσοχή μου στο κομπιούτερ) ακούω τον Κινέζο να τσιρίζει. Τσιριχτά θα μου πεις είναι έτσι κι αλλιώς τα κινέζικα, αλλά σα να το παράκανε ο τύπος. Κοιτάζω προς την τηλεόραση και τι να δω; Εναν διαδηλωτή, προφανώς από αυτούς τους Θιβετιανούς που είχανε κάνει πάλι επεισόδια πριν λίγο καιρό στην Ολυμπία, να προσπαθεί να διακόψει τον λόγο του Κινέζου επίσημου προσπαθώντας να ανοίξει μια μαύρη σημαία που είχε χειροπέδες αντί για ολυμπιακούς κύκλος. Κι αυτός άρχισε να τσιρίζει για να καλύψει τη φωνή του διαδηλωτή και διάφοροι τύποι να τρέχουνε δεξιά και αριστερά για να μπουζουριάσουνε τον Θιβετιανό. Ε, από εκείνο το σημείο μέχρι σχεδόν το τέλος του λόγου του Κινέζου, βλέπαμε τοπίο. Ολυμπία, πράσινο (ό,τι έχει απομείνει μετά τις φωτιές και ό,τι πρόλαβαν να αναπλάσουνε), κολόνες.
Τόσο καιρό ήξεραν ότι οι Θιβετιανοί διαδηλωτές θέλουν να δημιουργήσουν επεισόδια στην Τελετή, αλλά το κακό δεν κατάφεραν να το αποφύγουν.

Γεια σου ρε Αθάνατη Ελλάδα που δεν μπορείς να περιφρουρήσεις ούτε μία τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας! Είναι απορίας άξιο πώς κατάφερες να κάνεις Ολυμπιακούς Αγώνες χωρίς να γίνει το παραμικρό, όταν σε μια απλή Τελετή καταφέρνεις να γίνεις ρεζίλι!


ΥΓ. Στο μεταξύ, όση ώρα ακούω τώρα Ερα Σπορ, τουμπεκί ψιλοκομμένο για το επεισόδιο.
ΥΓ1. Ευτυχώς τουλάχιστον που άναψε η Φλόγα με την πρώτη.
ΥΓ2. Ολα τα λεφτά η πρωθιέρεια, η Μαρία Ναυπλιώτου (στο "Δέκα" δεν έπαιζε αυτή η ηθοποιός;)

EDIT: Πριν λίγο το ανέφερε η Ερα, γιατί λέει πρέπει να κάνουμε και ρεπορτάζ. Στο ντούκου όμως το πέρασε, δεν τρέχει και καλά τίποτα, "απωθήθηκαν αμέσως οι διαδηλωτές που πήγαν να σηκώσουν κάποιο πανό", είπε...