Ξεκίνησε λέει σήμερα η υποβολή δηλώσεων ιδιοκτησίας για το Εθνικό Κτηματολόγιο. Και όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις στήθηκε ο μαλάκας ο Ελληνας στις ουρές για να κατοχυρώσει την ιδιοκτησία του. Και να οι φασαρίες και να το βρισίδι και να το "που πας ρε" και το "αστοδιάλο μωρή που μου παίρνεις τη σειρά" γιατί ως γνωστόν ο πολιτισμός μας σταματάει μόλις κλείνουμε την πόρτα του σπιτιού μας (αν τον διαθέτουμε και μέσα σ΄ αυτό).
Και το κράτος τώρα που ξέρει τι κάψα έχει ο Ελληνας για να έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του και ένα χωραφάκι δίπλα από το σπίτι του βρήκε νέο τρόπο να κονομήσει, όπως είχε κάνει και πριν κάποια χρόνια με το περιβόητο "αν το δηλώσεις μπορεί να το σώσεις" (το "μπορεί" είναι όλα τα λεφτά, δηλαδή δεν είναι βέβαιο, αλλά ρίξε εσύ τον οβολό σου και εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε).
Και τα βάλανε τα ανθρωπάκια που με όλη την γαϊδουριά που τα δέρνει, όταν πρέπει να περιμένουν στη σειρά μιας ουράς, δεν παύουν να είναι ταλαίπωροι φορολογούμενοι ενός κράτους ανάλγητου, να στέκονται στο δρόμο μέσα στον καύσωνα για να περιμένουν να ταϊσουν το τέρας της γραφειοκρατίας που υποτίθεται τόσα χρόνια την καταπολεμάμε και τόσα χρόνια θεριεύει, αντί για να πάνε να κάνουν κανα μπανάκι να δροσιστούνε.
Αλλά καλά κάνει το κράτος στην τελική. Αφού είμαστε κορόιδα και έχει βρει το κουμπί μας, τόσα κι άλλα τόσα θα μας κάνει και μυαλό δεν θα βάλουμε. Κι όλα αυτά γιατί; Για να πάρουμε τίτλους ιδιοκτησίας και να λέμε ότι έχουμε κάτι δικό μας. Γιατί οι κτητικές αντωνυμίες είναι τα πιο αγαπημένα μέρη του λόγου για τον Ελληνα.
Χαλαρώστε ρε! Περαστικοί είμαστε όλοι. Και τίποτα ουσιαστικά δεν έχουμε δικό μας. Μόνο αυτά τα 2 μέτρα που μας αντιστοιχούν όταν πεθάνουμε που κι αυτά τα νοικιάζουμε για τρία χρόνια. Κι αν νομίζουμε ότι κάτι έχουμε δικό μας, έρχεται ένας σεισμός και το ισοπεδώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ΕΤΣΙ!
Και τότε, αυτό το κράτος που σου λέει "δήλωσέ το" σου πετάει στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα επίδομα πείνας των 3.000 ευρώ και δεν ξαναασχολείται μαζί σου.***
Kατά τ΄ άλλα βρέθηκε λέει στην Πάρνηθα αποκεφαλισμένο και γδαρμένο ένα σπάνιο κόκκινο ελάφι. Το είχαν σκοτώσει οι λαθροθήρες πήραν το κρέας, έκοψαν το κεφάλι και τα πόδια και το πέταξαν στο δρόμο για να μην υπάρχουν ίχνη. Ναι, στην Πάρνηθα, αυτήν που αποτελεί εθνικό δρυμό. Αυτή για την οποία έπεσαν τόνοι δακρύων πέρσι όταν έγινε ολοκαύτωμα και βαρεθήκαμε να ακούμε φανφάρες από την Πολιτεία. Αυτή την Πολιτεία που είναι ανάξια να προστατεύσει έναν εθνικό δρυμό. Αλλά θα μου πεις εδώ δεν είναι άξια (;) να αποτρέψει την οικοδόμηση χτισμάτων εκεί που είναι τα καμμένα, θα καταφέρει να φυλάξει ένα αθώο ελαφάκι;
Ηθελα νάξερα βρε gerasime ακόμα το σκέφτεσαι να ξαναφύγεις από το μπουρδέλο; Φύγε όσο είναι καιρός!
