O Ρόκο και τα κέφια του

Από το Bball_Headlines στο twitter

Δανεισμένος ο τίτλος, αλλά δεν θα μπορούσε να αποδώσει κάποιος καλύτερα το παιχνίδι του Ούκιτς στο Κάουνας αν ήθελε να «παίξει», παραφράζοντας τον τίτλο της ταινίας «Ο Ρόκο και τα αδέρφια του».

Γιατί ο Ρόκο είχε πράγματι πολλά κέφια στον αγώνα κόντρα στη Ζαλγκίρις και διέψευσε και μένα που λίγο καιρό πριν προβληματιζόμουν για το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλον αξιόπιστο γκαρντ δίπλα στον Διαμαντίδη.

Ποιος όμως μπορεί να στενοχωριέται από μια τέτοια διάψευση, όταν το ζητούμενο είναι να τα πάει όσο πιο καλά γίνεται η ομάδα;

Το ενθαρρυντικό με τον Ούκιτς που μέχρι τον τελικό κυπέλλου προβλημάτιζε με την αστάθεια που παρουσίαζε στα παιχνίδια ήταν ότι έδειξε την αξία του στα δύσκολα. Τόσο στον τελικό του κυπέλλου όσο και στο κομβικό ματς με την Ζαλγκίρις, εκεί δηλαδή που έπρεπε να αποδείξει ότι άξιζε να παίζει στο «τριφύλλι» το έκανε με τον καλύτερο τρόπο. Δύο κρίσιμα ματς δύο εκπληκτικές εμφανίσεις με τη σημερινή να είναι πραγματικά για Οσκαρ (εξ ου και η έμπνευση του δημιουργού της παραπάνω φωτογραφίας) γι' αυτό και κέρδισε με το σπαθί του και τον τίτλο του MVP του αγώνα.




Και τι δεν έκανε! Απίστευτα καλάθια έβαλε, τη μπάλα κουβάλησε, τον Μήτσο ξεκούρασε και γενικά έδειξε ότι μπορεί κανείς να βασιστεί επάνω του.

Ηταν μάλιστα τόσο πληθωρική η εμφάνισή του ώστε όλοι μας (από ευχάριστη έκπληξη περισσότερο) αφήσαμε σε δεύτερη μοίρα την εμφάνιση του Διαμαντίδη (μοίρασε 10 ασίστ) που έκανε αυτή τη φορά τα πάντα στο γήπεδο. Αλλά το Μήτσο τον ξέρουμε, γνωρίζουμε τι μπορεί να κάνει στην καλή του μέρα, οπότε οι προβολείς δικαιολογημένα στράφηκαν στον Κροάτη.

Καλή απόδοση είχε όμως και ο άλλος αμφιλεγόμενος, ο Γκιστ. Εξέπληξε ευχάριστα κι αυτός ειδικά όταν χρειάστηκε να τα βάλει με τα θηρία της Ζαλγκίρις όταν οι Λάσμε και Σόφο φορτώθηκαν με φάουλ. Γενικά η ομάδα έκανε μεγάλο παιχνίδι και ο Αρτζι καλή διαχείριση σε ένα ματς που σήμαινε μισή πρόκριση. Ο μόνος που υστέρησε ήταν ο Ματσιούλις, αλλά στον συγκεκριμένο αγώνα δικαιολογείται (από την στιγμή που κερδίσαμε...) γιατί η επιστροφή του τον έβγαλε εντελώς έξω από τα νερά του.

Νίκες σαν αυτή είναι διπλό κέρδος γιατί αφενός δίνουν αυτοπεποίθηση στους παίκτες, αφετέρου κρατάνε τον κόσμο ζεστό κοντά στην ομάδα, παρέχοντάς της τη στήριξη που χρειάζεται για την εξίσου δύσκολη συνέχεια...

Αντε να δούμε!

Ποιο κύπελλο;

Yπό κανονικές συνθήκες σήμερα θα έγραφα για την υπέρβαση που επιτέλους έκανε ο Παναθηναϊκός για τις αποδείξεις που έδωσε και για τη σεζόν που αποδεικνύεται επιτυχημένη με το «καλημέρα», αφού στη νέα – μεταβατική – εποχή κατάφερε ήδη να κατακτήσει την πρώτη κούπα. Και βέβαια θα είχα για βασική – πρώτη φωτογραφία – μία φωτογραφία πανηγυρική με τους παίκτες να ποζάρουν αγκαλιά με την κούπα, όπως τόσες φορές στο παρελθόν.

Δεν μου πάει όμως. Οχι γιατί τα παραπάνω δεν ισχύουν. Ισχύουν με μερικές ψιλο-προσθαφαιρέσεις  (ακόμα και ψιλο-ενστάσεις) που επιτρέπουν στους οπαδούς του «τριφυλλιού» να αισιοδοξούν για το μέλλον της ομάδας τους.

Αλλά δεν  μου πάει γιατί όλα όσα συνέβησαν πριν και κατά το μεσοδιάστημα του αγώνα δεν επιτρέπουν στους φιλάθλους του ελληνικού μπάσκετ και των σπορ γενικότερα να αισιοδοξούν για το μέλλον του ελληνικού αθλητισμού.

 

Αν σ’ εσάς άρεσε το θέαμα της απονομής μπροστά στις... ξεδοντιασμένες από καθίσματα άδειες εξέδρες και με τον αντίπαλο απόντα, εμένα δεν μου άρεσε καθόλου. Οπως δεν μου  αρέσει χρόνια τώρα να παρακολουθώ τους τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας στο γήπεδο του Ελληνικού με κάποιους... ταλιμπάν από τη μια και κάποιους ταλιμπάν από την άλλη και στη μέση το κενό, με τους οπαδούς έτοιμους να αρχίσουν τις εχθροπραξίες λες και βρισκόμαστε στη Λωρίδα της Γάζας λίγο πριν τις εχθροπραξίες.

Δεν είναι μπάσκετ αυτό, είναι σιχαμάρα. Και το όλο σκηνικό, ένθεν και ένθεν δηλητηριάζει κάθε προσπάθεια να παρακολουθήσεις το παιχνίδι και μετριάζει έως εκμηδενίζει όλη τη χαρά που μπορεί να νοιώσει κανείς αν βρίσκεται στην πλευρά των νικητών.

Δεν σκοπεύω να σχολιάσω ούτε τις δηλώσεις επίσης ένθεν και ένθεν σε προεδρικό επίπεδο από τη στιγμή που θεωρώ ότι δυναμιτίζουν ακόμα περισσότερο το κλίμα.

Θα πω μόνο πως αυτό το παιχνίδι δεν έπρεπε να διακοπεί γιατί απλούστατα δεν έπρεπε καν να αρχίσει. Από τη στιγμή κιόλας του τραυματισμού του Χάινς θα έπρεπε με πρωτοβουλία των παικτών και των δύο ομάδων να αποφασιστεί η μη συμμετοχή τους στον αγώνα. Ξέρω, είναι ουτοπικό να περιμένω κάτι τέτοιο, έχει ειπωθεί και στο παρελθόν ότι θα συμβεί αλλά δεν έγινε ποτέ. Και ούτε πρόκειται. Δεν πρόκειται να συμβεί ακόμα κι αν θρηνήσουμε νεκρούς. Συνηθίζονται όλα σ’ αυτή τη χώρα. Ισως μάλιστα τώρα με την κρίση ακόμα περισσότερο από πριν κάποιοι σχεδόν να ενθαρρύνουν τα επεισόδια εντός των γηπέδων προκειμένου να τα αποφύγουν έξω απ’ αυτά. Αλλά γιατί να μη το κάνουν αφού υπάρχουν πάντα πρόθυμοι παρακινητές και πρόθυμοι υποψήφιοι θύτες και θύματα;

Και λίγα πράγματα για τον αγώνα.  Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και η κατάκτηση του κυπέλλου θα αποτελέσει μια γερή ένεση αυτοπεποίθησης για τη συνέχεια.

Είχε σε μεγάλη μέρα τον Ούκιτς, αλλά το θέμα είναι η απόδοση του Κροάτη να έχει διάρκεια και συνέχεια και να μην αποτελέσει πυροτέχνημα. Πολύ καλοί και οι Λάσμε, Γκιστ και Καπόνο (επιθετικά μόνο εννοείται, στην άμυνα είναι μεγάλο... χωνί) και βέβαια απαράμιλλο το πάθος του Διαμαντίδη που οι αντιδράσεις του και το ξέσπασμά του την ώρα των πανηγυρισμών απέδειξαν πόσο μεγάλη πίεση ένοιωθε και ο ίδιος όλο αυτό τον καιρό.

Πολύ καλή η διαχείριση του αγώνα από τον Πεδουλάκη, αλλά έχω απορία γιατί δεν έδωσε εντολή για φάουλ στο τέλος του αγώνα όταν ο Ολυμπιακός πλησίασε τόσο απειλητικά. Επί τη ευκαιρία θα πρέπει να προβληματίσει ο τρόπος που ο Παναθηναϊκός «πετάει» τόσο εύκολα τις διαφορές που αποκτά με τόση προσπάθεια στη διάρκεια του αγώνα.

O Oλυμπιακός θα είχε ενδεχομένως καλύτερη τύχη στα τελευταία λεπτά του αγώνα αν ο Σπανούλης δεν ήθελε να τα κάνει όλα μόνος του.

 

Scratch: Περισσότερο από την κίνηση του Διαμαντίδη να ζητήσει από τους Γιαννακόπουλους να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο (αναμενόμενη σε μεγάλο βαθμό) μου άρεσε η κίνηση να δώσει το κύπελλο στον Πεδουλάκη.

Scratch 1: Στα high lights του αγώνα το τρίποντο με σπάσιμο του Ούκιτς, και οι δύο ασίστ - καρμπόν του Διαμαντίδη στον Λάσμε.

Scratch 2: Θα παρακαλούσα τους προέδρους-  ένθεν και ένθεν - να είναι πολύ προσεκτικοί στην χρησιμοποίηση της λέξης «αλητεία».

Scratch 3: Αθλιες οι μπλούζες των οπαδών του Ολυμπιακού.

Scratch 4: O Διαμαντίδης είναι η αποθέωση της ομαδικότητας και ο Σπανούλης η αποθέωση της ατομικότητας...

Scratch 5: Δεν την παλεύει (και δεν παλεύεται...) ο Μπανκς.

Scratch 6: E όχι και ένσταση!

Scratch 7: ΔΕΝ ήταν φάουλ αυτό του Περπέρογλου.

Scratch 8: Μου άρεσε πολύ ο Λο.

***

Είχαμε και ποδόσφαιρο σήμερα αλλά εκεί τι να πεις... Ενα βήμα μπρος και δύο πίσω. Και τα πλέι οφ απομακρύνονται ξανά. Κακή εμφάνιση και δίκαιη νίκη της Ξάνθης που δικαίως διαμαρτύρεται και για το πέναλτι. Σωστά το λέει στην ανακοίνωσή της ότι «πιο πέναλτι δεν υπάρχει». Δίκιο έχει και δεν μπορούμε να της το φάμε.

Πιο πέναλτι πεθαίνεις...

 

Kάποτε θα γινόταν...

Ολα κάποτε έχουν ένα τέλος. Και τα ωραία και τα άσχημα. Ετσι έληξε και το νικηφόρο σερί στο κύπελλο. Να πω ότι δεν το περιμέναμε; Φαινόταν το πράγμα εδώ και καιρό. Η ομάδα δεν "πατούσε" καλά. Βέβαια, ένας αγώνας ήταν, ακόμα και χωρίς να έχει βρει τον καλό εαυτό της θα μπορούσε να έχει κερδίσει. Δεν τα κατάφερε. Ο ακατονόμαστος ήταν καλύτερος και το πήρε δίκαια. Και να σας πω και την αλήθεια δεν με πείραξε και τόσο. Αυτή η ομάδα μου έχει δώσει τόσες χαρές που μπορώ να αντέξω και μια αποτυχία. Κι από την άλλη μπορεί τόσο την ομάδα μου όσο και το ίδιο το άθλημα να τους ωφελήσει η νίκη του γαύρου. Εμάς μπορεί να μας πεισμώσει, ή να μας βοηθήσει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα, ενώ για το μπάσκετ είναι καλό να υπάρχουν δύο ισχυροί πόλοι. Αλλωστε, ανεξάρτητα από την αντιπάθεια που τρέφω απέναντι σε συγκεκριμένους παίκτες του γαύρου, οι Αγγελόπουλοι δεν με ενοχλούν. Δεν έχουν προκαλέσει. Γι΄ αυτό και μπορώ να αντέξω εξίσου με την ήττα της ομάδας μου, τη χαρά που είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.


Από το παιχνίδι έχω να κρατήσω τα εξής:

* Πολύ "τραυματισμένη" η περιφέρειά μας. Κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη στο σουτ του.
* Μας σκότωσαν τα επιθετικά ριμπάουντ και τα λάθη.
* Διασκέδασα την αγωνία των γαύρων στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα. Είναι βέβαιο ότι πολλές καρδιές κόντεψαν να σπάσουν εκεί.
* Συνεχίζοντας από το παραπάνω, αν στην χειρότερη στιγμή μας οι γαύροι καταφέρνουν να χάνουν τόσο εύκολα μια διαφορά +11 πόντων και να κινδυνεύουν να δουν στο τέλος τα ραδίκια ανάποδα, μάλλον θα πρέπει να ανησυχούν για το τι θα συμβεί στην περίπτωση που βελτιωθούμε, έστω και λίγο...
* Εμετική η μετάδοση Ιωάννου και γενικότερα οι ανταποκρίσεις από τον τελικό. Εχουν πέσει με τα μούτρα στο "ψητό" οι ΑΡΔ που θέλουν να ξαναδούν τον γαύρο στην κορυφή. Ηρεμήστε παλικάρια ένα κύπελλο ήταν, για τα πρωταθλήματα θέλουν ακόμα πολλά καρβέλια οι πάτρωνές σας.
* "Το πρώτο"; Σα να βιάζονται κομμάτι η "Sportday" και η "Εξέδρα".

Εν κατακλείδι: Ελπίζω η απώλεια του κυπέλλου να ήταν μια μικρή παρένθεση και δίνω συγχαρητήρια στον γαύρο για την κατάκτηση του κυπέλλου. Κοιτάμε μπροστά και συνεχίζουμε...

Θανάση, δεν ήταν γούρικη η γραβάτα...

Και ο Καζλάουσκας ήταν εκεί...

***

Το κακό με τον φουκαρά τον γαύρο είναι πως δεν κατάφερε να χαρεί όσο ήθελε το κυπελλάκι. Γιατί τη στιγμή που γινόταν η απονομή, έστελνε ο Μπούντιμιρ τη μπάλα στα δίχτυα του μέλους και ισοφάρισε για λογαριασμό του Εργοτέλειου. Το τι έγινε στα ερυθρόλευκα φόρα άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε (που θα το δείτε παρακάτω σας έχω "καλούδια"). Τους ήρθε κομματάκι απότομο είναι αλήθεια. Βλέπεις όλη την εβδομάδα είχαν βγει πολλά ...παπαγαλάκια (αυτά τα ρημάδια, όσα και να εξολοθρεύσεις, άλλα τόσα εμφανίζονται) και έλεγαν διάφορα. Είχε βγει και το μαντρόσκυλο και επέμενε πως ο γαύρος θα πάρει τον τίτλο στο ΟΑΚΑ. Λογικό βέβαια, γιατί πού να υποψιαστεί ο φουκαράς ότι η ομάδα του υπάρχει περίπτωση να αφήσει βαθμούς σε κάποιον από τους υπόλοιπους αγώνες; Οχι! Μόνο ο Παναθηναϊκός θα είχε απώλειες! Ο γαύρος που σέρνεται αγωνιστικά όλο το χρόνο θα περνούσε αέρα!

Εκανε ό,τι μπορούσε κι ο Σπάθας θα μου πεις. Εδωσε ένα πέναλτι σε ένα τζαρτζάρισμα της πλάκας, μπήκε και ο Τοροσίδης μέσα πριν εκτελεστεί κι έτσι παρόλο που ο Δασκαλάκης απέκρουσε το σουτ του Λούα Λούα, η μπάλα μπήκε τελικά στο πλεχτό. Στο δεύτερο ημίχρονο έκατσε βέβαια ο γαύρος και λογικό, αφού είπαμε δεν έχει φυσική κατάσταση, εκτίμησε προφανώς και πως το ένα γκολάκι είναι αρκετό και ήρθε η ζημιά στο τέλος. Του αρνήθηκε κι ένα κανονικό πέναλτι να το πούμε κι αυτό. Για τους οπαδούς του γαύρου όμως το θέμα δεν είναι ούτε ο Σπάθας, ούτε η φυσική κατάσταση. Είναι το παιχνίδι με τη Μπορντό. Φυλάνε λέει τα πόδια τους τα παλιόπαιδα. Και αλίμονο λέει έτσι και δουν κάποιον από αυτούς που σέρνονταν στο Παγκρήτιο να "πετάνε" με τη Μπορντό (μεγάλη αισιοδοξία έχουν πάντως...). Και βέβαια ένα ακόμα θέμα είναι ο Ντιόγο. Που μπήκε στο 63΄ ως αλλαγή, έπαθε θλάση και βγήκε στο 85΄. Τι να σου κάνει όμως κι αυτός ο φουκαράς. Αφού είναι αγύμναστος...


Α ναι, τα έχουν και με τον Μπάντοβιτς και τις αλλαγές που έκανε. Που έβγαλε τον δραστήριο Ντάτολο και έβαλε τον Ντομί. Και αυτόν τον προπονητή λέει θα τον φάμε στη μάπα και του χρόνου.


Το θέμα πάντως δεν είναι τόσο απλό για μας. Εχασε δηλαδή βαθμούς ο γαύρος οπότε εμείς είμαστε μια χαρά. Γιατί τώρα με την γκέλα του γαύρου "τσιτώνεται" ο ΠΑΟΚ. Που ξέρει πως αν μας κερδίσει "πιάνει" ξανά το γαύρο στη δεύτερη θέση. Κι υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος για να ανησυχούμε. Δαλούκας κύριοι. Δεν είναι τυχαίο που οι ΠΑΟΚτσήδες φώναζαν όλη την εβδομάδα για τη διαιτησία και ηρέμησαν μόλις βγήκε ο Δαλούκας στο ντέρμπι. ΠΑΟΚτσής από κούνια είναι ο ρέφερι. Με πανεπιστημιακές γνώσεις, με μεταπτυχιακό, με τις ξένες γλώσσες του (3) από καλή και εύπορη οικογένεια και κουμπάρος του Βασσάρα που είναι κουμπάρος του Θόδωρου Θεοδωρίδη. Τέλος πάντων, κοντός ψαλμός αλληλούια που λένε. Σε λίγες ώρες θα ξέρουμε...

ΑΓΥΜΝΑΣΤΟΣ Ο ΝΤΙΟΓΟ

"ΓΥΜΝΑΣΜΕΝΗ" Η ΛΙΟΥΜΠΑ (ΖΩΡΑ)

Χειραψία Παπουτσάκη - Σαββο-υιού
παρουσία Μώραλη - Σαλονίκη

Το μέλος μαζεύει τη μπάλα από τα δίχτυα του
(όπως κάνει πολύ συχνά τελευταία...)

Scratch-o-καλούδια

(από γαυροφόρουμ)

Scratch: Οταν θα ψήνεστε γ***παίδια και θα παίζετε με το ΑΕΚάκι και το ΠΑΟΚάκι το κατακαλόκαιρο, εγώ θα είμαι στο aircondition και θα σας βρίζω μαλάκες!


(ε, τώρα, υπερβολές, είναι πολύ νωρίς τα πλέι οφ φέτος, λόγω Μουντιάλ...).


Scratch 1: Hμαρτον ρε κωλόπαιδα που κλειστήκαμε στο β΄ ημίχρονο! Για ποιο λόγο κάνατε ρεάλ τον Εργοτέλη; Γ***παιδα το Ρέντη είναι κοντά. Θα φτύσετε αίμα φέτος. Μας έχετε καταστρέψει τις Κυριακές!

(Ε, ψιτ, Σάββατο ήταν...).


Scratch 2: Θα δούμε ποιος θα πετάει στο γήπεδο με τη Μπορντό εν αντιθέσει με τον Εργοτέλη. Αυτός είναι που θέλει τα περισσότερα φραγκοδίφραγκα στο κεφάλι!


Scratch (μπασκετικό): Πάλι καλά που ήταν και ο Παπαλουκάς που ξέρει πώς σηκώνουν κούπες, γιατί αν πήγαινε κανένας άλλος, ακόμα θα έψαχνε τα αφτιά του κυπέλλου για να τα κρατήσει!


Scratch 3 (παραληρηματικό): Δεν ανταλλάσσω το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο με κανένα κυπελλάκι στο μπασκετάκι καργ***δες, γ**ώ τις κλίκες σας, τα μπουζούκια σας, τα μπάτζετ και τα καβούρια στις τσέπες σας.
Αυτό που κάνατε σήμερα στο λαό του Ολυμπιακού δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είστε προδότες της ιστορίας του θρύλου και στους περισσότερους σας πρέπει ξύλο και ξεκουβάλημα από του Ρέντη. Κρίμα που δεν φάγατε τις μάπες με τον ΠΑΟΚ. Εχει ο καιρός όμως κωλόπαιδα, ξεχρέωτοι, μπ**έδες. Ντροπή σας ρε! Φτου σας!
PS1. Ντιόγο, από εδώ και στο εξής, τοίχο - τοίχο κεφτέ με πόδια. Είσαι τελειωμένος. Αν σε πετύχω στο δρόμο, μια ροχάλα μπροστά στα πόδια σου να την έχεις σίγουρη.


(πάλι καλά, σκέψου να την είχε στη μούρη...)


Scratch 4 (παραληρηματικό Νο 2): Eτσι γ**ω το σπίτι τους, γ**ώ το στανιό τους, στα @@ μας και το μπασκετάκι σας, στα @@ μας και οι Αγγελόπουλοι και τα μπλουζάκια... Ο Ολυμπιακός μας έμαθε στα τσιμέντα του Καραϊσκάκη γ**ώ το σπίτι τους.


(Α πα πα! Ευτυχώς που δεν έχει ...ΕΣΡ το Ιντερνετ, αλλιώς δεν θα προλάβαινε να πληρώνει πρόστιμα το πτωχό πλην τίμιο τούτο βλογ!).


Scratch 5 (παραληρηματικό Νο 3): Ετσι όπως τα λέω είναι! Εκτός αν γουστάρεις να έχεις και Μπάντοβιτς του χρόνου στον πάγκο (έτρεξε ο Σωκράτης μη χάσουμε τον υπερ-προπονητή!). Ερνέστο Βαλβέρδε γ**ώ το σπιτάκι τους! Πρώτα η ασπρόμαυρη και μετά η σπυριάρα. Αυτά που λέγαμε τόσα χρόνια στους βάζελους δεν τα κάνω κωλοτούμπα. Στα @@ μου και η Τρίτη. Ας έπαιζαν σαν Ολυμπιακός σήμερα! Κατάφεραν να υποβαθμίσουν την κούπα ενός τμήματος.
Να δω αν θα θυμάσαι την π****α στο κύπελλο του μπάσκετ, βλέποντας (ΦΤΟΥ! ΦΤΟΥ!) τον βάζελο να κάνει φιέστα στο ποδόσφαιρο. Μη την ψάχνεις μάγκα. Αυτό το σκωτσέζικο ντους που μας έκαναν τα ακριβοπληρωμένα σαπάκια την ώρα της χαράς του λαού του Ολυμπιακού δεν συγχωρείται!

Tα μελιτζανιά να μη τα βάλεις πια...

Τι του έκαναν πάλι του Ζοτς τα παλιόπαιδα και πήρε το αγαπημένο του μελιτζανί χρώμα; (Μα δεν είναι χάρμα; Δεν έχω δει άνθρωπο να παίρνει τέτοιο χρώμα, πραγματικά!) Αν κρίνω από το έξαλλο ύφος του και την κατσουφιασμένη φάτσα του Σπανούλη πρέπει να έπεσε πολύ χοντρό χέρι!

Μα είναι δυνατόν να κλείνεις το ημίχρονο πίσω στο σκορ μέσα στο ΟΑΚΑ με αντίπαλο την Ολντεμπουργκ; Την ποια; Was ist Oldenburg? Ηθελα να είμαι από μια μεριά στα αποδυτήρια να δω τι ακούσανε στο ημίχρονο οι παίκτες από τον Ομπράντοβιτς. Πω πω γκάζια!


Καλά μιλάμε ότι έχουμε πολύ ωραίες μαζορέτες! Ετσι πρέπει! Πρωταθλητές Ευρώπης είμαστε!


Scratch: Ποστάκι κατά το βραδάκι, αυτό ήταν μια μικρή πρόγευση. Θα τα πούμε και για τον Κάκο το ωραίο αγόρι και για την ανοιχτή προπόνηση που ΕΥΤΥΧΩΣ έστω και αργά το κατάλαβαν ότι δεν πρέπει να γίνει και για τον Κάρα που γρίπιασε (@%$#@$# Ουκρανία!).

Scratch 1: Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να παίξει οπωσδήποτε ο Κάρα και όποιος τον πλησιάζει να ρίχνει ένα φτέρνισμα. Να τους κολλήσει όλους τους γαύρους λέμε!

Ποιος "Σάρας"; Λινόρ!

Δεν είναι τυχαίο που ο Γιασικεβίτσιους διάλεξε τον Παναθηναϊκό! Εχει γούστο ο άνθρωπος!
Φρεσκοπαντρεμένος (2006) με την Ισραηλινή Μις Kόσμος 1998 Λινόρ Αμπαργκιλ. (Ε, ρε τι τραβάμε μ΄ αυτές τις Εβραίες... Τη μια η Αντί, τώρα η Λινόρ...)

Ιδού τα δύο "πιτσουνάκια" από διαφήμιση της Delta Summer Games.