Πρώτη πρόσκληση της χρονιάς

Να λοιπόν που ήρθε η ώρα για το πρώτο μπλογκοπαίχνιδο της χρονιάς. Την πρόσκληση μου την έκανε η Xaroylita και αφορά τα 10 πράγματα που λατρεύω και τα 10 που απεχθάνομαι. Τώρα βέβαια, μόνο εύκολο δεν είναι να βάλεις σε σειρά αυτά που αγαπάς και αυτά που μισείς. Ασε που είναι τεράστιο το θέμα. Τι θα συμπεριλάβεις και τι θα αφήσεις απέξω; Και τι αφορά;
Πρόσωπα και πράγματα ή καταστάσεις, συμπεριφορές και συναισθήματα; Επειδή δεν είμαι σίγουρη, αποφάσισα να τα συμπεριλάβω όλα.

Ξεκινάω λοιπόν...

Τα 10 πράγματα (πρόσωπα, ιδέες, συνήθειες, καταστάσεις κ.λπ.) που λατρεύω:

1) Τον Παναθηναϊκό



2) Τις γάτες γενικά, τις γάτες μου ειδικά αλλά και όλα τα ζωάκια



3) Το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και τον αθλητισμό γενικά



4) Τα βιβλία, το διάβασμα και το ψάξιμο στα βιβλιοπωλεία


5) Τις βόλτες με το αυτοκίνητο στην Εθνική λίγο πριν φέξει με τη μουσική εξαιρετικά δυνατά


6) Τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα τα θρίλερ, τα έργα επιστημονικής φαντασίας και τα καρτούνς


7) Τις βραδιές σε ένα κουτουκάκι με καλή παρέα και κρασάκι να τραγουδάμε και να θυμόμαστε



8) Ο,τιδήποτε έχει σχέση με τη θάλασσα και τους ναυτικούς (από ένα ταξίδι με πλοίο, μέχρι τους στίχους του Καββαδία).




9) Ο,τι έχει να κάνει με την αρχαία Αίγυπτο, τις πυραμίδες, τους Φαραώ κ.λπ.



10) Την νύχτα. Αν ήταν στο χέρι μου θα κοιμόμουν αποκλειστικά και μόνο την ημέρα



(τώρα που το σκέφτομαι... λες γι΄ αυτό να μου αρέσουν οι ιστορίες με τον Δράκουλα; :pp)

***

Τα 10 πράγματα (πρόσωπα, ιδέες, συμπεριφορές, καταστάσεις) που απεχθάνομαι


1) Την αγένεια και τους άξεστους ανθρώπους



2) Τα ψέμματα και τους ψεύτες



3) Την υποκρισία και τους υποκριτές




4) Τους "Αυτιάδες" της τηλεόρασης που λαϊκίζουν συνεχώς

5) Τους φίλους που αποδεικνύονται "φίλοι"



6) Τις ηλίθιες και κακόγουστες διαφημίσεις


7) Να οδηγώ πίσω από φορτηγά ή λεωφορεία




8) Την τσιγγουνιά και τους τσιγγούνηδες, ειδικά αυτούς που τσιγγουνεύονται συναισθήματα




9) Αυτούς που προσπαθούν να χειραγωγήσουν τον κόσμο




10) Τον Σάββα Θεοδωρίδη (μπρρρρρ - σιγά μη βάλω και φωτογραφία του)


Δεν χώνω κανέναν. Οποιος θέλει ας παίξει...

Η χαρά του ...ταπετσέρη

Οταν ο Ντέμης με προσκάλεσε να παίξω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο που ζητά να παρουσιάσω το desktop του υπολογιστή μου, δεν φανταζόταν προφανώς ότι ...έπεσε στην περίπτωση. Ενώ είμαι από τους ανθρώπους που δεν αλλάζουν εύκολα συνήθειες, όσον αφορά το desktop του υπολογιστή θα μπορούσες να με χαρακτηρίσεις τη ...χαρά του ταπετσέρη.

Αλλάζω wallpaper πιο συχνά από όσο κάνει ο Βύντρα σέντρες στον γάμο του Καραγκιόζη (για τότε που έπαιζε δεξί μπακ μιλάω, τώρα που παίζει στόπερ το έχει περιορίσει το κουσούρι). Επομένως, αν παρουσιάσω το τελευταίο wallpaper του desktop που το έχω πολύ λίγο καιρό (για την ακρίβεια μόλις λίγες ημέρες αφού το "αλίευσα" αυτόν τον καιρό που έψαχνα να βρω τις παλιές...), αφενός θα άφηνα ...παραπονεμένες τις ταπετσαρίες - και είναι πολλές - που είχα πριν, αφετέρου δεν θα έδινα την ακριβή εικόνα των αγαπημένων μου πραγμάτων, κάτι που υποπτεύομαι είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο μπλογκοπαίχνιδο.

Αν δεν βαριέστε λοιπόν θα παρουσιάσω αυτές που θυμάμαι και που ...επέζησαν στο χρόνο, γιατί έχοντας αλλάξει τέσσερα κομπιούτερ στο σπίτι, με τα δύο από αυτά να είναι πραγματικά καβουρδιστήρια και έχοντας χάσει κατά τη μεταφορά από το παλιό στο καινούριο pc αρκετά πράγματα από τα προηγούμενα, μου έλειψαν αρκετές από αυτές. Κάποιες τις (ξανα) βρήκα στο Ιντερνετ, κάποιες άλλες αποτελούν οριστικά παρελθόν.

Ενα προβληματάκι ήταν πως, εντάξει, βρέθηκαν οι ταπετσαρίες, αλλά όταν χρησιμοποίησα κάθε μία από αυτές δεν φανταζόμουν ότι θα γίνω ...blogger και θα μου ζητήσουν κάποια στιγμή να τις παρουσιάσω. Οπότε τις πέρασα όλες με τη σειρά από print screen και μετά ...λυπήθηκα να τις αφήσω απέξω.

Το παρόν desktop μου λοιπόν είναι το παρακάτω από ένα wallpaper που ανακάλυψα προσφάτως και επηρρεασμένη από ένα ποστ του Αλέξανδρου για ένα κοινό μας ανάγνωσμα που περιλαμβάνει το σκάκι, αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω.

Ο Aλέξανδρος δεν είναι μόνο πηγή έμπνευσης, αλλά και η ...δανειστική βιβλιοθήκη μου, γιατί το καλοκαιράκι, όταν είχα πήξει στη δουλειά καλύπτοντας και άδειες άλλων και οι δικές μου διακοπές αργούσαν να έρθουν, χρησιμοποίησα για ταπετσαρία δύο από τις φωτογραφίες του. Η μία ήταν από τον Εύδηλο Ικαρίας (δεν έχω πάει ποτέ, αλλά είναι υπέροχο να αντικρίζεις αυτή την εικόνα, δεν είναι;) και μου έδινε την αίσθηση ότι είμαι πάνω στο πλοίο και πλησιάζω στο λιμάνι. Πραγματικό βάλσαμο για λυπημένα μάτια.


Την δεύτερη την ονομάζει Γαλήνη. Δεν ξέρω αν είναι κάποια περιοχή της Ικαρίας ή άλλου νησιού, ή απλώς έδωσε το συγκεκριμένο όνομα επειδή όταν την κοιτάζεις σε γαληνεύει το τοπίο, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι το τελευταίο πράγμα που έχει σημασία (άλλωστε όταν διαβάσει το συγκεκριμένο ποστ θα μου λύσει την απορία...). Αυτές οι δύο φωτογραφίες με συνόδεψαν στα ζόρια τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες που ένοιωθα πως δεν αντέχω άλλο.


Γενικά τα τοπία τα χρησιμοποίησα πολύ για ταπετσαρία, δυστυχώς όμως δεν κατάφερα να βρω τα παλιά. Επέζησε μόνο το παρακάτω που είναι και αυτό που είχε μακροημερεύσει περισσότερο από όλα.


Στην προσπάθεια να συγκεντρώσω τις ταπετσαρίες που έχω χρησιμοποιήσει κατέληξα σε δύο βασικά συμπεράσματα. Το ένα πως όταν κολλάω με κάτι το κάνω ταπετσαρία. Το δεύτερο ήταν αυτό που ξάφνιασε και μένα την ίδια: Δεν είχα ποτέ μου κάποιο desktop που να παραπέμπει σε κάποια από τις δύο μεγάλες μου αγάπες. Τον Παναθηναϊκό και τις γάτες. Το ζωικό βασίλειο πάντως με είχε ...απασχολήσει και δύο ταπετσαρίες που κράτησαν στο χρόνο ήταν μία με έναν απειλητικό πάνθηρα και μία με μια εντυπωσιακή ουρά φάλαινας.


Ενα αγαπημένο μου θέμα ήταν πάντα τα ενυδρεία (τι Υδροχόος είμαι;), όχι μόνο ως wallpaper αλλά και ως screensaver. Oμως, παρόλο που ως θέμα screensaver είναι πραγματικά εκπληκτικό, ως ταπετσαρία είναι προβληματική. Κι αυτό γιατί έχει μεν πάρα πολλά "καλούδια" για να χορταίνει το μάτι αλλά δεν μπορείς εύκολα να ξεχωρίσεις τα προγράμματα. Ετσι συχνά αναγκαζόμουν να ψάχνω ανάμεσα στα ...φύκια για να ξετρυπώσω ένα πρόγραμμα. Οπότε, παρόλο που ήταν από τις πιο αγαπημένες μου ταπετσαρίες, έμεινε στην άκρη.


Και μιας και είμαι Υδροχόος, κάποτε έβαλα για wallpaper το ζώδιό μου. Τελικά όμως είχε την ίδια τύχη με το ενυδρείο, γιατί παρόλο που εδώ τα προγράμματα ήταν ευδιάκριτα με κούρασαν κάποια στιγμή τα πολλά χρώματα και στολίδια.


Αλλο αγαπημένο wallpaper ήταν εικόνες από τα παιχνίδια που έχω παίξει κατά καιρούς. Γνωστός ...adventure-άκιας "κολλάω" πραγματικά με αυτά που παρουσιάζουν φανταστικούς κόσμους όπως ήταν το Myst III Exile που το τίμησα δεόντως μαζί με το εκπληκτικό του soundtrack, οπότε τι πιο λογικό από το να το βάλω και wallpaper. Aυτό πραγματικά το κράτησα καιρό όσο καιρό κράτησε και το κόλλημα με το παιχνίδι.


Μετά από το Exile κόλλησα και με το Aura oπότε νάσου και το νέο desktop που κι αυτό το αντίκριζα για πολύ καιρό στην οθόνη μου.

Ο κόσμος της φαντασίας με ιντριγκάρει, οπότε ιδού και ένα ακόμα αγαπημένο μου wallpaper.


Eνα ακόμα κόλλημα είναι βέβαια και ο κινηματογράφος και για πολύ καιρό αφότου είχα δει τα "Ημερολόγια Μοτοσικλέτας" είχα για wallpaper τον Τσε. Τον αποχωρίστηκα μόνο όταν βαρέθηκα το ασπρόμαυρο φόντο, γιατί το πρόσωπό του θα μπορούσα να το κοιτάζω για πάντα.


Ενα wallpaper στο οποίο πάντα επιστρέφω γιατί κι αυτό μου θυμίζει ταινία και πιο συγκεκριμένα Τζορτζ Λούκας και "Πόλεμο των Αστρων" είναι αυτό με τα αστέρια. Πέρα από το ότι είναι φοβερά ξεκούραστο, κάτι που μοιάζει παράδοξο με το μαύρο του χρώμα, αλλά είναι μια πραγματικότητα, μου δίνει την αίσθηση ότι είμαι ένας από τους πιλότους των επαναστατών και ετοιμάζομαι για την αναμέτρηση με την αυτοκρατορία στη μάχη του Γιάβιν.


Κατά καιρούς είχα βάλει για wallpaper διάφορους κήπους και αυλές, παρτέρια με λουλούδια, παράθυρα με βασιλικό. Το παρακάτω είναι από τα πιο πρόσφατα.


Aγαπημένο θέμα είναι και διάφορα μυστήρια της φύσης, θαύματα ή αρχαίοι πολιτισμοί. Ονειρο ζωής να επισκεφθώ κάποια στιγμή το Περού και τη "Χαμένη Πόλη των Ινκας" και αφού δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω φρόντισα να τη φέρω στο pc μου. Το Machu Picchu υπήρξε ένα από τα wallpaper που ξόδεψα ώρες να το κοιτάζω και να ονειρεύομαι ότι περπατάω ανάμεσα στα χαλάσματα, που βέβαια στο όνειρό μου ήταν μια κανονική πόλη...


Μια φωτογραφία που με είχε εντυπωσιάσει και την έκανα wallpaper ήταν το μάτι που δακρύζει. Τόσο μαγευτική ίριδα, τόσο καθαρά χρώματα δεν χόρταινα να το κοιτάζω. Μέχρι που κάποια στιγμή το δάκρυ δραπέτευσε από την οθόνη και εγκαταστάθηκε στα μάτια μου, οπότε μου ήταν δυσβάσταχτο να το κοιτάζω...


Ενα μεγάλο μου απωθημένο είναι τα αυτοκίνητα Audi. Τα βρίσκω τρομερά σικάτα και αξιόπιστα χωρίς να είναι κραυγαλέα. Είχε ο πατέρας μου πριν πολλά χρόνια ένα Audi που πήγε τελείως άδοξα κι εγώ παρόλο που ήθελα, δεν κατάφερα να αγοράσω ένα αυτοκίνητο της συγκεκριμένης μάρκας. Η μοναδική απόπειρα που είχα κάνει πριν από χρόνια, στέφθηκε από παταγώδη αποτυχία. Είχα βρει ένα τρομερό κομμάτι (μεταχειρισμένο εννοείται γιατί τα οικονομικά μου δεν επέτρεπαν να αγοράσω καινούριο της κατηγορίας του) που το έδιναν και με ευκολίες πληρωμής αλλά όταν πήγα με ένα φίλο μηχανικό να το εξετάσει (ευτυχώς που προνόησα τουλάχιστον) ανακάλυψε πως ήταν "κομμένο". Είχε σκούρο μπλε χρώμα, αλλά το έμπειρο μάτι του διέκρινε μόλις άνοιξε το καπό ίχνη κόκκινης βαφής.

Ετσι, εγκατέλειψα την ιδέα του μεταχειρισμένου Audi για να αγοράσω ένα ολοκαινούριο made in Japan. Για να γίνω κι εγώ ένας αριθμός της αλάνθαστης στατιστικής που θέλει τους Ελληνες να εκθειάζουν τις αρετές των γερμανικών αυτοκινήτων, αλλά τελικά να "βολεύονται" με γιαπωνέζικα. Κι όχι ότι έχω παράπονο από το αυτοκινητάκι μου, παρόλο που πια τα έχει τα χρονάκια του. Είναι πραγματικό "σκυλί", διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση και έχουμε περάσει πολλές ωραίες στιγμές μαζί (πολύ περισσότερες από τις άσχημες). Αλλα το απωθημένο είναι πάντα απωθημένο. Κάτι ανάλογο με την κάψα του Τζίγγερ να φέρει στο "τριφύλλι" τον Μπάγεβιτς, κάτι ανάλογο με τη κάψα του πρίγκιπα να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του. Εξ ου και το συγκεκριμένο wallpaper...

Και βέβαια εκτός από όοοοολα τα παραπάνω wallpaper υπάρχουν και τα "εποχικά". Δεν νοούνται Χριστούγεννα χωρίς την αντίστοιχη ταπετσαρία στο κομπιούτερ μου. Πέρσι είχα βάλει το παρακάτω. Φέτος θα πρέπει να βρω κάτι διαφορετικό. Το εγκαθιστώ γύρω στα μέσα Δεκέμβρη και το αλλάζω στα μέσα Γενάρη.


Ελπίζω μόνο να κάνει επιτέλους και το στοιχειώδες κρύο, για να ταιριάζει και η ταπετσαρία και να μη μοιάζει η οθόνη του κομπιούτερ σαν Αυστραλός σέρφερ με σκούφο του Αη Βασίλη...


Ντέμη μου, ελπίζω να μην έχεις παράπονο. Αν σε κούρασα με την πολυλογία μου, ας πρόσεχες! Στο είπα και στην αρχή, έπεσες στην περίπτωση!

Προσκαλώ με τη σειρά μου να παίξουν το natassaki, τη xaroylita, τον Alexandros και τον Stepas. Aν δεν μπορείτε να παίξετε, δεν τρέχει τίποτα, μη μου αγχώνεστε. Αν πάλι μπορεί κάποιος άλλος, ευπρόσδεκτος!

Three Wishes

Το καλοκαίρι τελειώνει, το φθινόπωρο είναι προ των πυλών, οι ελληνικές ομάδες αγωνίζονται στα κύπελλα Ευρώπης, σε μια εβδομάδα ξεκινάει το πρωτάθλημα και έχεις και τον rizobreaker να σε προσκαλεί σε μπλογκοπαίχνιδο!

Βρε γλυκό μου παιδί, εδώ ο κόσμος χάνεται, η Πανάθα έμεινε χωρίς έναν στόπερ κλάσης θα φάμε καμιά ξεγυρισμένη πεντάρα στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και θα βρίζουμε πάλι τον Λουκά, ο χόχος βγήκε να μας πει ότι η ομάδα του θα μιλήσει μέσα στο γήπεδο, εκεί ντε, όπου πήρε το περσινό πρωτάθλημα (τι; δεν το πήρε μέσα στο γήπεδο;) και η ΑΕΚ έχει γίνει μπουρδέλο παραμονές του αγώνα με την Ομόνοια κι αν δεν καταφέρει να ανατρέψει το εις βάρος της σκορ του ΟΑΚΑ θα πάει από τον Αύγουστο στο σπίτι της (και δεν έχει και σπίτι η έρμη... - ας όψεται ο Γρανίτσας...) κι εσύ μου λες να συμμετέχω σε ένα παιχνιδάκι με ευχές; Και τι ακριβώς λέει ζητάει το συγκεκριμένο παιχνιδάκι;

"Τρίψε το στόμιο και το μικρό τζινάκι, που έκλεισε εδώ μέσα ο rizobreaker, θα σου εκπληρώσει 3 ευχές:
-Mία για τον εαυτό σου
-Μία για κάποιον άλλον
-Μία για τον εχθρό σου!"

Oχι δηλαδή, αλλά αυτά με τα τζίνια, τα λυχνάρια και τις ευχές εγώ δεν τα έχω πάρει με καλό μάτι. Ισως να φταίει εκείνο το ανέκδοτο με τον ...Αμπντούλαχ. Οποιος το ξέρει, το ξέρει, σιγά μη κάθομαι τώρα να το ξαναγράφω, άσε που δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες, παρά μόνο την κεντρική ιδέα (που είναι ότι μπορεί ένα τζίνι να πραγματοποιήσει τις ευχές σου, αλλά μπορεί αντί γι΄ αυτό να σου αλλάξει τα φώτα! Και να μην το δεις το φως το ...αληθινό κιόλας!). Ισως πάλι να φταίει που, τι να μου κάνουν εμένα τρεις μόλις ευχές και μάλιστα όταν μόνο η μία με αφορά; Ασε που δεν έχω και εχθρούς (έτσι νομίζω δηλαδή). Κόσμο που να αντιπαθώ και να με αντιπαθεί, έχω, όπως όλοι. Αλλά εχθρούς;


Επειτα, υπάρχει κι αυτό το "πρόσεξε τι εύχεσαι γιατί μπορεί να σου συμβεί!"


Μήπως να το αλλάξω και να κάνω τρεις ευχές για ομάδες; Μία για την Πανάθα ας πούμε, να ευχηθώ να παίρνει ισόβια το πρωτάθλημα (άντε όχι ισόβια ας το παίρνει μια φορά την πενταετία και ο ΠΑΟΚ, άντε και η ΑΕΚ μια φορά στα 10 χρόνια...). Μια για την Εθνική μπάσκετ, να πάρει κάποια στιγμή το χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Και μία για το γαύρο. Να πέσει στην ΕΠΣ Πειραιά και να μην ...σώσει να ξεκολλήσει από εκεί!

Αυτές μάλιστα! Αυτές είναι ευχές! Αλλά βέβαια κι αυτές εμπεριέχουν κινδύνους. Θα ξεχάσω εγώ τον καπετάνιο (ένας είναι ο καπετάνιος!) που σε μια εκδήλωση οπαδών της ομάδας το ΄96 τραγούδησε "ποτέ ξανά πρωτάθλημα στον Πειραιά" και μας έγινε το μάτι ΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ μέχρι το 2004 για να το ξανασηκώσουμε; (Και μην νομίζεις! Ούτε εκείνο θα παίρναμε. Αλλά ας όψονται οι εκλογές που μέχρι να καταλάβει ο θείος τι μέρος του λόγου είναι ο βάζελος Κωστάκης έκατσε ήσυχος. Μετά κατάλαβε ότι ήταν ακίνδυνος και ξανάβαλε μπροστά τον μηχανισμό της παράγκας!).


Τέλος πάντων, επειδή το παρακούρασα, ορίστε και οι απαντήσεις μου:

1. Eύχομαι να καταφέρω να βγω από την ...πρίζα και να χαλαρώσω γιατί δεν την παλεύω με τόσο άγχος.


2. Εύχομαι να είναι πάντα γεροί και δυνατοί οι άνθρωποι που αγαπώ.


3. Εύχομαι να καταφέρει κάποια στιγμή να βγάλει το μίσος από την καρδιά και να ανακαλύψει την καλοσύνη.


Με τη σειρά μου προσκαλώ τους: eri, irene, (η ελένη πρόλαβε και έπαιξε...) pavlos, ethanandthecity, x-oyranoy. Αν θέλετε να παίξετε, έχει καλώς. Αν δεν θέλετε, δεν τρέχει τίποτα, μη το αισθανθείτε σαν υποχρέωση...

Ενα μπλογκοπαίχνιδο από το ...μέλλον

O Rizobreaker με κάλεσε στο δεύτερο μπλογκοπαίχνιδο της εβδομάδας που αφορά τον κόσμο της φαντασίας. Μου ζητά να περιγράψω σε 10 προτάσεις πώς φαντάζομαι ότι μπορεί να είναι η ζωή σε 50 χρόνια. Ας παραβλέψω το γεγονός ότι μου κάνει ...πλάκα γιατί σε 50 χρόνια ακόμα κι αν η ιατρική έχει κάνει αλματώδη βήματα και ο μέσος όρος ζωής έχει ανεβεί αισθητά οι πιθανότητες να βρίσκομαι εν τόπω ...χλοερώ είναι πολύ περισσότερες απ' ό,τι να ζω και ας προσπαθήσω να σκεφτώ πώς μπορεί να είναι η ζωή, παρόλο που φαντάζομαι ότι θα είναι αισθητά πιο βαρετή και ανούσια για την ανθρωπότητα, στην περίπτωση ενδεχόμενης ...απουσίας μου!

Ο Rizo στη δική του συμμετοχή οραματίζεται έναν κόσμο πολύ πιο δίκαιο για τους ανθρώπους, χωρίς ρατσισμό, χωρίς πείνα, με δωρεάν παιδεία και πολύ καλή ιατρική περίθαλψη. Λυπάμαι που δεν συμφωνώ μαζί του, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι ο κόσμος θα είναι χειρότερος απ' ό,τι τον γνωρίζουμε σήμερα, ιδιαίτερα αν δεν κάνουμε άμεσα κάτι γι' αυτό. Προβλέπω να γίνονται πόλεμοι για το νερό, να υπάρχουν τεράστιες αποξηραμένες εκτάσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται,


υπάρχει το ενδεχόμενο το νεράκι μας να καταντήσει ακόμα και ...μουσειακό είδος.


Οι συνθήκες ζωής για τους πολλούς θα είναι χειρότερες απ' ό,τι σήμερα. Πιθανολογώ πως οι "προνομιούχοι" θα ζουν σε πόλεις υπερσύγχρονες και προφυλαγμένες από κάθε τι που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή τους. Θα υπάρχουν τείχη που θα προστατεύουν τις πόλεις τους, ενώ οι πολλοί και φτωχοί θα ζουν σε κάποιου είδους γκέτο, σαν αυτά που η Μάργκαρετ Ατγουντ περιγράφει στο "Ορυξ και Κρέικ" ως "οχλοπόλεις". Μήπως άλλωστε δεν το ζούμε ήδη αυτό;

Ας αφήσω όμως στην άκρη τις απαισιόδοξες σκέψεις και ας παραθέσω τις δικές μου 10 προτάσεις (εντάξει, δεν είναι ακριβώς προτάσεις...) για το πώς φαντάζομαι τη ζωή σε 50 χρόνια.


1) Οι πλαστικές επεμβάσεις θα είναι επεμβάσεις ρουτίνας. Οι άνθρωποι θα μπορούν μ' αυτές να δείχνουν ακόμα και 30 χρόνια πιο νέοι από την πραγματική τους ηλικία. Παράλληλα, βέβαια θα έχει προχωρήσει και η ιατρική στους υπόλοιπους τομείς. Μπορεί ο καρκίνος να θεραπεύεται πλήρως. Σε 50 χρόνια άλλωστε το "παιχνίδι" θα παίζεται με τους ιούς. Αυτοί θα είναι η πραγματική μάστιγα, που θα εξολοθρεύει τον κόσμο.


2) Τα αυτοκίνητα θα είναι εξελιγμένα και πιθανότατα θα κινούνται με κάποια άλλη μορφή ενέργειας, ίσως ηλιακή.


θα κυκλοφορούν σε πολλές εκδοχές και μεγέθη και θα ικανοποιούν όλα τα γούστα.

3) Οι υποθαλάσσιες πόλεις δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνουν πραγματικότητα, τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα, αλλά εγχειρήματα σίγουρα θα υπάρξουν μέσα σε ένα χρονικό ορίζοντα 50 χρόνων. Γιατί όχι; Αλλωστε ήδη υπάρχουν υποβρύχια εργαστήρια στα οποία οι επιστήμονες παραμένουν για αρκετές ημέρες χωρίς να χρειαστεί να ανεβούν στην επιφάνεια ούτε μια φορά. Σε ένα τέτοιο υποβρύχιο εργαστήριο - σπίτι που υπάρχει στη Φλόριντα, το "Aquarius" όσοι έχουν μείνει αναφέρουν ότι για όλο το χρονικό διάστημα που έμειναν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ένοιωσαν μια περίεργη ευφορία, σα να έχουν πιει μερικά ποτηράκια κρασί. Λέγεται ότι αυτό οφείλεται στο συνδυασμό αζώτου - οξυγόνου. Δεν ακούγεται άσχημα. Οποιος δουλεύει εκεί θα είναι σίγουρα κεφάτος!


4) Το Ιντερνετ θα είναι περισσότερο εξελιγμένο απ' ό,τι το γνωρίζουμε σήμερα. Θα βρίσκεται παντού και πάντα. Δεν θα χρειάζεται καλώδια και ποντίκια. Θα λειτουργεί και με την αφή.


Οσο για τον "Γκούγκλη" αυτός θα υπάρχει ακόμα και στους κεντρικούς δρόμους των πόλεων. Θα αγγίζεις και θα μαθαίνεις πώς πρέπει να πας πού ανά πάσα στιγμή.


5) Οι εφημερίδες δεν θα έχουν εξαφανιστεί. Θα έχουν όμως αλλάξει μορφή. Θα έχουν εκτός από κείμενα και φωτογραφίες, ήχο και κινούμενη εικόνα. Δεν αποκλείεται δε να μπορούν να ανανεώνουν την ύλη τους online όπως συμβαίνει τώρα στο Ιντερνετ. Mπορεί για παράδειγμα να διαθέτουν ένα πλαίσιο όπως το παρακάτω που να λειτουργεί σαν modem. Kαι μόλις τοποθετηθεί το χαρτί μέσα σ' αυτό να γίνεται η σύνδεση. Αλλωστε τότε το Ιντερνετ θα υπάρχει παντού στην ατμόσφαιρα. Μπορεί επίσης να μην υπάρχουν πολλές εφημερίδες, αλλά ένας τεράστιος δημοσιογραφικός οργανισμός που να σου φέρνει στο χαρτί τις ειδήσεις για τις οποίες έχεις πληρώσει, ώστε να έχεις πρόσβαση. Η εφημερίδα μπορεί να γίνεται πολιτική, οικονομική, αθλητική, ακόμα και συλλογική, δημοσιεύοντας αποκλειστικά τα νέα της ομάδας σου.
Εχετε δει το Minority Report; Οταν ο Τομ Κρουζ έχει περάσει στην ...παρανομία, οι εφημερίδες αλλάζουν επί τόπου πρώτο θέμα, ένα Breaking News εμφανίζεται στην πρώτη σελίδα και δίνεται η είδηση για τον "φυγά" Κρουζ που καταζητείται.



6) Για το σεξ τι να πω; Εδώ ο κόσμος βαριέται να πηδήξει στην εποχή μας, θα το κάνει σε 50 χρόνια; Πιθανότατα θα είναι πολύ κουρασμένος και βαριεστημένος για να σπαταλήσει ενέργεια οπότε δύο πιθανότητες υπάρχουν. Τα sex-robots που θα μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε γούστο, ακόμα και διαστροφές, ενώ θα υπάρχει και η λύση της εικονικής πραγματικότητας όπου μέσω ηλεκτροδίων θα συνδέεσαι με ένα μηχάνημα και θα έρχεσαι σε οργασμό χωρίς να κουνήσεις ούτε το μικρό σου ...δαχτυλάκι!


7) Δεν αποκλείεται τα πρώτα τουριστικά ταξίδια στο διάστημα να έχουν γίνει πραγματικότητα. Ενδεχομένως όχι με το ...συνωστισμό που παρατηρεί κανείς στην "Ολική επαναφορά", αλλά εκείνοι που θα έχουν χρήματα, ίσως να μπορούν να ταξιδέψουν στο διάστημα και να διαμείνουν σε κάποια διαστημική βάση. Με τον καιρό θα έρθουν και τα space-hotel.



8) Τα ρούχα όπως τα γνωρίζουμε ενδεχομένως να αποτελούν παρελθόν. Αντίο Chanel, Louis Vuitton και Gucci. Η ταχύτητα, η θερμοκρασία, το κλίμα, οι συνθήκες εργασίας, θα έχουν υποχρεώσει τους ανθρώπους να φορούν ρούχα και παπούτσια πρακτικά. Δεν αποκλείεται μάλιστα μόλις τα φοράς να αποκτούν την κατάλληλη θερμοκρασία, έτσι ώστε να μην κρυώνεις και να μην ζεσταίνεσαι. Είναι πιθανό να μην υπάρχουν καν υφάσματα με την μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα και να είναι φτιαγμένα από άλλο υλικό που ακόμα δεν μας είναι γνωστό.


9) Το κλίμα θα έχει αλλάξει δραματικά, οι πάγοι θα λιώσουν, θα ανεβεί η στάθμη του νερού και πολλές πόλεις από αυτές που γνωρίζουμε θα έχουν καλυφθεί από νερό. Ισως η Βενετία, και οι Κάτω Χώρες να μην έχουν τη μορφή με την οποία τις γνωρίζουμε σήμερα (δεν θέλω να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να μην υπάρχουν καν!)


10) Tα σπίτια σε 50 χρόνια θα είναι όλα φτιαγμένα από μέταλλο και γυαλί, πλήρως αυτοματοποιημένα, με πολλούς αποθηκευτικούς χώρους όπου θα τοποθετούνται τα πράγματα όταν δεν χρησιμοποιούνται, ώστε να μην σπαταλά κάποιος πολύ χρόνο σε καθάρισμα. Δεν θα χρειάζονται βιβλία, cd ή dvd αφού οι περισσότεροι θα έχουν πρόσβαση σε μεγάλες τράπεζες πληροφοριών, μουσικής και ταινιών και θα πληκτρολογούν ανά πάσα στιγμή αυτό που θέλουν να ακούσουν, ή να δουν. Θα ζούμε στην εποχή της πρόσβασης, εκεί όπου πραγματικά φτωχός δεν θα είναι αυτός που δεν θα έχει χρήματα, αλλά αυτός που δεν θα έχει πρόσβαση σε διάφορα αγαθά (ήδη το ζούμε ΚΑΙ αυτό με τα κινητά, τη nova κ.λπ.).



Πολλά βέβαια από τα παραπάνω ενδεχόμενα μπορεί να χρειαστούν πολύ περισσότερο από 50 χρόνια για να γίνουν πραγματικότητα. Ομως, είναι τόσο αλματώδης η πρόοδος και τόσο δραματική η αλλαγή στη ζωή μας την τελευταία δεκαετία που δεν αποκλείεται αυτά που θεωρητικά θα συμβούν σε περίπου έναν ή δύο αιώνες από τώρα, να συμβούν τελικά πολύ νωρίτερα.

Το δικό μου "απωθημένο", πάντως, αυτό που πραγματικά θα στενοχωρηθώ που δεν θα το ζήσω είναι η διακτίνιση. Μια τεχνολογία που θα έλυνε μονομιάς όλα τα προβλήματα μεταφοράς. Τέρμα το μποτιλιάρισμα, τέρμα οι συγκοινωνίες, τέρμα η ταλαιπωρία. Εννοείται πως αναφέρομαι στην διακτίνιση όπως την έχουμε δει μέσα από το "Startrek" και όχι η εφιαλτική εκδοχή της "Μύγας".



ΥΓ. Ξέρω, βλέπω πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας...


Προσκαλώ να παίξουν, αν έχουν κέφι, το παιχνιδάκι ο Alexandros, o Nτέμης, ο x-oyranoy, o scarface και o squarelogic. Και πάντα εννοείται όποιος άλλος ακόμα έχει διάθεση.