«Ανοιξε σου λέω!»

Υπάρχουν οι γάτες που ικετεύουν και οι γάτες που απαιτούν. Στην ιδιοσυγκρασία τους ταιριάζει μάλλον το δεύτερο. Οπως στην «ποντικί» γάτα του παραπάνω βίντεο που έχει κλειστεί έξω από το σπίτι (από το δωμάτιο μάλλον...) και ΑΠΑΙΤΕΙ να της ανοίξουν την πόρτα.

Ούτε νιαουρίζει, ούτε τρεμοπαίζει την ουρά όπως η άλλη γατούλα δίπλα της. Είναι μάλλον τσαντισμένη και χτυπάει την πόρτα για να της ανοίξουν. Εχει θυμώσει μάλιστα που έχουν ήδη αργήσει να το κάνουν...

Ετσι είναι. Σου λέει ή έχεις γάτα κύριε ή δεν έχεις. Δεν είμαι αδέσποτη, είμαι σπιτική. Βγήκα για τη βόλτα μου, αλλά το σπίτι πρέπει να είναι ανοιχτό για όποτε γουστάρω να μπω. Δεν γουστάρω να πάρω... κλειδιά. Θέλω να είναι τα πάντα ανοιχτά. Κι αν δεν είναι ανοιχτά να έχω έναν πρόθυμο πορτιέρη! Αμ πως!

Πρώτος απ' όλους ο Αλέφαντος!

Σας έχει λείψει ο κοντομάνικος; Εδωσε νέο ρεσιτάλ σε εκπομπή του Ραπτόπουλου. Και τι δεν είπε το στόμα του!

Για τον Δώνη που έχει μεν δίκιο αλλά το χάνει με τις αντιδράσεις του και μ' αυτό το... τομάρι που φοράει (γι' αυτό έχεις μείνει με τα κοντομάνικα φουκαρά μου, πού να σου κάνει η Umbro κανα δώρο να ζεσταθεί το κοκκαλάκι σου...) και που δεν σηκώνεται να δώσει καμιά εντολή και να φωνάξει. Γιατί έτσι πρέπει να είναι ο προπονητής να δείχνει ότι σκίζεται ρε παιδί μου (δεν βλέπεις ο δικός μας ο Φάμπρι; Κώλο δεν βάζει κάτω...).

Και που έχει το στιλ του Βενγκέρ. «Τι τον κοιτάς τον Βενγκέρ, αυτός καλά την έχει. Εχει μείνει 20 χρόνια χωρίς τίτλο, θα μείνει άλλα 40 αλλά δεν τρέχει τίποτα», λέει ο «Αλέ» κι εδώ ένα δίκιο, όσο και να πεις, το έχει.

Και για τον Σάλπι που δεν πιάνει μία (ξανάγινε «τίποτας» κι αυτός, έχει περάσει βλέπεις τόσος καιρός από το «καλώς τα παιδιά, καλώς τα 3-0») και για τον Ταχτσίδη που θέλει μισή ώρα να πάει... Καλλιθέα και για τον Κλάους που δεν τον ζητάει ούτε η Ναϊμέγκεν!

Κι όταν φτάνει η ώρα για να πει ποιον θεωρεί καλό προπονητή, είτε από τους εν ενεργεία, είτε απ' αυτούς που έχουν σταματήσει, δεν διστάζει καθόλου!

«Πρώτος απ' όλους ο Αλέφαντος», λέει ο μεγάλος. «Τι, επειδή μας φάγανε ο Δούρος και οι άλλοι;» συμπληρώνει.

Αυτός ο... αλήτης ο Δούρος το έχει καταστρέψει το ανθρωπάκι. Η ψυχή θα του βγαίνει και για τον Δούρο θα λέει (και δεν έχει και δίκιο αυτή είναι η πλάκα...). Α ρε «κόρακα» κι εσύ που δεν σηκώνεις το χέρι να πάρεις ένα τηλέφωνο!

Είναι ωραίος όμως! Συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί του, τον συμπαθείς ή τον αντιπαθείς, ο Αλέφαντος έχει περάσει πια σε άλλο επίπεδο. Είναι πλέον μια εντελώς cult φυσιογνωμία!

Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κ. Morris Lessmore

«Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κ. Μorris Lessmore» είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που κέρδισε το βραβείο Οσκαρ το 2011, ενώ έχει κερδίσει 14 ακόμα βραβεία συμπεριλαμβανομένων των Βραβείων Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Austin και «Best Animated Short» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Cinequest.

Παράλληλα, έχει γίνει και εφαρμογή για iPad.

Είναι ένα 15λεπτο φιλμ σε σενάριο του William Joyce, σκηνοθεσία των William Joyce και  Brandon Oldenburg και μουσική του John Hunter και έχει ως θέμα του τη βιβλιοφιλία.

Ο Morris Lessmore κάθεται στο μπαλκόνι, στην γαλλική συνοικία της Νέας Ορλεάνης, γράφοντας τα απομνημονεύματά του, όταν ξαφνικά ένας τυφώνας που παρασύρει τα πάντα στο διάβα του τον πετάει από το μπαλκόνι μαζί με το βιβλίο του για το οποίο ο ήρωάς μας κάνει αγωνιώδεις προσπάθειες για να μη το χάσει μέσα στο γενικό κακό.

Ο τυφώνας παρασύρει τελικά ακόμα και τα κτίρια και ο κ. Lessmore βρίσκεται να στροβιλίζεται στον αέρα μαζί με άλλους κατοίκους της πόλης, ενώ όταν όλα τελειώνουν περπατά σε μια κατεστραμμένη πόλη με το βιβλίο του στο χέρι αλλά τα γράμματα και τις ζωγραφιές να έχουν «αποδράσει» μέσα απ’ αυτό.

Τα βήματά του τον φέρνουν στην εξοχή σε ένα ασπρόμαυρο τοπίο που αποκτά χρώμα όταν βλέπει μια κοπέλα να πετάει στον ουρανό, κρατώντας κάποια βιβλία δεμένα σε σχοινιά.

Ενα ιπτάμενο βιβλίο αφήνεται από τα χέρια της, τον πλησιάζει και στη συνέχεια τον οδηγεί σε μια βιβλιοθήκη, έρημη από ανθρώπους αλλά γεμάτη από βιβλία και από πορτρέτα σε ένα από τα οποία απεικονίζεται η κοπέλα που μόλις είχε δει.

Η βιβλιοθήκη αυτή γίνεται το νέο «σπίτι» του κ. Lessmore που αναλαμβάνει τη φροντίδα των βιβλίων, σώζει παλαιά βιβλία από την καταστροφή και ακόμα μοιράζει βιβλία σε όσους επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη.

Δεν σας αποκαλύπτω άλλα στοιχεία από το υπέροχο φιλμ, που παρουσιάζει τα βιβλία να έχουν ζωή, να αναπνέουν, να πονάνε, να δείχνουν το δρόμο... Θα σας πω μόνο ότι για όσους η φυσιογνωμία του κ. Lessmore είναι οικεία, αυτό συμβαίνει επειδή φτιάχτηκε να θυμίζει έναν από τους σημαντικότερους κωμικούς στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, τον Buster Keaton με τα τεράστια μάτια και το αγέλαστο πρόσωπο (αν και κινησιολογικά σε αρκετές σκηνές θυμίζει - και - τον Τσάρλι Τσάπλιν...).

Παράλληλα, η ιστορία του ανεμοστρόβιλου που βασίζεται στον τυφώνα Κατρίνα που κατέστρεψε τη Νέα Ορλεάνη (όπου διαδραματίζεται η ιστορία...) είναι εμπνευσμένη τόσο από τη σκηνή της καταιγίδας στη βωβή ταινία Steamboat Bill Jr όσο από τη σκηνή του ανεμοστρόβιλου στο «Μάγο του Οζ».

Μάλιστα, χρησιμοποιεί και το «τέχνασμα» του ασπρόμαυρου που υπάρχει στον «Μάγο του Οζ» (όταν η Ντόροθι ανοίγει την πόρτα του ασπρόμαυρου σπιτιού της μετά τον τυφώνα και βρίσκεται σε έναν έγχρωμο κόσμο) χρησιμοποιώντας την αντίθεση με τα χρώματα, όταν από την απελπισία του τυφώνα ο κ. Lessmore ξαναβρίσκει την αισιοδοξία του, αρχικά με την εμφάνιση της κοπέλας με τα ιπτάμενα βιβλία και στη συνέχεια με την παρουσία της βιβλιοθήκης.

(Από το «Μάγο του Οζ» αντλεί και τη σκηνή με τον... ιπτάμενο - λόγω του ανεμοστρόβιλου -  ποδηλάτη, κατ' αντιστοιχία με την κυρία που παίρνει ο αέρας μαζί με το ποδήλατό της και τη βλέπει η Ντόροθι - την υποδύεται η Τζούντι Γκάρλαντ, μητέρα της Λάιζα Μινέλι - μέσα από το παράθυρό της. Τεχνάσματα εξακολουθητικά επαναλαμβανόμενα στον κινηματογράφο, αφού κάπως έτσι εμπνεύστηκε και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ τη σκηνή με το ποδήλατο και τον ΕΤ...).

Το «τέχνασμα» με την αντίθεση των χρωμάτων επαναλαμβάνεται όταν ο κ. Lessmore δίνει βιβλία στους κατοίκους της πόλης που παρουσιάζονται ασπρόμαυροι για να αποκτήσουν ξανά χρώμα όταν το βιβλίο ξαναμπαίνει στη ζωή τους.

Το συγκεκριμένο φιλμ αποτελεί το καμάρι της «ταλαιπωρημένης» Λουιζιάνα, καθώς είναι παραγωγή των Μoonbot Studios του Shreveport και μάλιστα μετά την απονομή του βραβείου Οσκαρ κατά την 84η ετήσια απονομή, ο κυβερνήτης της πολιτείας της Λουιζιάνα, Βοbby Jindal, δήλωσε: «Είμαστε περήφανοι που οι κάτοικοι και μια εταιρεία που εδρεύει στη Λουιζιάνα δημιούργησαν το πρωτοποριακό αυτό έργο που αποτίει φόρο τιμής στην αγάπη για το βιβλίο και την επιμονή μέσα από την αγάπη για τη μάθηση».

Στο... Subbuteo

Σας έχω πει πόσο γουστάρω τις διαφημίσεις με τον «Αγαπούλα»; Τις βρίσκω έξυπνες και επίκαιρες ενώ ο Τάκης Σπυριδάκης είναι ιδανικός σ' αυτό που κάνει και έχει μπει στο πετσί του ρόλου του. Είναι «πρόεδρος» με τα όλα του!

Ακόμα κι αυτό το ανεπαίσθητο ψεύδισμα που έχει, δίνει στις φράσεις του ιδιαίτερη έμφαση.

Στο νέο κλιπάκι... αποδεικνύει ότι έχει μια... αμυδρή ιδέα από συμβόλαια, απαιτώντας να του μειώσουν το νοίκι του γηπέδου.

Η ατάκα που μου αρέσει περισσότερο απ' όλες είναι όταν ο ίδιος και ένας ποδοσφαιριστής του βρίσκονται... τσιμεντωμένοι και ο νεαρός τον ρωτάει όλο αγωνία:

- Πρόεδρε, εγώ θα ξαναπαίξω μπάλα;

Και ο Σπυριδάκης...

- Εεεε, στο Subbuteo!

Scratch: Προσέξτε την σημασία στη λεπτομέρεια στο κομμάτι του «συμβολαίου με το λαό» που φοράει ζιβάγκο ως άλλος Ανδρέας Παπανδρέου, όπως επίσης και στο θέμα με τα προγαμιαία συμβόλαια όπου αρνείται τα πάντα στις συζύγους που θέλει να κρατήσει, σε αντίθεση με εκείνη που θέλει να.... σουτάρει.

The ChubbChubbs!

H ταινία με τον τίτλο «The ChubbChubbs» κέρδισε το Οσκαρ καλύτερου φιλμ κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους το 2002.

Διαδραματίζεται κάπου στο διάστημα και έχει σαφείς αναφορές σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας («Πόλεμος των Αστρων», «Ολική Επαναφορά», «Αllien», «ΕΤ» κ.λπ.). Ηρωάς της είναι ο Meeper, που εργάζεται ως καθαριστής στην παμπ Ale-E-Inn, όπου συχνάζουν κάθε λογής εξωγήινοι. Ο Μeeper έχει... υψηλές βλέψεις να γίνει τραγουδιστής καραόκε και συχνά παρατάει τη δουλειά του και ονειροπολεί κάνοντας τη σφουγγαρίστρα μικρόφωνο.

Οταν σε μια από τις ονειροπολήσεις του, προκαλεί άθελά του ηλεκτροπληξία στην τραγουδίστρια (σαφής αναφορά στην Aretha Franklin με το τραγούδι Respect) της παμπ, τον πετάνε έξω από το μαγαζί και τότε μαθαίνει από ένα έντρομο ετοιμοθάνατο πλάσμα ότι έρχονται οι ChubbChubbs.

Βλέποντας ένα διαστημόπλοιο να προσγειώνεται και κάποια σιδερένια τέρατα να κατεβαίνουν απ' αυτό, συμπεραίνει πως αυτοί είναι οι ChubbChubbs και τρέχει έντρομος να ειδοποιήσει στην παμπ.

Στην βιασύνη του παρασύρει κάποια κοτοπουλάκια που βρίσκει στο διάβα του, ενώ όταν μπαίνει στην παμπ, τραυματίζει άθελά του ξανά την τραγουδίστρια. Αυτή τη φορά τον πετάνε οριστικά έξω, μαζί με τον κουβά και τη σφουγγαρίστρα του πριν προλάβει να τους προειδοποιήσει, ωστόσο οι θαμώνες της παμπ μαθαίνουν από κάποιον άλλο ότι έρχονται οι ChubbChubbs και τρέχουν να κρυφτούν.

Ο Meeper μένει μόνος του απέναντι στα τέρατα, αλλά πριν τα αντιμετωπίσει κρύβει τα κοτοπουλάκια κάτω από τον κουβά του για να μη τα βρουν.

Η συνέχεια στο βίντεο που ακολουθεί:

Scratch: Oταν πέσουν τα credits των τίτλων μην σταματήσετε να παρακολουθείτε, έχει και... συνέχεια...




* Το κείμενο το έγραψα για το Οnsports

La maison en petits cubes

H ταινία μικρού μήκους «La maison en petits cubes» («Το σπίτι των μικρών κύβων») παρά το γαλλικό τίτλο της, είναι γιαπωνέζικη, με δημιουργό τον Kunio Katō (σε σενάριο του  Kenya Hirata και μουσική του Kenji Kondo) και έχει κερδίσει πολλά βραβεία με σημαντικότερο το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους το 2009.

Αναφέρεται στη ζωή ενός ηλικιωμένου χήρου που, καθώς η πόλη στην οποία ζει πλημμυρίζει συνεχώς και βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο νερό, αναγκάζεται να προσθέσει επίπεδα στο σπίτι του σε μια προσπάθεια να παραμείνει στεγνός.

Δεν θα σας πω περισσότερα (κι αυτά που έγραψα είναι ήδη πολλά...) για να μην σας αποκαλύψω στοιχεία της ιστορίας, εκείνο όμως που μπορώ να σας πω είναι ότι η πλημμύρα της πόλης δεν είναι τίποτα μπροστά στην πλημμύρα των συναισθημάτων που μπορεί να νοιώσει κανείς παρακολουθώντας το συγκινητικό αυτό μίνι φιλμ.

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούν να έχουν τόσες ευαισθησίες και να τις αποτυπώνουν σε φιλμ...

Για τους νοσταλγούς των πρώτων video games

Eίστε ένας από τους «επιζήσαντες» της εποχής των arcade παιχνιδιών και των παιχνιδομηχανών Atari, Commodore ή Amstrad; Προλάβατε το Spectrum με τα λαστιχένια πληκτράκια;

Φορτώσατε μήπως ένα παιχνίδι σε... κασετόφωνο βλέποντας τις γαλάζιες, κόκκινες και κιτρινομπλέ ρίγες; Εθιστήκατε με το pacman, το tetris, τον Bomb Jack, παίξατε μέχρι τελικής... πτώσης space invaders;

Τότε το παρακάτω βίντεο είναι για σας. Για να συγκινηθείτε, να νοσταλγήσετε και να τεστάρετε τη μνήμη σας. Αν αναγνωρίσετε όλα τα παιχνίδια τότε ναι, έχετε μεγαλώσει. Αλλά παράλληλα είχατε την τύχη να ζήσετε το ξεκίνημα της εποχής των pixels.

Αν είστε από τους νεότερους, ευκαιρία να δείτε τι παιχνίδια έπαιζαν οι... μπαμπάδες (ή και οι μαμάδες) σας...

Δείτε το εκπληκτικό βίντεο:

* Το κείμενο το είχα γράψει για το Onsports.

La luna...

Η ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους «La Luna» της Pixar ήταν ανάμεσα στις υποψήφιες για Οσκαρ το 2011. Είναι έργο του Γενοβέζου σκηνοθέτη Εnrico Casarosa που μετακόμισε στα 20 χρόνια του στη Νέα Υόρκη και εργάζεται στα Pixar Animation Studios.

Πρόκειται για ένα μικρό έργο τέχνης διάρκειας περίπου επτά λεπτών, που ξεχειλίζει μαγεία αλλά και μηνύματα.

Η ιστορία αφορά την πρώτη βόλτα – «μύηση» του  νεαρότερου μέλους της οικογένειας στο επάγγελμα που κάνει ο μπαμπάς του και πριν απ’ αυτόν έκανε ο παππούς του.

Ο Βambino, πηγαίνει βαρκάδα τη νύχτα με τον μπαμπά Papa και τον παππού Nonno. Η δουλειά τους έχει να κάνει με το φεγγάρι (la luna) και το πώς το βλέπουμε εμείς οι άνθρωποι κάθε βράδυ στον ουρανό.

Μπαμπάς και παππούς του χαρίζουν ένα καπέλο σαν το δικό τους και του υποδεικνύουν ο καθένας ανάλογα με την προτίμησή του τον τρόπο που θα το φορέσει. Το ίδιο θα κάνουν λίγο αργότερα και με το «εργαλείο» της δουλειάς τους. Ο μικρός θα δοκιμάσει μια πραγματική έκπληξη όταν αντιληφθεί ποιο είναι το αντικείμενο εργασίας των δικών του, αλλά παράλληλα θα ενθουσιαστεί μ’ αυτό. Οι δυο τους θα επιχειρήσουν να του δείξουν τον «δικό τους τρόπο», όμως, ο Bambino έχει σκοπό να ακολουθήσει το δικό του δρόμο, ξεπερνώντας αντίθετες απόψεις και παραδόσεις.

* Στο τέλος, επειδή όλα στον κόσμο του κινηματογράφου είναι σχετικά και σχεδόν κάθε ταινία αποτελεί μια αναφορά σε άλλη ταινία, σκηνή, logo κ.λπ. θα δείτε μια ευθεία αναφορά σε ένα πασίγνωστο στην βιομηχανία του κινηματογράφου logo.

* Η γλώσσα που μιλούν οι τρεις τους έχει επικρατήσει να αναφέρεται ως Gibberish. Μ’ αυτό εννοούμε τα αγγλικά που μοιάζουν σαν γλώσσα αλλά δεν έχουν κάποιο πραγματικό νόημα.

Δείτε το και ταξιδέψτε... Αξίζει πραγματικά τον κόπο!