Το αποτέλεσμα του αγώνα με την Ατλέτικο ήταν αναμενόμενο. Οχι επειδή οι <ροχιμπλάνκος> ήταν κάποια υπερομάδα όπως πιστεύουν μερικοί (όταν πιέζεται, παρουσιάζει κι αυτή χτυπητές αδυναμίες), αλλά επειδή έχει κάποιες μονάδες πολύ ανώτερες από τις δικές μας. Μπορεί να αφήνει γλυκόπικρη γεύση το γεγονός ότι το παιχνίδι κρίθηκε τελικά στα ατομικά λάθη, αλλά έτσι κι αλλιώς ήταν αυτό που φοβόμασταν και αυτό που τελικά "λουστήκαμε". Η αμυντική μας λειτουργία πάσχει και σε συνθήκες πίεσης οι παίκτες μας κάνουν εύκολα το λάθος. Δεν γεννήθηκε ακόμα το ...Χάμερ που θα εμποδίσει έναν χαρισματικό επιθετικό να φτάσει στο γκολ, πουθενά στη γη, αλλά είναι σαφές πως εμείς από μόνοι μας ελαχιστοποιήσαμε τις όποιες πιθανότητες είχαμε για πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ σε ενδεχόμενη κακή κλήρωση (όπως τελικά συνέβη) εξαιτίας του ελειπούς (για δεύτερη σερί σεζόν) μεταγραφικού μας σχεδιασμού.
Το παιχνίδι με την Ατλέτικο, ανέδειξε την έλλειψη δεξιού μπακ ως πρόβλημα μεγαλύτερο από αυτό του κεντρικού αμυντικού. Αυτό όμως συνέβη γιατί <βγήκε> η επιλογή του Ζιλμπέρτο Σίλβα στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Δεν λύθηκε το συγκεκριμένο πρόβλημα, απλώς καλύφθηκε σε ένα παιχνίδι. Οι ελλείψεις στο κέντρο και στο δεξί άκρο της άμυνας είναι αποδεδειγμένες και ο προπονητής θα χρειαστεί να αρχίσει πάλι τα πειράματα, αν δεν αποκτηθεί άλλος παίκτης. Εκτός αν ο Καντέ συνέλθει και αποδείξει ότι αξίζει ή αν ο Μπιέρσμιρ παίρνοντας παιχνίδια στα πόδια του, πείσει πως μπορεί να αναλάβει την θέση του βασικού στόπερ. Αν και οι δύο αποδειχτούν αναιμικοί για την συγκεκριμένη θέση, τότε δυστυχώς η ομάδα δύσκολα θα μπορέσει να βρει από τη μέση και μπροστά έναν σταθερό προσανατολισμό και να αποκτήσει συγκεκριμένη επιθετική φυσιογνωμία. Γιατί σε κάθε δύσκολο παιχνίδι (σε πρωτάθλημα ή Europa League) η ομάδα θα ανακατεύεται πάλι, για να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση στα μετόπισθεν ή στην καλύτερη περίπτωση θα συνεχίσουμε με Βύντρα - Σαριέγκι με ό,τι αυτό συνεπάγεται (το ξέρουμε από πέρσι, τι ακριβώς συνεπάγεται...).
Με έναν στόπερ κλάσης πίσω, ο Σιμάο θα ήταν περιττός στα περισσότερα - εύκολα - παιχνίδια, η ομάδα θα ξεκινούσε με δίδυμο Ζιλμπέρτο Σίλβα - Κατσουράνη στα χαφ και ο Λέτο θα είχε θέση στην 11άδα σε κάθε ματς. Χωρίς τον στόπερ κλάσης, σε κάθε δύσκολο παιχνίδι, με δεδομένη την παρουσία του Καραγκούνη σε όλα (ή σχεδόν όλα...) τα ματς, με τον Σισέ αδιαπραγμάτευτο και τους Ζιλμπέρτο - Σιμάο - Κατσουράνη απαραίτητους λόγω ανασφάλειας, συνηθέστατα θα παίζουμε χωρίς εξτρέμ. Και αν σκεφτεί κανείς πως ΔΕΝ έχουμε πλάγιο μπακ δεξιά και ...ορισμένες φορές ούτε πλάγιο μπακ αριστερά (αφού ο Σπυρόπουλος ενίοτε είναι παρών - απών...) θα δούμε πολλές ομορφιές και φέτος.
Το παιχνίδι με την Ατλέτικο άφησε και κάποια θετικά στοιχεία. Κάποιοι ενθουσιάστηκαν με την ομάδα από τη μέση και μπροστά, όπου είναι φανερό πως έχει αποκτήσει ιδιαίτερη ποιότητα. Αλλά αυτή η χαρά είναι μάλλον τζάμπα χαρά. Γιατί αν η ομάδα δεν είναι συμπαγής αμυντικά, κάθε φορά που θα βγαίνει στην επίθεση με τον τρόπο που βγήκε χθες, θα μετατρέπεται το κάθε παιχνίδι σε ροντέο.
Ολες οι καλές ομάδες ξεκινούν από την άμυνα. Από εκεί ξεκίνησε και ο Παναθηναϊκός στις μεγάλες ευρωπαϊκές του πορείες. Τα τελευταία χρόνια εμείς επιμένουμε να γίνουμε ...Βραζιλία στο σκεπτικό πως θα φάμε πολλά γκολ, αλλά θα βάλουμε τουλάχιστον ένα παραπάνω. Μόνο που έτσι ομάδες δεν φτιάχνονται.
Θα αναρωτηθεί κάποιος: Τόσο χάλια είμαστε τελικά; Τζάμπα ελπίζουμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα; Για το πρωτάθλημα είμαστε σχετικά καλά, ειδικά αν παρακολουθήσει κανείς τους υπόλοιπους σημαντικότερους αντιπάλους μας.. Παρόλο που πάλι δεν είναι βέβαιο πως θα διασπάσουμε εύκολα τις κλειστές άμυνες, αφού ο επιτελικός μέσος με την κάθετη μπαλιά που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τον Σισέ δεν αποκτήθηκε ποτέ και ο Καραγκούνης δεν είναι ακριβώς τέτοιου είδους παίκτης (κι ας ξεκίνησαν χθες από αυτόν και τα δύο γκολ) χώρια που αποτελεί τη γνωστή "ευχή και κατάρα" για την ομάδα που έχουμε αναλύσει κατά καιρούς.
Αυτό που επίσης απομένει να μάθουμε είναι αν και κατά πόσο θα ενισχυθεί ο Ολυμπιακός. Γιατί όλες μας οι υποθέσεις γίνονται με βάση τα σημερινά δεδομένα. Δεν θεωρώ πολύ πιθανό να αλλάξουν, αλλά δεν μπορώ και να αποκλείσω κάποια κίνηση ματ του Κόκκαλη τώρα που δεν έχει εξασφαλισμένη μόνο τη συμμετοχή στους ομίλους αλλά και τα περίπου 4,5 εκατ. ευρώ που αντιστοιχούν στο δικό μας μερίδιο από το market pool. Αν γίνει αυτή η κίνηση, τότε μπορεί να αλλάξουν οι συσχετισμοί και να βρεθούμε αποδυναμωμένοι συγκριτικά μ΄ αυτόν σε μια χρονιά που το πρωτάθλημα είναι αυτοσκοπός, αφού είναι πια σαφές από τις κινήσεις του Πλατινί πως για ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα του δικού μας επιπέδου από εδώ και μπρος "μπάλα" στους ομίλους θα παίζει ΜΟΝΟ ο πρωταθλητής της χώρας...
TEN KATE: To κουτσάρισμά του στο παιχνίδι σε πείσμα των καλοθελητών που του βρήκαν κουσούρια ήταν το απόλυτα ενδεδειγμένο. Δεν ήταν δυνατό να ξεκινήσει με τον Λέτο στην 11άδα και να μετατρέψει το παιχνίδι σε ροντέο από το πρώτο λεπτό, από την στιγμή που η Ατλέτικο είχε μεγάλη δύναμη στο κέντρο. Το έκανε (και σωστά) όταν πια η ομάδα δεν είχε τίποτα να χάσει και έπρεπε να ρισκάρει. Ηταν λογική και η χρησιμοποίηση του Μάτος στα χαφ (άσχετα αν δεν τον δικαίωσε), αφού ο Ζιλμπέρτο είχε θέση στόπερ και ο Σιμάο είχε ειδική αποστολή. Είναι γελοίο να ακούγεται πως έβαλε μέσα έναν ανέτοιμο παίκτη. Μιλάμε μόλις για το τρίτο επίσημο παιχνίδι της χρονιάς και είναι σαφές πως ποντάρισε στο κίνητρο του παίκτη. Δεν του βγήκε, ενώ αντίθετα του βγήκε το ρίσκο με τον Ζίλβα στόπερ. Συμβαίνουν αυτά. Οσοι ισχυρίζονται ότι ξεκίνησε αμυντικά, αφήνοντας έξω τον Λέτο είναι οι ίδιοι που θα τον κατηγορούσαν αν τρώγαμε καμιά εξάρα, πως υποτίμησε τον αντίπαλο και ρίσκαρε παραπάνω από όσο έπρεπε. Εν ολίγοις μετά το ματς όλοι γινόμαστε μετά Χριστόν προφήτες και καθώς το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό ο Ολλανδός θα τα άκουγε έτσι κι αλλιώς. Προσωπικά θεωρώ πως ο Τεν Κάτε και την ομάδα έστησε σωστά και το παιχνίδι διαχειρίστηκε εξίσου καλά στη διάρκειά του. Για άλλη μια φορά θα επαναλάβω πως αν κάπου έχει πρωτίστως ευθύνες δεν είναι στον τρόπο που κοουτσάρει (παρά το γεγονός ότι δέχομαι πως κάποιες κινήσεις του είναι - ή φαντάζουν - ανεξήγητες) αλλά στις επιλογές των παικτών.
Από την στιγμή που υποτίθεται ότι φέτος είχε το πράσινο φως να επιλέξει τους παίκτες της αρεσκείας του και να φτιάξει την ομάδα όπως την ονειρεύεται και καταλήγει να κάνει πάλι αλχημείες όπως πέρσι, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν.
α) είτε η διοίκηση δεν ήταν διατεθειμένη να του κάνει τα χατίρια και του είπε "στοπ" σε κάποιες επιθυμίες του και αυτός την καλύπτει
β) είτε δεν είναι καλός στο σκάουτινγκ και δεν μπορεί να βρει τους κατάλληλους παίκτες για την ομάδα.
Ο,τι από τα δύο κι αν ισχύει έχει ευθύνες.
ΚΑΤΣΟΥΡΑΝΗΣ: H δήλωσή του μετά το τέλος του αγώνα με την Ατλέτικο, έφερε στο μυαλό μια αντίστοιχη του Γιάννη Γκούμα μετά το τέλος του αγώνα με την Ιντερ. Ο συνειρμός άμεσος και αυθόρμητος. "Ο Κατσουράνης αφήνει αιχμές για τον προπονητή του και το σύστημα με το οποίο αγωνίστηκε η ομάδα". Ομως... Ο Κατσουράνης ΔΕΝ είναι Γιάννης Γκούμας. Που σημαίνει πως τα ελληνικά του είναι πολύ σωστά, μπορεί να εκφράσει με απόλυτη σαφήνεια αυτό που θέλει και παράλληλα γνωρίζει πολύ καλά πώς θα εκληφθεί, τι αντίκτυπο δηλαδή θα έχει κάθε του φράση. Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, καθώς και το γεγονός ότι έχει την απαραίτητη ευφυϊα αλλά και οξυδέρκεια να αντιληφθεί ποιο είναι το κλίμα που επικρατεί μετά από τον αγώνα, τόσο για τους παίκτες όσο και για τον προπονητή, δεν θα έλεγε κάτι εναντίον του Τεν Κάτε - ακόμα κι αν το αισθανόταν... - σε μια χρονική στιγμή που ακόμα και οι επικριτές του Ολλανδού (Γκόντζος, Νικολογιάννης και σία...) ήταν αρκετά συγκρατημένοι, επειδή αντιλαμβάνονταν πως το κοουτσάρισμά του ήταν καλό. Δεν αποκλείω ότι μπορεί να συμβεί αυτό στο μέλλον, καθώς ΚΑΙ γνώμη έχει, που συνηθίζει να την εκφράζει, αλλά ΚΑΙ ισχυρή προσωπικότητα - ιδιαίτερα αν η πορεία της ομάδας δεν είναι αυτή που ευελπιστούμε να είναι. Το γεγονός ότι ο Κατσουράνης αγωνίζεται ήδη στον Παναθηναϊκό σαν να έπαιζε χρόνια σ΄ αυτόν και η ηγετική του φύση, εννοείται ότι είναι μεγάλο συν για την ομάδα, αλλά μπορεί και να δημιουργήσει προβλήματα σε καιρό κρίσης, ιδιαίτερα αν διαταραχθούν κάποιες πολύ λεπτές ισορροπίες μέσα στην ομάδα. Χθες, πάντως, η δήλωσή του, είμαι πεπεισμένη ότι ήταν τόσο αθώα, όσο ακριβώς ο ίδιος διαβεβαίωσε ότι είναι με την διευκρινιστική ανακοίνωση που εξέδωσε.
ΖΙΛΜΠΕΡΤΟ ΣΙΛΒΑ: Είναι πραγματικά τραγικό το γεγονός ότι έχουμε απαξιώσει έναν ποδοσφαιριστή της δικής του αξίας και χρειάστηκε να αγωνιστεί στη θέση του στόπερ για να αναγνωρίσουμε ότι "κάπου μπορεί να φανεί τελικά χρήσιμος". Ο Βραζιλιάνος δεν είναι φαντεζί παίκτης, κάνει συγκεκριμένες δουλειές μέσα στο γήπεδο, αλλά χρειάζεται και παίκτες ανάλογης ποιότητας δίπλα του για να φανεί η αξία του, την οποία η αμπαλοσύνη μας και η φανατική προσήλωση στις παπαριές των ΑΡΔ μας έχουν κάνει να την παραγνωρίζουμε. Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα δεν είναι μυρουδιάς. Είναι πολύ καλός παίκτης. Θα συμφωνούσα με κάποιον που θα μου έλεγε ότι ενδεχομένως είναι περιττός στον Παναθηναϊκό με τον τρόπο που παίζει ή με τον τρόπο που έχει δομηθεί η ομάδα, οπότε πάμε αλλού. Στην αναγκαιότητα ή όχι της απόκτησής του πέρσι το καλοκαίρι. Αλλά ανίκανος δεν είναι σε καμία περίπτωση. Ούτε βέβαια θα είναι λύση να χρησιμοποιηθεί σε μόνιμη βάση στη θέση του στόπερ. Δεν γνωρίζω αν είναι διατεθειμένος ο ίδιος να παίξει αυτό το ρόλο αφενός, δεν είναι ο ενδεδειγμένος για να το κάνει σε μόνιμη βάση από την άλλη. Ο αμυντικός χαφ μπορεί μόνο κατά συνθήκη να γίνει στόπερ, παρόλο που "την έχει" την θέση. Κι αυτό γιατί μπορεί ένας τέτοιος παίκτης να αποτελεί "συν" για μια ομάδα που δεν ενδιαφέρεται απλώς να απομακρύνει την μπάλα από τα καρέ της αλλά ταυτόχρονα να βγει με αξιώσεις μπροστά, θα υστερεί όμως στις περιπτώσεις που είναι απαραίτητη η "βρόμικη" δουλειά που κάνει ένας στόπερ όταν εκ των πραγμάτων σε κάποια παιχνίδια θα χρειαστεί να διώξει τη μπάλα "στο γάμο του καραγκιόζη" απλά και μόνο για να απομακρύνει στιγμιαία τον κίνδυνο. Η φύση του αμυντικού χαφ που πρέπει να διώξει μεν αλλά με ασφάλεια τη μπάλα, επιβραδύνει τα συγκεκριμένα αντανακλαστικά. Για τον ακριβώς αντίθετο λόγο δεν κάνει ο Σιμάο για στόπερ (εκτός ειδικών συνθηκών...). Εχει αυτά τα αντανακλαστικά (αλίμονο, είναι το αδύνατό του σημείο ως αμυντικού χαφ), αλλά δεν έχει το καθαρό μυαλό και την ικανότητα να βγάλει την ομάδα μπροστά.
ΣΑΛΠΙΓΓΙΔΗΣ: Σκοράρει με κάθε τρόπο φέτος, θέλοντας λες να διαψεύσει όσους διατείνονται ότι δεν ξέρει να ντριμπλάρει, να πλασάρει ή να σεντράρει. Είναι από τους πιο πολύτιμους παίκτες της ομάδας, βρίσκεται σε δαιμονιώδη φόρμα, αποτελεί κεφάλαιο για το φιλότιμο και την ψυχή που καταθέτει μέσα στο γήπεδο. Είναι απαράδεκτο που η κατά καιρούς "ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στο κρέας" διοίκηση διάλεξε τον συγκεκριμένο παίκτη για να κάνει παζάρια στο συμβόλαιό του, διακινδυνεύοντας να τον ξενερώσει - έως εξοργίσει. Συμβόλαιο εδώ και τώρα με αυξημένες αποδοχές. Ο συγκεκριμένος παίκτης το αξίζει και με το παραπάνω.
ΓΚΑΛΙΝΟΒΙΤΣ: Η γαλάζια φανέλα τον κάνει να μοιάζει με υπερφυσικό μπέμπη, αλλά και η μαύρη δεν κατάφερε να του προσδώσει το κύρος που ταιριάζει στη θωριά του. Οποτε πλησίαζε η κάμερα στο πρόσωπό του, ειδικά μετά το δεύτερο γκολ αυτό που έβλεπες στα μάτια του ήταν ΤΡΟΜΟΣ! Ο Μάριο έχει απίστευτα φυσικά προσόντα αλλά δεν έχει ούτε το ένα δέκατο από την ικανότητα που έχει το μέλος, να βρίσκεται στο σωστό σημείο μπροστά από το τέρμα του στο σωστό χρόνο. Αργεί στις εξόδους, είναι απίστευτα κακός όταν η μπάλα πάει χαμηλά, δεν έχει αντανακλαστικά, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημά του είναι οι κακές του τοποθετήσεις. Εχω ξεχάσει πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που τον είδα να μπλοκάρει τη μπάλα σε πρώτο χρόνο, χωρίς να του ξεφύγει από τα χέρια και να χρειαστεί δεύτερη προσπάθεια. Εχω παράλληλα διαγράψει από το μυαλό μου την πιθανότητα να αποφύγουμε κάποιο γκολ όταν η άμυνα κάνει γκέλα. Με τον Μάριο έχεις τη βεβαιότητα πως ό,τι πάει μέσα θα γράψει. Εχει ξεκάθαρα κακή ψυχολογία, του λείπει το καθαρό μυαλό, τρέμει σε κάθε φάση που δημιουργείται μπροστά από την εστία του και αδυνατεί να κατευθύνει σωστά την άμυνά του. Τι άλλο πρέπει να περιμένουμε για να πειστούμε ότι χρειαζόμαστε τερματοφύλακα; Και όταν λέω τερματοφύλακα δεν εννοώ τον Τζόρβα. Μπορεί να είναι "δικό μας παιδί" αλλά ούτε αυτός είναι ο καταλληλότερος για την ομάδα που ονειρευόμαστε. Και προσωπικά δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει.
ΜΟΥΝ: O "κάτι σαν Γκάμπριελ" δεξιός μας μπακ κέρδισε πόντους με την παρουσία του στα πλέι οφ, με την οποία "εγκλώβισε" στο μυαλό των αρμόδιων για το μεταγραφικό σχεδιασμό την ιδέα πως έχουμε αξιόπιστο δεξί μπακ μετά την φυγή του Νίλσον. Ουσιαστικά την πατήσαμε όπως ακριβώς με τον Μόρις. Πανηγυρίσαμε επειδή έφυγε ο μέτριος, αλλά όπως συνηθίζεται στην συγκεκριμένη ομάδα ειδικά για την άμυνα, ο μέτριος δεν αντικαταστάθηκε. Το αποτέλεσμα είναι πως έχουμε έναν δεξί μπακ που "αμυντικίζει" λίγο παραπάνω από τον Γκάμπριελ και "χαφίζει" λίγο λιγότερο από αυτόν. Επί της ουσίας δηλαδή ούτε ο Μουν ούτε ο Γκάμπριελ είναι αμυντικοί. Αν όμως οι Αντωνίου - Τεν Κάτε έχουν ως ελαφρυντικό το ότι "παραπλανήθηκαν" από την παρουσία του Μουν στα πλέι οφ, δεν έχουν την παραμικρή δικαιολογία για το γεγονός ότι δεν διέγνωσαν αυτό που και ο πλέον αδαής περί ψυχολογίας γνωρίζει: Πως δηλαδή ένας άνθρωπος που συνέβη στη ζωή του ένα τόσο δυσάρεστο συμβάν σαν το θανατηφόρο τροχαίο που προκάλεσε ο Μουν, χρειάζεται ικανό χρόνο για να συνέλθει και να παίξει μπάλα σε υψηλό επίπεδο, ειδικά αν είναι μόλις 23 χρόνων (αν μπορεί να παίξει ο Μουν μπάλα σε υψηλό επίπεδο είναι ένα άλλο ΜΕΓΑΛΟ θέμα συζήτησης). Αφού λοιπόν δεν μπορούν να πάρουν έναν παίκτη επιπέδου Γκριγκέρα, ας αφήσουν κατά μέρος τις τακτικές αναμονής προκειμένου να ρίξουν την τιμή του και ας κλείσουν τον Γιούρκα, ο οποίος είτε νυν είτε πρώην ποδοσφαιριστής, αν μη τι άλλο την θέση "την έχει".
ΣΙΣΕ: Δεν ξέρω αν ξενερώνει περισσότερο επειδή δεν έχει σκοράρει ακόμα, ή επειδή δεν παίρνει τη μπάλα με σωστό τρόπο από τους συμπαίκτες του. Αν συμβαίνει απλώς το πρώτο, είναι μικρό το κακό, αφού το να πετύχει γκολ είναι απλά θέμα χρόνου (σε πείσμα των αντιπάλων που τον φωνάζουν σακάτη και των παναθηναϊκών που έχουν αγαπημένο χόμπι την απαξίωση των πάντων). Αν συμβαίνει το δεύτερο, έχουμε πρόβλημα. Ο Σισέ δεν είναι ο τύπος του ποδοσφαιριστή που έχει συνηθίσει να παίζει ρόλο ...φιλιπινέζας, ούτε σκοπεύει να δεχτεί αδιαμαρτύρητα ένα ρόλο ανάλογο του Κωνσταντίνου, όταν τραβούσε τους αμυντικούς πάνω του, ανοίγοντας τους διαδρόμους για να αναδειχτεί πρώτος σκόρερ ο Δημήτρης Παπαδόπουλος. Σαφώς και θα συμβεί αυτό πολλές φορές στη διάρκεια της σεζόν (και εννοείται ότι είναι ένα από τα ζητούμενα), αλλά ένας σκόρερ με την δική του προσωπικότητα θέλει πρώτα και πάνω απ΄ όλα να βάζει γκολ. Και αν αντιληφθεί πως η αδυναμία τροφοδοσίας του δεν είναι απλά θέμα έλλειψης ρυθμού της ομάδας επειδή βρισκόμαστε στο ξεκίνημα της σεζόν, αλλά θέμα απουσίας πλάνου για την αξιοποίησή του, στην καλύτερη περίπτωση θα αδιαφορήσει και στη χειρότερη θα γίνει μια μόνιμη πηγή γκρίνιας και προβλημάτων για την ομάδα. Επιπρόσθετα, είναι άγνωστο πώς θα επιδράσει πάνω του ο σχεδόν βέβαιος αποκλεισμός από το Τσάμπιονς Λιγκ, μέσα από το οποίο ο Γάλλος επιθυμούσε να ξαναθυμήσει στον κόσμο την παρουσία του στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα και να τραβήξει την προσοχή του προπονητή της Εθνικής Γαλλίας, Ρεϊμόν Ντομενέκ σε μια μουντιαλική χρονιά. Το Europa League είναι έτσι κι αλλιώς μικρότερο δέλεαρ, τα δε παιχνίδια σε κάποια από τα άθλια γήπεδα της Super League θα είναι μάλλον εφιάλτης για κάποιον ποδοσφαιριστή που έχει υποστεί τρομακτικούς τραυματισμούς στην καριέρα του.
ΛΕΤΟ: Το ...κουσούρι του (κατάχρηση ντρίμπλας) γνωστό, οι ικανότητές του (στο ανακάτεμα της αντίπαλης άμυνας) επίσης γνωστές. Παίκτη από την αριστερή πλευρά που να δημιουργεί ρήγματα και να αναστατώνει τους αντίπαλους αμυντικούς είχαμε χρόνια να δούμε στην ομάδα, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Αν δεν είχε βάλει την φοβερή γκολάρα που έβαλε όλοι θα θυμόντουσαν την περιττή του ενέργεια λίγο πριν που ήταν αχρείαστη έως εκνευριστική με την τροπή που είχε πάρει ο αγώνας. Το γκολ που έβαλε του "συγχώρεσε" την συγκεκριμένη ενέργεια, αλλά αυτό δεν θα γίνεται πάντα. Αν έχει μυαλό, τότε είναι βέβαιο πως και ο ίδιος θα κατάλαβε πως "το απλό είναι και το πιο όμορφο" και αν το κάνει συχνότερα θα γίνει περισσότερο αποτελεσματικός και έτσι θα μπει στις καρδιές των οπαδών. Αν έχουμε βάλει ένα και δύο γκολ τότε οι περίτεχνες ενέργειές του θα ομορφαίνουν το παιχνίδι. Αν δεν έχουμε σκοράρει θα είναι αχρείαστες φιοριτούρες. Είναι και γι΄ αυτόν άγνωστο, ποια συναισθήματα του γεννάει ο διαφαινόμενος αποκλεισμός από το Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη σεζόν στην καριέρα του. Ομως, επειδή φέτος έχει αν μη τι άλλο την ασφάλεια του τετραετούς συμβολαίου και όχι την αβεβαιότητα του μέλλοντος, θέλω να πιστεύω ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν θα λειτουργήσει ανασταλτικά στην περίπτωσή του.
***
ΔΟΜΑΖΟΣ: Προσπάθησα πολύ καιρό να κρατήσω την οργή μου για την απαράδεκτη συμπεριφορά του πάλαι ποτέ "στρατηγού" του Παναθηναϊκού. Εχω απέραντο σεβασμό για την ποδοσφαιρική του αξία και το γεγονός ότι το όνομά του έχει συνδεθεί άρρηκτα με την ιστορία του συλλόγου. Τον πρόλαβα στο τελείωμα της καριέρας του στο "τριφύλλι" και θυμάμαι ακόμα το δέος που ένοιωσα όταν πρωτοείδα στη Λεωφόρο, αυτό το "ιερό τέρας" για το οποίο τόσα είχα ακούσει από τον πατέρα μου. Από την στιγμή όμως που ο ίδιος δεν σέβεται την ιστορία και το όνομά του, γιατί να συνεχίσω να το σέβομαι εγώ; Παρακολουθώ εδώ και χρόνια τον κατήφορό του και την εντατική προσπάθεια που κάνει για να καταστρέψει την υστεροφημία του. Αν με τη συμπεριφορά του και με όσα λέει έκανε κακό μόνο στον εαυτό του δεν θα με ενοχλούσε καν. Θα λυπόμουν για την κατάντια του ανδρός, αλλά μέχρι εκεί. Δυστυχώς, όμως, εδώ και χρόνια έχει αναλωθεί σε μια προσπάθεια ευθείας επίθεσης και
κατασυκοφάντησης όποιου δεν του είναι αρεστός στον Παναθηναϊκό με τέτοια ένταση και πάθος που όσο καλοπροαίρετος κι αν είσαι, δεν μπορεί παρά να σου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις για τους απώτερους σκοπούς του. Παίζει εδώ και χρόνια με τον καλύτερο τρόπο (και δυστυχώς γι΄ αυτόν δίχως καν ...όφελος) το παιχνίδι των εχθρών του Παναθηναϊκού, εντός και εκτός της ομάδας. Κάποιος να τον σταματήσει, ή εν πάση περιπτώσει να τον συνετίσει, αυτόν και όλους τους υπόλοιπους παλαίμαχους (όχι όλους, ευτυχώς υπάρχουν και κάποιοι που έχουν αυτοσεβασμό) που περιφέρονται σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες και κατακρίνουν με ξινό ύφος σαν τους γέρους του Μάπετ Σόου τους πάντες και τα πάντα στην ομάδα.
Scratch: Για το επεισόδιο Τεν Κάτε - Σπυρόπουλου δεν ανησυχώ. Συμβαίνουν αυτά σε όλες τις ομάδες. Ο Μπέκαμ έχει ακόμα το σημάδι στο φρύδι από το παπούτσι που του πέταξε ο παπούς, ο Ομπράντοβιτς είχε τρελάνει στο μπινελίκι τους παίκτες μετά το ματς με την Πρόκομ. Οι προπονητές μιλάνε συχνά άσχημα στους παίκτες τους, άσχετα που εμείς αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα μόνο σε ορισμένους από αυτούς. Γι΄ αυτό και είναι βέβαιο πως το γεγονός θα τύχει της πρέπουσας αντιμετώπισης από συγκεκριμένους ΑΡΔ για τους οποίους θα είναι "βούτυρο στο ψωμί τους" για να χτυπήσουν και πάλι τον Τεν Κάτε. Γράψτε τους!
Scratch 1: Eλπίζει η ΑΕΚ παρά την ήττα, ανοιχτή είναι και η πρόκριση του ΠΑΟΚ παρά την ισοπαλία. Aν παίξουν όμως έτσι και στη ρεβάνς, δεν το βλέπω... Κακή αρχή και για τους δύο, απαράδεκτος Κονσεϊσάο, στον ΠΑΟΚ άρχισαν ήδη τα όργανα (επίθεση σε Σάντος), στην ΑΕΚ τα βλέπω να αρχίζουν την Κυριακή γιατί με εμφάνιση ανάλογη της σημερινής, θα κάνει τον γαύρο μάγκα.
***
ΛΕΞΙΚΟ
Παλαιμαχίτιδα: Ασθένεια που κτυπά αλύπητα και αδιακρίτως τους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές των ελληνικών ομάδων, ανεξαρτήτως ηλικίας. Π.χ. Δομάζος, Τσιάρτας.
----
Ακουγα χθες τον Τσιάρτα να μιλάει στο ραδιόφωνο και στο μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξής του άφηνε αιχμές και υπονοούμενα ότι ο Ντέμης κρύβεται πίσω από τη μεταγραφή του Κυργιάκου.
- Εννοείτε τον Νικολαϊδη; τον ρωτάει ο δημοσιογράφος.
"Δεν θα πω όνομα, μπορείτε εσείς να βρείτε για ποιον μιλάω", απαντάει ο Βασίλης.
Σα να έλεγε δηλαδή: "Δεν θα πω όνομα, αλλά είναι κοντός, φορούσε τη φανέλα με το 11, είναι παντρεμένος με τραγουδίστρια και έχει φτιάξει εταιρεία που διοργανώνει συναυλίες".
Μιλάμε τώρα ότι αυτά τα κολλήματα που έχουν οι παλαίμαχοι δεν τα έχει άλλος κανείς. Ο καθένας έχει στοχοποιήσει κάποιον για τους "χ" λόγους (και μπορεί να έχει και το δίκιο του, δεν λέω...) και όπου σταθεί και όπου βρεθεί του επιτίθεται με σφοδρότητα. Ο Δομάζος τα έχει με τον Τεν Κάτε (ΤΩΡΑ τα έχει με τον Τεν Κάτε, γιατί κατά καιρούς τα έχει με όσους έχουν πόστο στην ομάδα), ο Τσιάρτας τα βάζει με τον Ντέμη.
Από τότε που προπηλακίστηκε στους Θρακομακεδόνες από τους οπαδούς, κατ΄ εντολήν - όπως θεωρεί - Ντέμη τον βλέπει ακόμα και στον ύπνο του. Ο Ντέμης φταίει για την κατάντια της ΑΕΚ, για την οικονομική κρίση, για την πτώση των Δίδυμων Πύργων, για τη δολοφονία του Κένεντι, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τo πείραμα του CERN, για την νευρική ανορεξία της Βικτόρια Μπέκαμ, για το διαζύγιο του Μικρούτσικου, για τον τσακωμό της Σάσα Μπάστα με την Τζούλια Αλεξανδράτου, για το τροχαίο της Ολγας Φαρμάκη και για την κόντρα του Τζίμη Πανούση με τον Νταλάρα. ΕΛΕΟΣ!!!
Eγινε λοιπόν και η κλήρωση του Europa League και με την πρώτη ματιά μπορείς να πεις ότι αν ο Παναθηναϊκός παρουσιαστεί σοβαρός η τελική κατάταξη θα είναι ίδια με την σειρά κλήρωσης. Με μια δεύτερη ματιά μπορείς να πεις πως ο καλός Παναθηναϊκός, ακόμα κι αν δεν καταφέρει να κατακτήσει την πρωτιά, στη χειρότερη περίπτωση θα τερματίσει δεύτερος, αφού είναι σαφές πως η μεγάλη μάχη θα γίνει με τη Γαλατά. Με μια τρίτη ματιά μπορείς άνετα να υποθέσεις πως σε περίπτωση που ο Παναθηναϊκός υποτιμήσει κάποια από τις δύο άλλες, ουσιαστικά δηλαδή την Ντιναμό Βουκουρεστίου, γιατί Στουρμ σαφώς δεν υφίσταται (μία φορά την πατήσαμε, αλλά τότε απέναντι ήταν ο μεγάλος δάσκαλος Οσιμ), μπορεί να πάθει ζημιά. Με μια τέταρτη μπορείς να πεις ότι και με την Στουρμ μπορεί να την πατήσεις αν δεν την δεις σοβαρά. Ξεχνάμε τι πάθαμε φέτος με τη Σπάρτα; Αλλά τέλος πάντων αυτή η περίπτωση δεν συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες.
Μη σας ξεγελά η φάτσα του Πάμπλο, αυτό είναι το χαρούμενό του...
(Γκαντεμόσαυρος...)
