ΠΑO για τελικό ή για καρδιακό

1-0

2-0

3-0

3-1

Δηλαδή εσείς τι νομίζατε; Οτι υπήρχε περίπτωση να τη βγάλουμε αναίμακτα, επειδή ο αντίπαλος δεν έδειξε καμιά διάθεση να χτυπήσει το ματσάκι; Αφού κάθε φορά το αίνιγμα που πρέπει να λυθεί είναι το αν και πόσα θα βάλουμε. Οχι το αν θα τα αρπάξουμε. Αυτό είναι δεδομένο. Το τεμάχιο (πολλές φορές όχι μόνο ένα...) το έχουμε εξασφαλισμένο. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι ποιος θα είναι κάθε φορά ο υπαίτιος. Θα είναι ο Βυντρίνιο; Θα είναι ο Βάσκος mister Bean; Θα είναι ο Γάλλος; Ο Σπυρό; Ο Δάρλας; Ε, σήμερα ήταν ο Μπιάρσμιρ. Δεν βαριέσαι. Συνηθισμένες καταστάσεις.

Δεν λες εκεί πέρα που τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν καρδιοχτυπήσαμε για το αν θα σκοράρουμε. Ας είναι καλά ο Κώτσιος. ΜVP του αγώνα ήταν ο παίχτουρας και ας το δώσαμε το βραβείο στον Νίνη. Τι άλλο να κάνει δηλαδή ο Λιάκος για να ανακηρυχθεί πολυτιμότερος παίκτης; Γκολ έβαλε (το πρώτο, στο σουτ του Σάλπι), ασίστ έδωσε (στο δεύτερο, το γκολ του Νίνη) και το πάλεψε να πάρει και την κόκκινη, αλλά τελικά την σκαπούλαρε.

Και μπορεί οι γαύροι να χαμογελούσαν ειρωνικά με τα ...κατορθώματά του και οι Γιαννιώτες να αναρωτιόντουσαν αν είναι "πιασμένος" ή "βλαμμένος" (και να κατέληξαν τελικά στην δεύτερη εκδοχή)...

Και μπορεί κι εγώ βλέποντάς τον να γύρισα πίσω στις ένδοξες στιγμές του βαρδινογιαννισμού και να θυμήθηκα τι μεγάλες προσωπικότητες είχαμε στην άμυνα...

...αλλά συνήλθα πάραυτα και προσγειώθηκα στην πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που αποδεικνύει πως και στο σύγχρονο ...μεγαλείο της πολυμετοχικότητας τους ίδιους και χειρότερους αμυντικούς έχεις (με κάποιες μικρές εξαιρέσεις και Ω ΝΑΙ, βάζω - ενίοτε... - και τον Βύντρα πια στις εξαιρέσεις...).



Κατά τ΄ άλλα, μία από τα ίδια. Ενας άκεφος Παναθηναϊκός που μόνο κατά διαστήματα έπαιζε μπάλα, ο Νίνης ξεκίνησε από την αρχή και ήταν καλός παρόλο που ήταν και ο ψυχάρας μέσα, ο οποίος ψυχάρας έπαιζε αριστερά, αφού εκεί είχε τη φαεινή ιδέα να τον βάλει ο Νιόπλιας και κόντεψε να στείλει στον άλλο κόσμο με το σουτ που έκανε στο φάουλ, αυτόν τον φουκαρά τον Μπουχάν (εντάξει, υπερβάλλω, συμβαίνουν αυτά...) αλλά όταν βγήκε και μπήκε ο Λέτο έγιναν και δυο - τρεις φάσεις. Από τα αριστερά, γιατί από δεξιά, όσο φιλότιμος κι αν είναι ο Σάλπι ούτε η σέντρα ούτε η ντρίπλα είναι στο ρεπερτόριό του.

Και βέβαια έχουμε και τον Σισέ. Για τον οποίο Σισέ ξεκίνησε πάλι το τροπάριο του ντεφορμαρίσματος. Ο άνθρωπος έχει ρίξει 21 τεμάχια στο πρωτάθλημα κι έτσι και δεν σκοράρει σε δυο αγώνες συνεχόμενους, χρειάζεται επειγόντως ξεμπούκωμα σύμφωνα με τους ΑΡΔ. Ηρθε λοιπόν το πέναλτι του Βύντρα και το έβαλε το γκολάκι και ξεμπούκωσε όπως λένε και οι ΑΡΔ. Τώρα βέβαια θα αρχίσει άλλο τροπάριο. Οτι έχει αστοχήσει σε δύο πέναλτι, γιατί φυσικά δεν έχει σημασία ότι και στις δύο περιπτώσεις πήρε το ...ριμπάουντ και σκόραρε. Το σημαντικό είναι ότι δεν βάζει τα πέναλτι.

Ρε δε μας παρατάτε λέω εγώ. Τέλος πάντων, μ΄ αυτά και με τ΄ άλλα τελείωσε και το ματσάκι με τον ΠΑΣ που θα είχει "κλειδώσει" και θα μας είχε στείλει απευθείας στον τελικό, αν ο Κούσας δεν ήθελε να ρεφάρει το πέναλτι που έκανε στον Βύντρα και η άμυνά μας δεν ήταν τόσο αστεία. Κι αυτό το εκτός έδρας γκολ αλλάζει κομμάτι τα πράγματα εν όψει της ρεβάνς. Αλλά όπως έλεγε και η Σκάρλετ Ο΄Χάρα στο "Οσα παίρνει ο άνεμος": "I'll think about that tomorrow". Ουσιαστικά δηλαδή θα το σκεφτούμε όταν έρθει η ώρα της ρεβάνς των Ζωσιμάδων. Προς το παρόν κρατάμε τη νίκη και την σχεδόν βέβαιη πρόκριση (αν δεν γίνει καμιά ζημιά στους Ζωσιμάδες και μας στείλει φουλ για καρδιακό) και ξαναγυρνάμε το διακόπτη στο πρωτάθλημα και στο παιχνίδι με το Πιτσούνι.




Scratch: Mε το χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων για τα επεισόδια στο ντέρμπι δεν θα ασχοληθώ εκτενώς. Λίγα πράγματα μόνο έχω. Το ότι η πλειοψηφία του κόσμου του Παναθηναϊκού τα καταδικάζει είναι αυτονόητο. Και αυτό είναι δείγμα υγείας. Το ότι υπάρχει μια μερίδα κόσμου της ομάδας που ακολουθεί ή θέλει να μιμηθεί "πρακτικές Ριζούπολης" είναι ανησυχητικό. Και το ότι "γαυρίζει" είναι δείγμα αρρώστειας. Αλλά ο τρόπος που ο ακατονόμαστος και ολόκληρος ο επικοινωνιακός μηχανισμός του ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΕΤΑΙ το γεγονός, συγκριτικά με το πώς απεμπολήσαμε εμείς αυτό το δικαίωμα στο ματς του πρώτου γύρου, είναι πραγματικά για σεμινάριο. Ας ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά του οι πολυμετοχικοί και ας καταλάβουν επιτέλους γιατί τόσα χρόνια ήταν ΚΑΙ κερατάδες ΚΑΙ δαρμένοι...





Scratch 1 (από GWF): * Και μετά αναρωτιόμαστε πώς έβαλε γκολ η Αγγλίδα. Εδώ έβαλε ο Κούσας ρε! Ο Κούσας!



* Το γκολ κλασική προσφορά αμυντικού μεταγραφής Αντωνίου. Το τσίρκο δεν άντεξε να μην κάνει την εμφάνισή του...



* Τρώμε γκολ με ποσοστά ευστοχίας βολών Γιασικεβίτσιους. Δεν χρειάζεται να κοπιάσουν οι αντίπαλοι. Μια - δυο κατεβασιές να κάνουν, στατιστικά θα μπει ένα γκολ.




Scratch 2 (από γαυροφόρουμ): * Καλά οι βάζελοι γιατί φόρεσαν μαύρα;






Scratch 3 (από το φόρουμ του pas.gr): * Ερχεται το Πάσχα και ο Κώτσιος μας κάνει να βρίζουμε χριστοπαναγίες.



* Συνεχίζει τις καλές προσπάθειες ο Κώτσιος. Μακράν ο πιο δημιουργικός παίκτης του ΠΑΟ. Δίκαια του έχει αποδοθεί ο τίτλος του "καλύτερου φίλου του σέντερ φορ".

***

Η ΑΛΛΑΓΗ

Δεν είχα σκοπό να σε βγάλω, αλλά καταλαβαίνεις...

***

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΧΑΝ

***

ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ

***

Η ΧΕΙΡΑΨΙΑ

***

ΕDIT: Επειδή όταν κάνουμε λάθος, πρέπει να το παραδεχόμαστε και επιπλέον να μην παίρνουμε στο λαιμό μας αθώους, παραθέτω παρακάτω μια φωτογραφία που μου έστειλε ο Nick Triantos και αποδεικνύει πως ο ΜΟΝΟΣ που δεν έφταιγε στη φάση του γκολ του Κούσα ήταν ο Μπιάρσμιρ. Ο Σουηδός ήταν ο μόνος που έχει πάρει παίκτη και τον Κούσα τον έχασαν ο Σιμάο και ο Κατσουράνης. Αλλά εμείς έχουμε πάθει τέτοιο τράκο με την άμυνά μας, που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε ούτε τον αμυντικό που αν μη τι άλλο γνωρίζει τα βασικά της θέσης...




Επεξηγεί ο Nick: "Για να δούμε λοιπόν ποιος ή μάλλον ποιοι κοιμόντουσαν. Η συγκεκριμένη φάση είναι ενδεικτική ότι η ΣΥΝΟΛΙΚΗ λειτουργία της άμυνας δεν είναι καλή.

Ορίστε η φάση... Ο μόνος που έχει πάρει παίκτη, το Νο 5 στη φάση και τον τζαρτζάρει κιόλας, είναι ο Σουηδός. Υπάρχουν άλλοι 3 παίκτες στην περιοχή εκ των οποίων δεν μαρκάρει ΚΑΝΕΙΣ! Το Νο 4 που σκοράρει είναι ο παίκτης που πρέπει να μαρκάρει είτε ο Κατσουράνης, είτε ο Σιμάο."

Ρεαλιστικό προβάδισμα, διαχρονικό κόμπλεξ...

Αν θα δυσκολευτώ να πανηγυρίσω το πρωτάθλημα, επειδή χάσαμε και στους δύο γύρους από το γαύρο; Πλάκα κάνουμε; ΦΥΣΙΚΑ και θα το πανηγυρίσω!!! Και έξαλλα μάλιστα! Γιατί είπαμε ότι φέτος το πρωτάθλημα είναι αυτοσκοπός. Γιατί όταν θα σηκώσω το κατσαρόλι (όχι εγώ ακριβώς...) ποιος θα θυμάται τι έγινε στα δύο ντέρμπι με τον ακατονόμαστο; Μήπως θυμόταν κανείς ότι τη σεζόν 2006-07 τον νικήσαμε εμείς και στους δύο γύρους; Το μόνο που "έγραψε" είναι ότι αυτός πήρε τον τίτλο.

Ας γράψει λοιπόν η ιστορία ότι το 2009-2010 πρωταθλητής Ελλάδας στο ποδόσφαιρο ανακηρύχθηκε ο Παναθηναϊκός και άσε τους γαύρους να πανηγυρίζουν στο Ρέντη για τη νίκη τους. Στο κάτω - κάτω αυτή θα έχουν να θυμούνται όταν θα παίζουν στα πλέι οφ και αργότερα ντάλα καλοκαίρι στα (όποια) προκριματικά.


Αν έχω ξενερώσει που δεν καταφέραμε να κερδίσουμε το γαύρο; Καταφατική κι εδώ η απάντηση. Κουράστηκα να βλέπω μια κομπλεξική ομάδα που είτε παίζει καλύτερα, είτε παίζει χειρότερα δεν καταφέρνει τα τελευταία χρόνια να κερδίσει τον ακατονόμαστο! Δεν μπορώ να υποκριθώ ότι δεν με πειράζει. Με ενοχλεί. Κι όχι επειδή όπως σε λάθος βάση τέθηκε το θέμα, έπρεπε να κερδίσουμε για να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτερη ομάδα και δίκαια παίρνουμε το πρωτάθλημα. ΕΙΜΑΣΤΕ καλύτερη ομάδα και δεν χρειάζεται μια νίκη σε ντέρμπι για να το αποδείξουμε. Δεν βγάζουμε μάτια με το θέαμα που παρουσιάζουμε, αλλά είμαστε συνολικά καλύτεροι από όλους όσοι αγωνίζονται στο πρωτάθλημα. Και παίρνουμε δίκαια το πρωτάθλημα, γιατί στην τελική και το ότι οι άλλοι δεν είναι τόσο καλοί φέτος και χάνουν περισσότερους βαθμούς από εμάς, είναι δικό τους πρόβλημα και όχι δικό μας.

Αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορείς να μην υπολογίζεις κάποια πράγματα. Δεν μπορεί να διαχειρίζεσαι για δεύτερη φορά λάθος ένα ντέρμπι με τον γαύρο. Δεν μπορεί να εξαρτάς από αυτό το παιχνίδι την επιβεβαίωση της ανωτερότητάς σου. Γιατί θα επαναλάβω ότι το πρωτάθλημα είναι μαραθώνιος και το παίρνει αυτός που έχει μαζέψει τους πιο πολλούς βαθμούς και όχι αυτός που έχει κερδίσει τα περισσότερα ματς γοήτρου. Ούτε μπορείς να λες λόγια μεγάλα και παχιά του στιλ "θα βάλω τρία γκολ", ή "αυτό είναι το δικό μου παιχνίδι", λες και έχεις αντίπαλο την Κάτω Τραχανοπλαγιά. Γιατί τότε από μόνος σου γεμίζεις με άγχος τον εαυτό σου. Και αυτό το άγχος εννιά στις δέκα φορές σου γυρίζει μπούμερανγκ.



Κι από την άλλη, βέβαια, παραμένει το γεγονός ότι με ένα μπάτζετ 40 εκατομμυρίων ευρώ δεν μπορείς να κερδίσεις το γαύρο. Κι όχι μόνο το γαύρο. Δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι πως με αυτό το μπάτζετ δεν έχεις καταφέρει να κερδίσεις καμία από τις πέντε ομάδες που σε ακολουθούν στη βαθμολογία. Κι εδώ πια υπεισέρχονται και άλλα πράγματα. Γιατί είναι κοροϊδία να επικαλείσαι την ατυχία και μόνο αυτή για το γεγονός ότι σε όποιο από τα προαναφερθέντα παιχνίδια κι αν έπαιξες στο δεύτερο γύρο, κέρδισες μεν τις εντυπώσεις (εκτός από το παιχνίδι με την Καβάλα) αλλά τελικά δεν πήρες τη νίκη. Κάτι πρέπει να φταίει. Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Νάναι η παθογένεια της άμυνας; Νάναι η έλλειψη ικανού στόπερ; Νάναι η ανισορροπία των γραμμών της ομάδας; Νάναι η έλλειψη ενός δεκαριού; Νάναι η απουσία καθαρόαιμου δεξιού εξτρέμ; Νάναι η συντηρητική φύση του προπονητή;


Και μιας και φτάσαμε στον προπονητή, γιατί όλα τα υπόλοιπα το ξέρουμε ότι ισχύουν. Τι έκανε σήμερα ο Νιόπλιας για να βοηθήσει την ομάδα; Εβγαλε από το ...μούσκιο τον Γιούρκα για να τον βάλει δεξί μπακ, επειδή προφανώς δεν εμπιστευόταν τον Σουηδό για το κέντρο της άμυνας και δεν τού έβγαιναν διαφορετικά τα ...κουκιά. Με Μαρίνο, Δάρλα, Σπυρό, Σαριέγκι off, έπρεπε να βρει τρόπο να καλύψει τέσσερις θέσεις άμυνας με τρεις παίκτες. Δεν έβγαινε αλλιώς.

Δεν έβγαινε; Τι κρίμα που ο Νιόπλιας δεν είχε διαβάσει το άρθρο του Μαρκάκη. Θα είχε βρει τρόπο να χωρέσει και τον Νίνη στην αρχική 11άδα χωρίς να χρειαστεί να αχρηστέψει μια αλλαγή όταν αποδεδειγμένα (για τους περισσότερους από εμάς και όχι για τον ίδιο όπως φάνηκε...) ο Γιούρκας θα ζητούσε αλλαγή μη μπορώντας να βγάλει ολόκληρο αγώνα και χωρίς να πονοκεφαλιάζει ποιον θα πρέπει να βγάλει για να βάλει τον μικρό. Τι έλεγε ο Μαρκάκης ΠΡΙΝ τον αγώνα;

Απόντων πλάγιων μπακ (ενδεχομένως και του Σαριέγκι), κατά τη γνώμη μου, ο Παναθηναϊκός έχει πολύ μεγαλύτερη τύχη στο ματς αν παίξει με τριάδα στην άμυνα (Καντέ, Κατσουράνης, Βύντρα), Σιμάο-Σίλβα μπροστά τους, Καραγκούνη κεντρικό χαφ και, μπροστά του, Σαλπιγγίδη δεξιά, Λέτο αριστερά και Νίνη σε ελεύθερο ρόλο, όλοι πίσω απ’ τον Σισέ.

Ο Νιόπλιας δεν το έκανε, με αποτέλεσμα να έχει εξουδετερωμένο για 70 λεπτά τον Σισέ (τι νόημα έχει η παρουσία του όταν δεν υπάρχει ο παίκτης που θα τον αξιοποιήσει;) και όταν τελικά έβαλε τον Νίνη δεν ήξερε ποιον να αντικαταστήσει. Ο Κατσουράνης είχε "κλειδώσει" στην άμυνα, οπότε το τέχνασμα της Τρίπολης δεν "έπαιζε", ο Λέτο ήταν εξαιρετικά δραστήριος και αν τον έκανε αλλαγή θα τον έκραζε 62.000 κόσμος, ο Ζιλμπέρτο δεν βγαίνει, για Καραγκούνη και Σάλπι δεν συζητάμε (γιατί άραγε;), οπότε τι έμενε; Ο Σιμάο. Ο Σιμάο που κρατούσε όλο το κέντρο. Μετά έβγαλε και τον Γκούνη και έβαλε στη θέση του τον μισοπλέμονο (που θα έλεγε κι ο Γεωργίου...) Ρουκάβινα και ολοκληρώθηκε το σκηνικό. Χώρια που καθυστέρησε χαρακτηριστικά να βάλει τον πιτσιρικά κι έδωσε την ευκαιρία στον Μπάντοβιτς να διορθώσει τη μαλακία που έκανε βγάζοντας τον μόνο παίκτη του κέντρου του που έκανε δουλειά (Γιάννη Παπαδόπουλο), βάζοντας στο παιχνίδι τον Οσκαρ. Ηρθε και το γκολ του Αγγλου φοιτητή σε μια φάση που τα δύο στόπερ μας είχαν πάει για χόρτα (δηλαδή ο Καντέ είχε πάει και ο Κατσουράνης του υπεδείκνυε ποια είναι τα πιο ...τρυφερά) και σχόλασε το παραμύθι. Τόσο απλά.




Για να διατηρηθεί βέβαια και η παράδοση που θέλει την ομάδα να γκελάρει όποτε ο κόσμος βρίσκεται μαζικά στο πλευρό της. Λες και υπάρχει καμιά περίεργη κατάρα.

Ρεαλιστικά τώρα ο τίτλος χάνεται μόνο με χαρακίρι. Αυτή η ήττα θα μπορούσε να στοιχίσει την έλλειψη συγκέντρωσης με ό,τι αυτό μπορεί να σήμαινε για τις τρεις αγωνιστικές που απομένουν. Δεν θα στοιχίσει όμως και ας όψεται γι΄ αυτό η ΑΕΚ που κέρδισε τον ΠΑΟΚ μέσα στην Τούμπα, γιατί διαφορετικά θα σου έλεγα εγώ πόσο ...cool και ...αφ΄ υψηλού θα αντιμετωπίζαμε όλοι την ήττα από τον γαύρο με τον ΠΑΟΚ 2 βαθμούς πίσω μας.

Θα στοιχίσει όμως στα πολυμετοχικά πράγματα της ομάδας και στον σχεδιασμό της νέας σεζόν. Γιατί ακόμα κι αν πάρουμε τελικά τον τίτλο που είναι και το πιο πιθανό, θα αναθεωρηθούν πολλά πράγματα. Οπως το κατά πόσο μπορούμε να πορευτούμε του χρόνου με τον Νιόπλια, ή ακόμα και το αν υπάρχουν κάποιοι (παλιοί) ποδοσφαιριστές της ομάδας που έχουν χρόνιο κόμπλεξ απέναντι στον γαύρο και ίσως θα έπρεπε να απομακρυνθούν από την ομάδα. ΄Η ακόμα και το κατά πόσο αξίζει τον κόπο να ξοδευτεί ένα τεράστιο μπάτζετ για να μην καταφέρνεις να νικήσεις είτε ομάδες που έχουν πολύ μικρότερο προϋπολογισμό από σένα, είτε ομάδες λειψές από τραυματισμούς και απουσίες. Ολα μέσα θα είναι.









Και βέβαια υπάρχουν και τα επεισόδια. Δηλαδή πόσο μάγκες αισθάνονται αυτοί οι τύποι που άρχισαν να πετάνε δακρυγόνα και φωτοβολίδες στο πούλμαν και την αποστολή του γαύρου; Και τι ήθελαν να αποδείξουν μ΄ αυτό; Οτι μπορούμε κι εμείς να δημιουργήσουμε συνθήκες Ριζούπολης; Οτι ξέρουμε να παίρνουμε ...ρεβάνς; Μπορείτε ρε κακομοίρηδες να παίξετε τον γαύρο στο "γήπεδό" του; Μόνο κακέκτυπα της καφρίλας του μπορείτε να δημιουργήσετε. Κι επειδή ακριβώς είστε και ατζαμήδες το κάνετε πάντα με τον πιο άκομψο τρόπο.





Για την κοπέλα που έχασε τα δάχτυλά της στην προσπάθεια να απομακρύνει την κροτίδα, δεν χωρούν λόγια. Κάποιοι πάνε στο γήπεδο για να κάνουν την καβλάντζα τους και την πληρώνει ο κόσμος που πάει να βγάλει το μεροκάματο. Που είναι στην κυριολεξία μεροκάματο του τρόμου επειδή κάποιοι ηλίθιοι θέλουν να αποδείξουν ότι είναι αήττητοι και επειδή κάποιοι άλλοι ακόμα πιο ηλίθιοι ανευθυνοϋπεύθυνοι αδυνατούν να πάρουν μέτρα και να επιβάλλουν τιμωρίες που να πονάνε πραγματικά.

Αφαίρεσε εκεί πέρα δυο - τρεις βαθμούς από την ομάδα, ειδικά τώρα που πάει για τίτλο, άφησε ξερούς κάποιες χιλιάδες οπαδούς της από το σοκ της απώλειας του τίτλου και θα σου πω εγώ μετά αν θα επαναληφθούν ποτέ αυτά. Οι ίδιοι οι οπαδοί θα τους αποβάλλουν από τις τάξεις τους. Αλλά ποιος θα βρεθεί να πάρει μια τέτοια απόφαση; Θα βγουν στους δρόμους οι αγνοί οπαδοί, θα τρέξουν στο πλευρό τους και οι πολιτικοί - επαγγελματίες οπαδοί και θα αρθεί η τιμωρία. Μέχρι να θρηνήσουμε το επόμενο θύμα...

***

Scratch: "Παίζει" και να ήταν κόκκινη η κάρτα του τυπάρα στη φάση με τον Αβραάμη έτσι;



Scratch 1: O οποίος Αβραάμης βέβαια δεν θα βρισκόταν στη μανούρα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή αν είχε φάει ως όφειλε την καρτούλα στο πρώτο σκληρό φάουλ που έκανε. Αλλά ο Δαλούκας δεν είναι Σπάθας και ο Γαβραάμ δεν είναι Γκαρσία (χοχοχο).


Scratch 2: Eίπε κι ένα ωραίο ο Γκοτζίλας στον Sport-fm για τη φάση που διακόπηκε το ματς από τους ανεγκέφαλους στη μανούρα με τον Ντάτολο πάνω που ο Παναθηναϊκός είχε βρει ρυθμό: "Πάνω που πίεζε ο Παναθηναϊκός αυτοί πήγαν και πέταξαν φωτοβολίδες και τους πρόσφεραν ανάσες. Τους έβλεπες πώς έτρεχαν στον πάγκο τους να πιουν νερό σαν διψασμένοι καμηλιέρηδες".


Scratch 3: Καλά αυτός ο Μπλάνκο δεν έχει καθόλου μυαλό; Πού πήγε να πανηγυρίσει το γκολ που έβαλε; Κοντά στο σημαιάκι του κόρνερ; Πόσες αν(τ)οχές να δείξουν πια κι αυτοί οι ζοχαδιασμένοι ΠΑΟΚτσήδες; Αντεξαν μερικά δευτερόλεπτα και μετά τον έλουσαν με νερά, καφέδες και μπουκάλια.


Scratch 4: Πάντως μια λαμπάδα στο μπόι του Ζορρό επιβάλλεται να ανάψουμε. ΄Η όπως μου είπε και φίλος μου ΑΕΚτζής, "ένα πριμ να κόψετε στον Ισμαελ, ή έστω να του καλύψετε τα χρεωστούμενα από Οκτώβρη και μετά". Επιβάλλεται! Επιβάλλεται!

Ο,ΤΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΩΡΑΙΑ...

Γκαντεμογραβάτα...

***

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ο ΚΟΣΜΟΣ

Η ΚΟΚΟΡΟΜΑΧΙΑ

Kρίση...

Δεν φαντάζομαι να θέλετε και επεξήγηση. Ούτε ποιανού είναι το αεροπλάνο (σόρι, το αυτοκίνητο), ούτε τι μάρκα είναι, ούτε τι ζάντες φοράει...

Nαι, ρε! Βύντρα!!!

Το πρωτάθλημα αρχίζει και πρασινίζει μετά τη νίκη στην Τρίπολη που επετεύχθη χάρη στο γκολ ενός παίκτη που έχει αμφισβητηθεί περισσότερο από όλους στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, του Λουκά Βύντρα! Και είναι η ώρα να του αναγνωριστεί η απίστευτη σεζόν που κάνει φέτος.

Σημαντική νίκη σε ένα κρίσιμο ματς σε ένα γήπεδο βούρκο με αντιπάλους που είχαν βάλει πούλμαν μπροστά από την εστία τους, έριχναν ξύλο και ήταν τόσο ...αδιάφοροι που επιστράτευσαν ακόμα και τον τερματοφύλακά τους για να φτάσουν στην ισοφάριση.

Εν ολίγοις ένα διπλό που ήθελε ...γκογκόβια για να κατακτηθεί και ο Παναθηναϊκός στην Τρίπολη τα είχε. Οπως είχε και την κίνηση - ματ του Νιόπλια που βάζοντας τον Κατσουράνη στόπερ ξεμπλοκάρισε το κέντρο και βρήκε ...χώρο για τον Νίνη, χωρίς να χρειαστεί να ...σπάσει αβγά (που μάλλον δεν ήταν διατεθειμένος να το κάνει). Οπως και νάχει δικαιώνεται εκ του αποτελέσματος και μπράβο του!

***

EDIT: Τελικά η Κυριακή εξελίχθηκε σε πράσινη Κυριακή. Δεν ήταν μόνο η νίκη στην Τρίπολη. Ηταν και η ήττα του ΠΑΟΚ στο Χαριλάου. Κι από εκεί που η ομάδα ήταν στο +2 και κινδύνευε να χάσει την πρώτη θέση, βρέθηκε στο +5 από τον ΠΑΟΚ και στο +7 από τον ακατονόμαστο. Μια διαφορά - "μαξιλαράκι ασφαλείας" που της επιτρέπει να μπει με άλλο αέρα στο ντέρμπι και παράλληλα της προσφέρει την "πολυτέλεια" να εξαντλήσει - αν το αποφασίσει... - τις πιθανότητές της για πρόκριση στους "8" του Εuropa League. Παρόλο που είναι θέμα μεγάλης συζήτησης το αν έχει τη δυνατότητα να "χτυπήσει" στη Λιέγη ένα ματς με αβέβαιη έκβαση ριψοκινδυνεύοντας τραυματισμούς και κόπωση που μπορεί να στοιχίσουν όχι μόνο στο ντέρμπι, αλλά και εν όψει των επόμενων αγωνιστικών. Αλλά αυτά έχουμε μέρες μπροστά μας να τα συζητήσουμε.

Σήμερα μιλάμε για το ματς με τον Αστέρα. Τη νίκη ήθελε, τη νίκη πήρε ο Παναθηναϊκός. Σε ένα παιχνίδι που για όσους θυμούνται το 2004, είχε ακριβώς τη δυσκολία και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε την χρονιά του νταμπλ. Οσο πλησιάζει το τέλος το άγχος μεγαλώνει και λογικό είναι το θέαμα να πηγαίνει περίπατο. Αυτό όμως στη συγκεκριμένη φάση δεν έχει σημασία. Δεν είναι δηλαδή όπως στον πρώτο γύρο, ή στα μισά του πρωταθλήματος που μία κακή εμφάνιση ή μια μέτρια εμφάνιση, ή κάποιες αδυναμίες χτυπούσαν καμπανάκι κινδύνου εν όψει της συνέχειας. Τώρα δεν κοιτάμε πια μακροπρόθεσμα. Δεν έχει νόημα. Κοιτάμε ένα - ένα τα παιχνίδια. Να βγαίνουν χωρίς απώλειες. Και μόλις συμβεί αυτό να πηγαίνουμε παρακάτω. Τρεις και μία. Δύο και μία. Μία και σήμερα. Μία και ...καμμία. Τίτλος!

Η ομάδα στην Τρίπολη δεν έπαιξε μπάλα. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, σε έναν άθλιο αγωνιστικό χώρο με έναν αντίπαλο που έπαιζε κλειστά και βαρούσε στο ψαχνό. Ομως, η αίσθηση που μετέδωσε παρά τη μέτρια εμφάνιση ήταν πως παίζει προσεκτικά και πως είναι αποφασισμένη. Ενοιωθες πως δεν απειλείται από τον αντίπαλο και πως προσπαθεί. Ενοιωθες βέβαια και το άγχος των παικτών να φτάσουν στο γκολ. Ενα άγχος που ήρθε να προστεθεί στο δικό σου. Και που μεγάλωνε όσο δεν ερχόταν το γκολ.

Και εκεί επάνω ήρθαν και κάποιες απαισιόδοξες σκέψεις. Ο Κατσούρ δεν την παλεύει, του Κάρα δεν του βγαίνει τίποτα, ο Ζιλμπέρτο είναι μέτριος, ο Σισέ δεν πρόκειται να πάρει τη μπάλα ούτε στη ...δευτέρα παρουσία, ο Σάλπι έχει αποκτήσει ...σκιά που τον ακολουθεί παντού, ο Λέτο γλιστράει συνεχώς λες και πατάει άντε να μη πω τι, πώς στα κομμάτια θα μπει το γκολ; Kι εκεί πάνω τραυματίζεται ο Σπυρόπουλος και αρχίζεις και σκέφτεσαι και το επόμενο ματς. Χωρίς να έχεις σιγουρέψει το σημερινό, κινδυνεύεις να έχεις έναν αναντικατάστατο (κατά πως φαίνεται...) παίκτη νοκ άουτ για το ντέρμπι με τον γαύρο. Μήπως κάτι πάει να στραβώσει πολύ;

Το προσπερνάς προς στιγμήν, αφού μετά την κρίση πανικού σκέφτεσαι πως κουτσά στραβά έχεις δύο κατά συνθήκη αριστερά μπακ. Τον Καντέ και τον Βύντρα και εν πάση περιπτώσει δεν επείγει τώρα ποιος θα παίξει στο ντέρμπι, αλλά πώς θα κερδίσεις τον Αστερία.


Γεγονός που μας ξαναφέρνει στην επίθεση. Τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η ροή του αγώνα; Να μπει ο Νίνης, τι άλλο; Αντε όμως και μπαίνει. Στη θέση ποιανού θα μπει; Γιατί τα δύο Κ ξέρεις ότι ο Νιόπλιας δεν τα βγάζει παρά μόνο με φορείο. Ο Λέτο που είναι ο "εύκολος στόχος" στις αλλαγές, δεν γίνεται να βγει, γιατί έτσι όπως είναι κλεισμένη η άμυνα του Αστέρα μόνο με σέντρες ή ξε επιθέσεις που βγαίνουν από πίσω μπορείς να την ανοίξεις. Ο Σάλπι μπορεί να μη φαίνεται σε όλο το ματς αλλά μια φορά αν ξεφύγει μπορεί να σου κάνει τη μισή ευκαιρία γκολ.

Ελα όμως που δεν είναι μόνο το ποιος θα βγει, αλλά και το πού θα παίξει ο μικρός. Εδώ μιλάμε ότι καλά καλά δεν χωράνε μαζί Κάρα και Κατσούρ, θα χωρέσει και ο Νίνης; Και πού θα βρεθούν τα τετραγωνικά για να παίξουνε κι οι τρεις; Οπότε; Η λύση μονόδρομος. Βγαίνει ο Καντέ, γυρνάει ο Κατσούρ στόπερ και έτσι έχεις με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. ΚΑΙ χώρο βρίσκεις και "ανώδυνη" αλλαγή κάνεις (μη μου πεις ότι δεν μετράει κι αυτό...).

Κίνηση με ρίσκο που το αν θα βγει είναι 50-50. Κι όμως αυτό ήταν! Μπήκε ο μικρός, έδωσε πνοή στην ομάδα, δίνει και τη μπαλιά στον Λέτο που με τη σειρά του τη δίνει στον Βύντρα και νάτο το γκολάκι! Γιατί ο Βύντρα άμα λάχει είναι πολυεργαλείο. Ελβετικός σουγιάς. Χωρίς πλάκα τώρα. Πάντα ήταν αλλά η προκατάληψη δεν μας άφηνε να το δούμε. Μπορεί να είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία μιας νέας λέξης στο νεοελληνικό λεξικό, της περιβόητης "βυντριάς", μπορεί να είναι συνώνυμο του "τσαφ", αλλά είναι και ο παίκτης με τα τεράστια φυσικά προσόντα, ο παίκτης που ουδέποτε έχει ακουστεί να μπλέκεται σε κλίκες, που δουλεύει συνεχώς για να βελτιωθεί (κι αυτό κι αν φαίνεται φέτος!), που δεν έχει μπλαζέ υφάκι, σαν κάτι Τζιολομάντζιους, ούτε έχει δείξει να δυσανασχετεί με την κερκίδα που υπήρξε τόσες φορές σκληρή μαζί του (άλλοτε δικαιολογημένα, άλλοτε αδικαιολόγητα) κυρίως επειδή είχε την ατυχία να αποκτηθεί επί εποχής Τζίγγερ. Ο παίκτης που κάνει φέτος απίστευτη χρονιά, που έχει βοηθήσει τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά και που επιτέλους αξίζει μια φορά (ΜΙΑ ΦΟΡΑ) να του αποδωθούν τα εύσημα για όσα έχει προσφέρει. Και που να σας πω κάτι; Αν τελικά φύγει τώρα πια θα μας λείψει. Θα μας λείψει το πάθος του και ο τσαμπουκάς του. Αυτός που τον έκανε σήμερα να τρέξει να υπερασπιστεί τον Νίνη όταν του την πέσανε, αυτός που έτρεξε να ζητήσει το λόγο πέρσι στην Τούμπα, αυτός που τον κάνει να παίζει για πάρτη του όταν γνωρίζει ότι κανείς, ή έστω ελάχιστοι θα αναγνωρίσουν την προσπάθειά του. Γιατί θέλει κότσια να κάνεις κάτι τέτοιο. Να παίζεις κόντρα σε θεούς και δαίμονες.

Ναι ρε Λουκά! Ναι! Αν τελικά πάρουμε το πρωτάθλημα (που όπως όλα δείχνουν, θα το πάρουμε), θα θυμούνται πια όλοι πως στο παιχνίδι με τον Αστέρα, αυτό που εμείς οι ίδιοι βαφτίσαμε "κομβικό" εσύ ήσουν εκεί και πέτυχες το "χρυσό" γκολ που μας έδωσε το τρίποντο. Ενα τρίποντο που ισοδυναμεί με τρίποντο τίτλου.



Το πρωτάθλημα αυτό μπορεί πια να χαθεί μόνο με χαρακίρι. Γιατί δεν είναι μόνο η διαφορά των βαθμών. Είναι και η εικόνα των άλλων. Η εικόνα του γαύρου που σέρνεται. (Αν και, να είστε σίγουροι ότι στο ντέρμπι δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό το "ψοφίμι" που βλέπουμε. Θα είναι εντελώς άλλη ομάδα).

Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ

Ο ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΣ

Δεν είναι όμως μόνο η εικόνα του γαύρου. Είναι και η εικόνα του ΠΑΟΚ. Που δεν κατάφερε στο πιο κρίσιμο ματς της ιστορίας του τα τελευταία χρόνια να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε ποτέ στον αγώνα του Χαριλάου. Δεν κατάφερε να κάνει ούτε μια ευκαιρία απέναντι σε έναν Αρη που έτρωγε σίδερα. Κι όταν δεν μπορείς να κάνεις την υπέρβαση στο ματς που είναι για σένα όλη η χρονιά δεν μπορείς να έχεις ιδιαίτερες απαιτήσεις. Σημαίνει πως μάλλον δεν είσαι ακόμα έτοιμος για τίτλο. Δεν έχεις αποκτήσει το μέταλλο.



Βέβαια, υπάρχει και ο Σπάθας. Τον οποίο επικαλείται ο ΠΑΟΚ ως υπεύθυνο της ήττας. Μόνο που αδικεί τον εαυτό του λέω εγώ όταν τον επικαλείται. Ο Σπάθας είχε δύο σημαντικές λανθασμένες αποφάσεις. Την κίτρινη στον Γκαρσία που ήταν από αυστηρή έως ακατανόητη και τον μη καταλογισμό δεύτερης κίτρινης στον Κάμπορα. Αυτά ναι ήταν λάθη. Δεν έκριναν όμως τον αγώνα. Τον αγώνα τον έκρινε το πάθος του Αρη και η αδυναμία του ΠΑΟΚ. Ο Αρης είχε έναν Κάμπορα που παρά το ότι έχασε πέναλτι (ένα χρόνο και κάτι μέρες είχαν τα αρειανά να κερδίσουν πέναλτι, λογικό ήταν να έχουν ξεχάσει πώς εκτελούνται...) και κάποιος άλλος στη θέση του θα έχει γίνει ψυχολογικό ράκος, συνυπολογιζόμενης της κρισιμότητας του αγώνα, αυτός βρήκε το σθένος να το ξεπεράσει και να πετύχει δύο εκπληκτικής ομορφιάς (και δυσκολίας...) γκολ που έδωσαν τη νίκη στην ομάδα του. Τι έκανε την ίδια στιγμή ο ΠΑΟΚ; Κατάλαβε κανείς; Είχε πλάνο αγωνιστικό για να δημιουργήσει φάσεις; Είχε ψυχολογία; (Δεν ήξερε τις συνθήκες που θα αντιμετώπιζε; Είναι ανάλογες μ΄ αυτές που δημιουργεί ο ίδιος στην Τούμπα). Είχε τρόπο αντίδρασης όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ; Τίποτα δεν είχε.

Κι όχι μόνο αυτό αλλά αν δεν κατέβαζε ο Αρης ταχύτητα μετά τις αποβολές των Σνάουτσνερ και Βιεϊρίνια είτε επειδή σεβάστηκε τον αντίπαλό του, είτε επειδή ήθελε να κρατήσει δυνάμεις εν όψει του αγώνα κυπέλλου της Τετάρτης με την Καβάλα (ποιος ξέρει τι από τα δύο...) θα μπορούσε να μετρήσει κι άλλα το κοντέρ.

Πλέον στον ΠΑΟΚ δεν αρκεί τυχόν δική μας ήττα στο ντέρμπι με τον γαύρο. Και όχι μόνο αυτό αλλά κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πόσο θα του κοστίσει σε ηθικό εν όψει της συνέχειας η ήττα από τον συμπολίτη του. Ο οποίος παρεμπιπτόντως μάλλον σιγουρεύει την πέμπτη θέση που οδηγεί στα πλέι οφ. Τα οποία πλέι οφ αναμένονται συναρπαστικά. Με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Αρη και γαύρο σε μια διαδικασία που ο καθένας τους μπορεί να είναι τελικά αυτός που θα κερδίσει την προνομιούχο θέση που οδηγεί στα προκριματικά του Τσαμπιολί.

Φροντιστήριο ξένων γλωσσών

Το καθιερωμένο κοτόπουλο.
Ζωντανό στην Τούμπα, "σφαγμένο" στο Χαριλάου.

***

Για την "ουρά" τώρα τι να πεις; Αίμα και άμμος όπως τα είχαμε πει χθες, στον αγώνα Λεβαδειακού - Ξάνθης. Τα δύο γαυροπαραρτήματα παλεύουν για τη σωτηρία. Ο Σουβλακιακός είναι πιο έμπειρος σε τέτοιες καταστάσεις. Οταν παλεύεις κάθε χρόνο για τη σωτηρία, γίνεσαι ...τσαρουχόπετσος. Δεν καταλαβαίνεις Χριστό. Η Ξάνθη αντίθετα δεν τις πολυγνωρίζει τέτοιες καταστάσεις. Το παιχνίδι συναρπαστικό. Η Ξάνθη κρατούσε τη νίκη μέχρι το 88ο λεπτό και μετά ήρθε ο Μπάρκογλου και της πήρε τη μπουκιά από το στόμα. Η αλήθεια όμως είναι πως αδικήθηκε και δεν της μέτρησαν κανονικό γκολ.

Και νάτην τώρα στην προτελευταία θέση μαζί με τον ΠΑΣ Γιάννενα και τον Λεβαδειακό να βρίσκεται από πάνω. Οχι όμως ότι τη σκαπούλαρε. Εδώ κινδυνεύουν Λάρισα, Εργοτέλης και Αστέρας που έχουν καβατζώσει 30 βαθμούς, δεν θα κινδυνεύει ο Λεβαδειακός; Μέχρι την τελευταία αγωνιστική θα παίζεται η παραμονή.

***

Και πάμε σε ένα ευχάριστο γεγονός από το βόλεϊ. Οι κοριτσάρες μας νίκησαν τις γαυρίνες στο φάιναλ φορ του Ρεθύμνου και κατέκτησαν το πέμπτο συνεχόμενο κύπελλο βόλεϊ.





Δεν έλειψαν όμως από την διοργάνωση οι γνωστοί αήττητοι ηλίθιοι που έκαναν για άλλη μια φορά επεισόδια.

***

Και μετά το βόλεϊ πάμε στο μπάσκετ. Εγινε το All Star Game και ο Σόφο τα πήρε όλα κι έφυγε! Με 42 πόντους, 16/16 δίποντα και 3/5 τρίποντα πήρε παραμάζωμα τους ξένους και ανακηρύχθηκε δίκαια MVP του αγώνα. Το διασκέδασε με την ψυχή του σαν μικρό παιδί και μετά (ή πριν, θα σας γελάσω) χόρεψε και χιπ χοπ μαζί με τον Τσίλντρες.

MVP

Τσίλι - Σόφο

Ο Νίκολας νικητής στον διαγωνισμό τριπόντων
(ποζάρει με Μπαρζώκα και Ελλη Κοκκίνου)

***

Και από τα εγχώρια στα διεθνή. Ξεκίνησε η Φόρμουλα Ενα αλλά ο ΑΝΤ1 λέει θέλει ένα πεντάευρο για να μας δείξει τους αγώνες. Πάτε καλά; Στην πρεμιέρα τώρα κέρδισε ο ξινός. Ο Αλόνσο. Μην περιμένετε να σας βάλω φωτογραφία με τη φάτσα του. Πάρτε μία με τη Φεράρι.


Πάρτε κι άλλη μία του Σούμι. Που επέστρεψε. Και επειδή η ...γριά η κότα έχει το ζουμί, κατάφερε με το "καλημέρα" να πλασαριστεί στην εξάδα. Κι ας μην έχει πια την υποστήριξη μιας τεράστιας εταιρείας πίσω του.

***

Δυστυχώς, έχουμε και τα δυσάρεστα. Τον σοβαρό τραυματισμό του Μπέκαμ που θα του στοιχίσει το Μουντιάλ. Ανεξάρτητα από το αν τον συμπαθεί κανείς ή όχι, από το αν τον θεωρεί καλό παίκτη ή απάτη, η απουσία του από το Μουντιάλ είναι μια δυσάρεστη είδηση. Οπως είναι η απουσία κάθε αθλητή που ονειρεύεται για μια τετραετία την συμμετοχή του και τελικά δεν τα καταφέρνει να δώσει το παρών.



Ο Μπέκαμ που έδωσε το Δεκέμβρη το παρών στην κλήρωση των ομίλων στη Νότια Αφρική, μπορεί πια να βρεθεί εκεί το καλοκαίρι μόνο ως θεατής. Κρίμα...