Πάμε Ευρωμπάσκετ;

14 Ιουνίου 1987. Τότε άρχισαν όλα. Μπορεί το ελληνικό μπάσκετ να είχε να επιδείξει μέχρι τότε την μεγάλη επιτυχία της ΑΕΚ επί της Σλάβια στο κύπελλο Κυπελλούχων το 1968, όμως αυτή ήταν μια επιτυχία αποσπασματική. Αυτό που πέτυχαν "ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας και τ΄ άλλα παιδιά" είναι κάτι που μοιάζει στ' αλήθεια εξωπραγματικό. Δεν κερδίζεις έτσι εύκολα την "μεγάλη των πλάβι σχολή" στον ημιτελικό και τη μεγάλη Σοβιετική Ενωση στον τελικό. Δύο εθνικές ομάδες, από χώρες που διέθεταν σπουδαίες σχολές μπάσκετ και που ήταν ακόμα ενωμένες και όχι διασπασμένες. Κάτι που σημαίνει πως στην εθνική Γιουγκοσλαβίας είχαν συγκεντρωθεί τα μεγαλύτερα ονόματα του μπάσκετ από Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία και Μαυροβούνιο. Και πως αντίστοιχα στην εθνική της Σοβιετικής Ενωσης μετείχαν οι καλύτεροι μπασκετμπολίστες από όλες τις σοβιετικές δημοκρατίες που αποτελούσαν την αχανή αυτή χώρα .

Κι όμως η Εθνική μπάσκετ το κατάφερε. Και έστειλε όλους τους Ελληνες στα ουράνια και το μπάσκετ σε κάθε σπίτι. Από τότε επιτυχίες ζήσαμε κι άλλες. Πολλές. Γι΄ αυτό και η συγκεκριμένη Εθνική ομάδα μπήκε στις καρδιές όλων. Επειδή δεν ήταν ένα πυροτέχνημα, αλλά επειδή εδραιώθηκε μεταξύ των μεγάλων εθνικών ομάδων μπάσκετ με το μόνο πράγμα που μπορεί να εδραιωθεί μια ομάδα: Mε τη διάρκειά της. Δύο χρόνια μετά την επιτυχία στο ΣΕΦ ξαναβρέθηκε στο βάθρο, στη δεύτερη θέση. Μπορεί να είχε διαφορετικό χρώμα αυτή τη φορά το μετάλλιο, αλλά ήταν η πιο ζωντανή απόδειξη πως αυτή η ομάδα γνωρίζει τι θα πει συνέχεια.

Από το 1987 και μετά, η Ελλάδα βρέθηκε σταθερά οκτώ φορές σε ημιτελική φάση Ευρωμπάσκετ. Εχει δώσει 7 ημιτελικούς και μετράει ρεκόρ 3-4. Νίκησε στον ημιτελικό του 1987 τη Γιουγκοσλαβία, το 1989 τη Σοβιετική Ενωση και το 2005 τη Γαλλία. Ηττήθηκε το 1993 από τη Γερμανία, το 1995 από τη Γιουγκοσλαβία, το 1997 πάλι από τη Γιουγκοσλαβία και το 2007 από την Ισπανία. Κατά σύμπτωση, η ομάδα που απέκλειε την Εθνική μας σήκωνε πάντα την κούπα στον τελικό. Αυτή η παράδοση "έσπασε" πριν από 2 χρόνια, όταν η Ισπανία ηττήθηκε μέσα στην έδρα της από τη Ρωσία του Κιριλένκο που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ 2007.

Στο φετινό Ευρωμπάσκετ η Εθνική θα παρουσιαστεί αποδυναμωμένη. Ταξίδεψε στο Πόζναν χωρίς Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Βασιλόπουλο, Τσαρτσαρή. Πολύ σημαντικές απουσίες. Το χρυσό μετάλλιο φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο, αν και ειδικά αυτή η Εθνική έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει το αδύνατο - δυνατό. Ενα μετάλλιο, όμως, διαφορετικού χρώματος, είναι στόχος εφικτός. Γιατί όχι;

ΖΑΓΚΡΕΜΠ 1989

Γκάλης (πίσω του βρίσκεται ο Γιαννάκης),
Δημήτρης Παπαδόπουλος, Καμπούρης,
Αγγελίδης, Παταβούκας, Φάνης Χριστοδούλου,
Ανδρίτσος, Φασούλας, Στεργάκος, Φιλίππου.

Νίκη επί της Ρωσίας στον ημιτελικό και ήττα από τη Γιουγκοσλαβία στον τελικό. Οι διεθνείς μοιάζουν απογοητευμένοι από την 2η θέση στο βάθρο. Κι όμως αυτό το μετάλλιο κατά την προσωπική μου γνώμη έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία από το χρυσό της Αθήνας.

Γκάλης - Ντράζεν Πέτροβιτς τα λένε
στη διάρκεια της απομονής.
Ο Ντράζεν είχε ανακηρυχθεί MVP της διοργάνωσης.

ΑΘΗΝΑ 1995

Ο Φασούλας σουτάρει μπροστά στον Ντίβατς.
Παρακολουθούν Αγγελίδης, Πάσπαλιε, Ντανίλοβιτς

Το Ευρωμπάσκετ που κλόνισε (πρόσκαιρα) τις σχέσεις μας με τα "αδέρφια" μας τους Σέρβους. Μας κέρδισαν στον ημιτελικό, θεωρήσαμε ότι αδικηθήκαμε και στον τελικό κόντρα στους Λιθουανούς του Σαμπόνις και του Μαρτσουλιόνις τους γιουχάραμε ανηλεώς. Το ίδιο και κατά τη διάρκεια της απονομής όταν η ιαχή "Λιέτουβας, Λιέτουβας" κυριάρχησε στο γήπεδο.

Γιουγκοσλαβία, Πρωταθλήτρια Ευρώπης 1995 στην Αθήνα.

Κουτούροβιτς, Σάβιτς (σκυφτός), Ντανίλοβιτς,
Σρετένοβιτς, Πάσπαλιε, Ντίβατς, Ρέμπρατσα,
Τομάσεβιτς, Σάσα Ομπράντοβιτς.
Κάπου ανάμεσα πρέπει να βρίσκονται
Μποντίρογκα και Τζόρτζεβιτς.
Δεξιά το προπονητικό τιμ: Oμπράντοβιτς, Ιβκοβιτς, Ράικο Τόρομαν.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ

Γιαννάκης - Φασούλας

Φάνης Χριστοδούλου.

Ο πληρέστερος σύμφωνα με τους ειδήμονες του μπάσκετ Ελληνας μπασκετμπολίστας, ο μόνος από τους παλιούς που θα μπορούσε να κάνει άνετα καριέρα στο ΝΒΑ, αν αποφάσιζε να κάνει το μεγάλο βήμα και να βρεθεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μόνο που ο all around Φάνης, ο τόσο μποέμ και έξω από καλούπια τύπος δεν το αποφάσισε ποτέ. Ο χοντρούλης "μπέμπης" που κάθε φορά που κάποιος έλεγε ότι πρέπει να αδυνατίσει, οι εκάστοτε προπονητές του απαντούσαν: "O Φάνης παίζει με τα κιλά του". (Ναι, καλά το καταλάβατε, ο Φάνης ήταν ένας από τους πολύ αγαπημένους μου παίκτες...).

Ευθύμης Ρεντζιάς - Νίκος Οικονόμου.

Ευθύμης Ρεντζιάς - Νάσος Γαλακτερός.

ΤΟΡΟΝΤΟ 1994

Φασούλας, Χριστοδούλου, Γαλακτερός, Γιαννάκης, Σιγάλας.
Επειδή Εθνική μπάσκετ ΔΕΝ είναι μόνο Ευρωμπάσκετ...
Η βασική πεντάδα στο Μουντομπάσκετ του Τορόντο.
Εκεί όπου για πρώτη φορά έδειξε τα ...δόντια της στην Ντριμ Τιμ (προηγήθηκε 17-14 στο σκορ και ήταν ανταγωνιστική για 1 ημίχρονο) στο μεταξύ μας παιχνίδι, πριν έρθει ο θρίαμβος της Ιαπωνίας.

Επιστροφή από το Τορόντο, ανήμερα Δεκαπενταύγουστο (15/8/1994).
Μυλωνάς, Ρεντζιάς, Μπουντούρης, Τσέκος, Παπαπέτρου,
Γιαννάκης, Γαλακτερός, Μάκης Δενδρινός, Λάκης Τσάβας.

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ 2005

Επειδή "όλα τα λεφτά" ήταν ο ημιτελικός με τη Γαλλία

(Ποιος τελικός και ποια Γερμανία τώρα...)

Ο Διαμαντίδης έχει μόλις βάλει το "βάλτο αγόρι μου" τρίποντο

και οι Χατζηβρέτας - Ζήσης πανηγυρίζουν τρελά.

Ο Διαμαντίδης πνίγεται στις αγκαλιές των συμπαικτών του.

Ελλάδα, Πρωταθλήτρια Ευρώπης 2005.

ΠΟΛΩΝΙΑ 2009

Αρχίζει το ματς...

Στο Πόζναν χτυπά η καρδιά της Εθνικής....

Φιγουρίνι ο Σχορτσιανίτης!
Μπορεί να ήταν άθλιο το σύνθημα
με τις σακούλες του Σκλαβενίτη,
αλλά τελικά του έκανε καλό!!!
Γερά, ρε Σόφο...

Scratch: Σιγά μην ασχοληθώ με τα φιλικά της πλάκας. Με την τσόντα που έδειξε η ΝΕΤ, 7 ώρα το απόγευμα που βλέπουν τηλεόραση μικρά παιδιά και με το μπουκάλι που πέταξε ο Σισέ στους οπαδούς του Ολυμπιακού Βόλου που λίγο πριν τον είχαν λούσει με ρατσιστικά συνθήματα (και ουδείς ευαισθητοποιήθηκε να διακόψει τον αγώνα) και τον Μπέο που τον χειροκροτούσε ειρωνικά, ή με την ΑΕΚ των 11 ξένων (!!!) που ξεκίνησαν στη βασική ενδεκάδα. Σε παρακαλώ...

Βαριά η ...προπονητική

Ντιέγκο μου, σ' αγαπάω, σ' εκτιμάω,
σε λατρεύω γιατί υπήρξες παικταράς

αλλά μπέσα στο λέω,
από προπονητής είσαι μυρουδιάς!

Και προκειμένου να βλέπω

αυτές τις εικόνες...

και ΑΥΤΕΣ τις εικόνες...

πάρε τον γαμπρούλη σου
που μόνο σε μας ήξερε να κάνει τον μάγκα

τον Μάξι Ροντρίγκες

και τον γερο-Βερόν και άδειασέ μας τη γωνιά...

Γιατί, τι να σου κάνει κι ο Ντάτολο;
(τι γκολάρα έβαλε ο παίχτουρ!)

όταν η άμυνά σου θυμίζει αυτή του Παναθηναϊκού
και ο Λουίς Φαμπιάνο ξεφτυλίζει τον Αντούχαρ;

Πάμε Μουντιάλ;

Στο αεροπλάνο για ΗΠΑ. Χατζίδης, Νιόμπλιας,
Ατματζίδης, Καραταϊδης, Κολιτσιδάκης,
Μητρόπουλος (προφίλ), Καραγιάννης,
Τσαλουχίδης, Αλεξανδρής, Αλεξίου,
Κωφίδης (προφίλ, αφάνα).

Πάμε Μουντιάλ; Δεν ξέρω αν θα πάμε, αλλά σήμερα σίγουρα θα γίνει μια προσπάθεια να φτάσουμε πιο κοντά στην Νότια Αφρική. Αν τα πάμε καλά με την Ελβετία απόψε στη Βασιλεία (γιατί λογικά η Μολδαβία δεν είναι πρόβλημα) θα έχουμε κάνει το πιο μεγάλο βήμα.
Αν όχι, έτσι δηλαδή και μπλέξουμε στα μπαράζ, αρχίζουν να δυσκολεύουν τα πράγματα.

Κι επειδή μέχρι το βράδυ έχουμε καιρό, λέω να θυμηθούμε τι έγινε 15 χρόνια πριν, στην πρώτη και μοναδική φορά μέχρι τώρα που έχουμε καταφέρει να πάμε σε τελικούς αγώνες Μουντιάλ. Οχι ότι καταφέραμε και τίποτα δηλαδή. Ούτε το γκολ της τιμής δεν βάλαμε! Δύο τεσσάρες, μία από την Αργεντινή και άλλη μία από τη Βουλγαρία και μια ήττα με το ...τιμητικό 2-0 από τη Νιγηρία ήταν όλη η συγκομιδή μας και γι΄ αυτό βγήκε μετά και το γνωστό αστείο, που πρωτοείπε ο Χάρυ Κλυνν:

"Mε τι σύστημα έπαιξε η Εθνική Ελλάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ; Με σύστημα 4-4-2".

Ενα αστείο, δυο σκηνές κι ένα παρατράγουδο είναι ό,τι ...μαζέψαμε από το Μουντιάλ του 1994. Η μία σκηνή είναι αυτή του Ντιέγκο Μαραντόνα να τρέχει προς την κάμερα μετά το γκολ που μας έβαλε. Αυτή η τόσο γνώριμη σκηνή που έχετε δει οι περισσότεροι φαντάζομαι με τον Μαραντόνα να σκοράρει και να τρέχει να πανηγυρίσει μπροστά στην κάμερα, η οποία του κάνει γκρο πλαν είναι μετά από το γκολ που αρπάξαμε στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Κοινώς, γράψαμε ιστορία.




Η δεύτερη σκηνή, που μας αφορούσε μόνο έμμεσα, είναι αυτή του Ρασίντ Γεκινί να βάζει γκολ με την Εθνική Νιγηρίας (όχι εναντίον μας) και να μπαίνει με τη μπάλα στα δίχτυα. Τον είδαν και φτιάχτηκαν χιλιάδες γαύροι. Βλέπεις είχε πάρει μεταγραφή λίγο πριν το Μουντιάλ για τον ακατονόμαστο και όλοι είχαν αγωνία να δουν τι παίκτης ήταν. Μπορεί να έφαγε τα δίχτυα ο Γεκινί, αλλά από τον γαύρο πέρασε και δεν ακούμπησε, αφού έπαιξε σε 4 μόλις παιχνίδια! Αλλο θέμα όμως αυτό.

Α ναι, πριν αναφερθώ στο παρατράγουδο να σας πω και ένα παρασκήνιο, όπως το είχα διαβάσει τότε στις εφημερίδες. Γιατί μη νομίζεις... Από τότε μαρτυρούσαν τα ...παλιόπαιδα, δεν είναι μόνο τωρινή μόδα ο Αρτέμης Μάτσας στα αποδυτήρια. Εχει να κάνει με την προετοιμασία των παικτών από τον Αλκέτα Παναγούλια για το πώς θα αντιμετωπίσουν την Αργεντινή (σε γενικές γραμμές, το νόημα να βγει, γιατί δεν το θυμάμαι αυτολεξεί).

Λέει λοιπόν ο Παναγούλιας στον Τσαλουχίδη: "Eσύ θα μαρκάρεις τον Μαραντόνα". "Και τον Κανίγια ποιος θα τον μαρκάρει;", τον ρωτάει ο Κολιτσιδάκης. Κολλάει λίγο ο Αλκέτας, γυρίζει τον κοιτάει... "Εσύ θα μαρκάρεις τον Κανίγια", του απαντάει. Το ξανασκέφτεται λίγο και λέει:''΄Η μάλλον όχι, εσύ θα μαρκάρεις τον Μαραντόνα και ο Τσαλουχίδης θα μαρκάρει τον Κανίγια". Παύση ξανά και μετά από λίγο ο μέγας Αλκέτας το διαπράττει: "Τρίχες! Ρε παιδιά, μπείτε μέσα, παίξτε τη μπαλίτσα σας, όπως ξέρετε και μην ανησυχείτε για τίποτα".

Και κάπως έτσι, βόλτα στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, πήγε η Εθνική στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Με τυμπανοκρουσίες, χαρές και πανηγύρια, με εκδηλώσεις και χορηγούς, με μασκότ, με νέες εμφανίσεις και με τις ευχές όλου του ελληνικού λαού μαζί της. Με τα περιβόητα "τσάρτερ της χαράς" (από εκεί βγήκε η συγκεκριμένη φράση που χρησιμοποιείται πια σε κάθε ευκαιρία...) με τα οποία πήγε στην Αμερική κάθε καρυδιάς καρύδι. Τι υπουργοί, τι βουλευτές με τις κυρίες και τα τέκνα τους, τι δημοσιογράφοι, όχι μόνο του αθλητικού ρεπορτάζ, αλλά όλων των ειδών, τι βλαχοπρόεδροι των τοπικών ποδοσφαιρικών ενώσεων κάθε νομού, γιατί όσο νάναι πρώτη φορά πέτυχε η Εθνική τέτοιο κατόρθωμα, εδώ τώρα θα βρούμε να κάνουμε οικονομία; Μιλάμε τώρα ότι στην Αμερική για 15 μέρες (γιατί βλέπεις πατώσαμε και γυρίσαμε πίσω νωρίς...) αναστέναξαν από το shoping όλα τα πολυκαταστήματα Νέας Υόρκης, Βοστώνης και Σικάγου.

Δεν έλειψαν, βέβαια και κάποιες μουρμούρες για τις επιλογές του Αλκέτα που σαν άλλος Ρεχάγκελ, προτίμησε να πάρει μαζί του τους παίκτες που τον είχαν φτάσει μέχρι τα τελικά κι ας ήταν αρκετοί από αυτούς ήδη μεγάλοι σε ηλικία. Ισως επειδή ένοιωσε πως οφείλει να τους ανταμείψει για την μεγάλη τους προσπάθεια που οδήγησε στην πρόκριση, ίσως επειδή σκέφτηκε ότι "μια φορά μας έτυχε, ας πάνε τουλάχιστον να χαρούν την εμπειρία, κι αν ξανατύχει πάνε και οι νεότεροι", ίσως πάλι γιατί θεώρησε πως είναι που είναι πρωτάρηδες, ας πάνε τουλάχιστον οι πιο έμπειροι από τους άπειρους. Ισως και για τα τρία μαζί.

Ο Αλκέτας, ως Ελληνοαμερικάνος είχε το γενικό πρόσταγμα. Ολοι τον εμπιστεύονταν τυφλά. Γι΄ αυτόν δεν ήταν άγνωστη γη η Αμερική, άρα τι πιο λογικό από το είναι αυτός που θα διευθετήσει τα πάντα. Και εκεί, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι ομογενείς. Οι άνθρωποι που είχαν κυριολεκτικά ξετρελαθεί για την μεγάλη επιτυχία της Εθνικής και την περίμεναν πώς και πώς για να την αγκαλιάσουν και να της συμπαρασταθούν στην προσπάθειά της. Οι άνθρωποι που άθελά τους χρησιμοποιήθηκαν από κάποιους επιτήδειους. Από αυτούς που σκέφτηκαν πως αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να βγάλουν χρήματα στο όνομα της Εθνικής, διοργανώνοντας εκδηλώσεις για να γνωρίσουν οι ομογενείς από κοντά τους διεθνείς και να μην περιμένουν απλώς να τους δουν μέσα στο γήπεδο.

Εκδήλωση για την πρόκριση στο USA '94.
Διακρίνονται μεταξύ άλλων:
Kοντομηνάς (40 κιλά ελαφρύτερος), Παναγούλιας,
Μίμης Παπαϊωάννου, Κώστας Τριβέλλας (πρόεδρος ΕΠΟ)
Γιώργος Λιάνης (υφυπουργός Αθλητισμού) και οι παίκτες:
Αποστολάκης, (λίγο από Κολιτσιδάκη, Μητρόπουλο)
Τσιαντάκης, Μαραγκός, Τσαλουχίδης και Ιωαννίδης
(αυτός ο φουκαράς δεν πήγε τελικά Μουντιάλ..).

Κι από εδώ ξεκινούν τα παρατράγουδα. Γιατί μπορεί ο Αλκέτας να είχε το ...know how αλλά όπως και να το κάνουμε, προπονητής της ομάδας ήταν. Δεν ήταν δυνατόν να ασχοληθεί με την οργάνωση του ταξιδιού της Εθνικής και με τις εκδηλώσεις στις οποίες οφείλει να παραστεί. Αυτά τα οργάνωσαν οι μανατζαρέοι. Ενας Σκλαβούνος αν θυμάμαι καλά το όνομά του και κάποιοι άλλοι. Και εγένετο η "Ελλάς ΄94" που θα αναλάμβανε τις εκδηλώσεις για λογαριασμό της Εθνικής με πρόεδρο έναν Ελληνοκύπριο, σημαίνον στέλεχος της Ομογένειας, τον Φίλιπ Κρίστοφερ.

Η Εθνική θα έπρεπε να λάβει μέρος σε τρεις τουλάχιστον μεγάλες εκδηλώσεις στις 3 μεγάλες πόλεις που θα έδινε τους αγώνες της (Νέα Υόρκη, Σικάγο, Βοστώνη) για τις οποίες οι Ελληνες ομογενείς που ήθελαν να δουν από κοντά τους ποδοσφαιριστές θα πλήρωναν ένα χρηματικό ποσό. Μεγάλο - μικρό θα σας γελάσω. Λεπτομέρειες δεν θυμάμαι. Εκείνο που θυμάμαι ήταν η μεγάλη μανούρα με τον Μανωλά. Ο Στέλιος που έτσι κι αλλιώς έχει φήμη "τζόρα" άρχισε να εκνευρίζεται που η Εθνική τριγύριζε από το ένα μέρος στο άλλο σαν περιοδεύων θίασος και ένα βράδυ λέει στον Παναγούλια: "Εγώ δεν έρχομαι, σ΄ αυτά τα πανηγύρια, εδώ ήρθα να παίξω μπάλα, όχι για να κάνω κονσομασιόν!". Ο Αλκέτας τρελάθηκε! Ηξερε πως οι εκδηλώσεις έπρεπε να γίνουν, υπήρχαν υπογεγραμμένα συμβόλαια. Λογοφέρανε άσχημα, προς στιγμήν ο Αλκέτας σκέφτηκε να τον διώξει πίσω στην Ελλάδα, ζήτησε τη γνώμη των διεθνών, αυτοί του είπαν ότι ο Στέλιος πρέπει να μείνει και έτσι έγινε. Ομως, το γυαλί είχε ραγίσει. Ενα δημοσίευμα στον "Ελεύθερο Τύπο" που έγραφε πως οι "Ελληνες διεθνείς πήγαν στις ΗΠΑ για μια ...χούφτα δολάρια" που το μετέφερε στον Μανωλά η γυναίκα του, Κατερίνα, τον έκανε έξαλλο. Ετσι, σε μια άλλη εκδήλωση που ο Φίλιπ Κρίστοφερ έβγαλε να δώσει ως δώρο σε κάθε έναν από τους διεθνείς μία επιταγή ενός εκατομμυρίου δραχμών, όταν ήρθε η σειρά του Μανωλά, δεν την πήρε. Την έδωσε πίσω στον Κρίστοφερ κι όταν αυτός πήγε να την βάλει στην τσέπη του, του λέει ο Στέλιος: "Σε καλή μεριά!". Εξαλλος και πάλι ο Αλκέτας με το νέο επεισόδιο που εξέθεσε την Εθνική, λέει στον Μανωλά: "Φύγε αμέσως από εδώ, παλιόπαιδο!" Νευριασμένος και ο Μανωλάς, μετά από την εκδήλωση μαζεύει τους διεθνείς σε μια αίθουσα, καλεί και τους δημοσιογράφους και τους εξηγεί πως τον προσβάλλει ένα δημοσίευμα που του μετέφερε η γυναίκα του από την Αθήνα και πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Και βάζει και τους υπόλοιπους διεθνείς να εξηγήσουν τι ακριβώς συμβαίνει και πως αυτές οι εκδηλώσεις είχαν διοργανωθεί εν αγνοία τους. Στο μεταξύ, ψάχνει ο Αλκέτας τους παίκτες, δεν τους βρίσκει και όταν μαθαίνει πως βρίσκονται σε μια αίθουσα με τους εκπροσώπους του Τύπου και συζητούν, φτάνει ένα βήμα από το ...εγκεφαλικό!

"Με ποιο δικαίωμα", λέει στον Μανωλά μαζεύεις εσύ την Εθνική και τον Τύπο χωρίς να γνωρίζω, εγώ ο προπονητής σας, το παραμικρό;". "Δεν θα κάτσω εγώ να με συκοφαντούν στην Ελλάδα επειδή κάποιοι θέλουν να μας μετατρέψουν σε περιοδεύοντα θίασο", απαντάει ο Μανωλάς και έχουμε πάλι νέο χαμό.

Υπό αυτές τις συνθήκες όπως αντιλαμβάνεται κανείς μόνο μπάλα δεν μπορούσε να παίξει η Εθνική. Οχι ότι και να έπαιζε θα γινόταν κάτι διαφορετικό, αφού όπως φάνηκε πήγε απροετοίμαστη αγωνιστικά και ψυχολογικά για έναν τέτοιο θεσμό και όχι μόνο αυτό, αλλά αναλώθηκε σε εξωαγωνιστικά θέματα.

"Οι εκδηλώσεις που πήραμε μέρος μας στοίχισαν την αυτοσυγκέντρωσή μας" θα πει λίγο αργότερα ο Δημήτρης Σαραβάκος (που έπαιξε μόνο στον αγώνα κόντρα στην Αργεντινή), αναφερόμενος στο Βατερλό του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος.

Τα επεισόδια που βέβαια μεταφέρθηκαν σε ολόκληρη την ελληνική κοινότητα στις τρεις μεγάλες πόλεις κλόνισαν τους ομογενείς, ήρθαν και οι εμφανίσεις της Εθνικής για να τους δώσουν το τελειωτικό χτύπημα. Δεν θα περίμενε βέβαια κανείς η Εθνική ομάδα να κατακτήσει το Μουντιάλ, αλλά οι Ελληνες της Αμερικής είχαν σίγουρα (και δικαιολογημένα...) την απαίτηση να την δουν να παίξει τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Η Εθνική έφυγε από την Αμερική παίρνοντας μαζί τις τεσσάρες της και οι ομογενείς έμειναν με την αίσθηση ότι διασύρθηκε το ελληνικό φιλότιμο. Και έτσι από αυτή την "τραυματική εμπειρία" βγήκαν όλοι χαμένοι (εκτός - φαντάζομαι - από εκείνους που διοργάνωσαν τις εκδηλώσεις, αλλά και τους τζαμπατζήδες που έκαναν με ...χορηγία της Πολιτείας υπερατλαντικό ταξίδι αναψυχής)...

Σε μια ενδεχόμενη νέα πρόκριση της Εθνικής σε Μουντιάλ τα πράγματα βέβαια θα είναι εντελώς διαφορετικά. Αν όχι από πλευράς Πολιτείας, αφού κανείς δεν αμφιβάλλει πως θα ναυλωθούν και πάλι τα τσάρτερ της χαράς (έχετε να φάτε βουβουζέλα στη μάπα, σε ΩΡΛ θα τρέχετε όλοι μόλις επιστρέψετε...) σίγουρα από πλευράς ποδοσφαιριστών. Γιατί παρόλο που και στη Νότια Αφρική υπάρχει ελληνική κοινότητα (αν και όχι πολυπληθής σαν αυτή της Αμερικής) τώρα όποιοι κι αν πάνε, όποιοι κι αν επιλεγούν από τον Ρεχάγκελ θα είναι ποδοσφαιριστές με πολλές ευρωπαϊκές παραστάσεις, έμπειροι και περισσότερο υποψιασμένοι απ' ό,τι ήταν οι διεθνείς που πήγαν στο USA '94. Που άθελά τους, είδαν το όνομά τους να διασύρεται μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν το σθένος, όπως ο Μανωλάς, να αντισταθούν σ΄ αυτήν την φαρσοκωμωδία που παίχτηκε μπροστά στα μάτια τους με τους ίδιους πρωταγωνιστές και κομπάρσους ταυτόχρονα...

Αρκετά φλυάρησα όμως, ας μιλήσουν οι εικόνες... Εικόνες από την Εθνική ομάδα και ποδοσφαιριστές που φόρεσαν κατά καιρούς τη φανέλα με το εθνόσημο...

Ελλάδα - Ρωσία 1-0 (Μαχλάς) στο ΟΑΚΑ.
Σαμπάνιες για την πρόκριση της Εθνικής στο USA '94.

Πάνω: Mαραγκός, Καραταϊδης, Τσαλουχίδης, Μαχλάς.
Κάτω: Δημητριάδης, Αποστολάκης, Τσιαντάκης.

Από εκδήλωση προς τιμήν της Εθνικής
για την πρόκριση στο Μουντιάλ.
Από αριστερά: Σαραβάκος, Νιόμπλιας, Αλεξίου,
Μίμης Παπαϊωάννου, Τσιαντάκης, Μητρόπουλος,
Τσαλουχίδης, Λιάνης, Παναγούλιας, Καλλιτζάκης, Μήνου.

Από άλλη εκδήλωση: Aποστολάκης, Τσιαντάκης,
Μητρόπουλος, Δημητριάδης,
Παναγούλιας, Σαραβάκος, Τσαλουχίδης.

Η αλεπουδίτσα "Αθηνά",
μασκότ της Εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ.

***

ΕΘΝΙΚΕΣ ...ΠΡΟΠΟΝΗΣΕΙΣ

Αποστολάκης, Τσιαντάκης, Τσαλουχίδης, Μανωλάς.

Στέλιος Μανωλάς - Κώστας Αντωνίου

Γιώργος Μίρτσος - Τάσος Μητρόπουλος.

Νίκος Μιχόπουλος.

Προπόνηση στα 3-5 Πηγάδια.

Μήνου, Μητρόπουλος, Χατζίδης, Καλλιτζάκης,
Τσιαντάκης, Καραταϊδης, Μαχλάς, Καραπιάλης, Κωστής.

***

ΕΘΝΙΚΕΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Σαραβάκος, Τσιαντάκης, Στέφανος Μπορμπόκης στο αεροδρόμιο.

Καραπιάλης, Τουρσουνίδης, Μητσιμπόνας, Καραγεωργίου.
Ο αδικοχαμένος Γιώργος Μητσιμπόνας,
σκοτώθηκε σε τροχαίο στις 13 Σεπτεμβρίου 1997 σε ηλικία 35 ετών.

Ντανιέλ Μπατίστα, Τσιάρτας, Αποστολάκης, Πολυχρονίου,
Τσαλουχίδης, Ζαγοράκης, Τουρσουνίδης
πανηγυρίζουν επιτυχία της Εθνικής.
Ο Μπατίστα έγραψε ιστορία
καθώς είναι ο πρώτος έγχρωμος παίκτης
που φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο.

***

ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ

Ο "Μεγαλέξανδρος" Γιώργος Κούδας
ο "στρατηγός", Μίμης Δομάζος,
και ο Σπύρος Λιβαθηνός
σε φιλικό παλαιμάχων το 1995

Ο σπουδαίος "Βάσια" Βασίλης Χατζηπαναγής
και ο μεγάλος Αχιλλέας Ασλανίδης.

Κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος...

Δέκα μείον πέντε μείον πέντε
Εξι δια δύο συν οκτώ
είκοσι φορές το δεκαπέντε
έντεκα κι επτά δεκαοκτώ
σύνολο δεκάξι, πρέπει να 'ναι εντάξει
λες νάχω λάθος, ας τα ξαναδώ...

Σιγά μη δεν έχεις λάθος! Σιγά μην δεν έχουν δηλαδή. Στις ομάδες αναφέρομαι και ειδικά στις 4 μεγάλες που περιμένανε την τελευταία ημέρα για να κλείσουνε τις μεταγραφές τους. Μέσα στην τούρλα του Σαββάτου (εντάξει της Δευτέρας, αλλά τι φταίω εγώ που για Σάββατο μιλάει η φράση;) θυμήθηκε η ΑΕΚ ότι της λείπουν παίκτες και τους έφερε σωρηδόν. Στην τούρλα του Σαββάτου και ο Παναθηναϊκός συνειδητοποίησε πως με τον φεγγαροφώτιστο και φεγγαρολουσμένο Μπράις δεν γίνεται προκοπή, κάπου εκεί συνειδητοποίησε και ο ΠΑΟΚ ότι θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι με το δεξί άκρο της άμυνάς του και τρέχανε και δεν φτάνανε και οι μεν και οι δε. Ο μόνος που δεν έτρεχε εδώ που τα λέμε ήταν ο γαύρος. Αυτός αν μη τι άλλο ήταν συνεπής στην ασυνέπειά του. Αλλο που οι γαύροι περιμένανε κι αυτοί μέχρι την τελευταία στιγμή μπας και γίνει το θαύμα. Γιατί ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία εκτός αν αφορά την κάψα του γαύρου για μια μεταγραφική βόμβα του προέδρου. Τότε θα πεθάνει στις 15 Σεπτεμβρίου, την ημέρα δηλαδή που κλείνουν και οι μεταγραφές των ελεύθερων ποδοσφαιριστών...

***

Μεταγραφικός σχεδιασμός που λες, μηδέν. Για τα μπάζα. Ψάχνει ο Παναθηναϊκός τόσα χρόνια για να βρει στόπερ κλάσης, τελειώνουν οι μεταγραφές και πάλι πάνω στο παγωτό έχει καθίσει. Γιατί μπορεί ο Καντέ να είναι παρεξηγημένος και στην πορεία να βγάλει μάτια (ναι, καλά...) και μπορεί ο Μπιέρσμιρ να είναι μια χαρά νέος, ταλαντούχος και ελπιδοφόρος παίκτης, αλλά ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπορεί να θεωρηθεί στόπερ κλάσης. Και μπορεί για δεξί μπακ να έψαχνε η ομάδα από τον Ιούνιο, αλλά από την στιγμή που τραυματίστηκε ο "στόχος" Ανχελέρι για δεξί μπακ ούτε που ξαναματακούσαμε. Βρε τι τριγύριζε ο Γιούρκας στο Αθενς Πλάζα, τι τους κοιλιακούς του έδειχνε στους ΑΡΔ και τους οπαδούς, κανείς δεν συγκινήθηκε. (Βρε μπας και έπρεπε να δείξει τίποτα άλλο και όχι τους κοιλιακούς;). Επρεπε να δούμε το Χριστό Φαντάρο στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού με την Ατλέτικο για να καταλάβουμε ότι ο Μουν "δεν μπορεί το παλικάρι". Μιλάμε τώρα προγραμματισμός για Οσκαρ. Αφήνουμε τον Σουηδό κιθαρίστα να φύγει, έχοντας υπόψιν μας να βρούμε δεξί μπακ. Μετά μας γυαλίζει ο Μουν στα πλέι οφ, "ώπα - λέμε - εδώ είμαστε". Μας τον ζητάνε οι Εγγλέζοι λέμε σιγά μη τον δώσουμε τον παιχταρά. Παθαίνει το στραπάτσο στην Νότια Αφρική, άνετοι εμείς, του πλέκουμε και το εγκώμιο από πάνω (καλά, αυτό μπορεί να έγινε για ψυχολογική στήριξη...). Και μπαίνει η ομάδα στα ματς με την Σπανιόλα ανυποψίαστη για το τι μπορεί να μας βρει από δεξιά. Ανυποψίαστη, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος ένα πράγμα. Εκεί κάπου ξυπνήσαμε. Και πάλι καλά δηλαδή που έστω και την τελευταία στιγμή τον στείλαμε στον ΠΑΟΚ και πήραμε τον Μαρίνο. Ο οποίος εδώ που τα λέμε καλύτερος του Νοτιαφρικανού δεν ξέρω αν είναι, χειρότερος όμως αποκλείεται. Ζόρι όμως κι αυτό ρε παιδί μου με την θέση του δεξιού μπακ. Λες και μας έφτυσαν ένα πράγμα. Λες και μας καταράστηκε ο Γιούρκας φεύγοντας. Σαν το γεφύρι της Αρτας έχει καταντήσει. Ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν. Τώρα μπορεί να μας καταράστηκε και ο Μόρις. Νοτιοαφρικανός έφυγε, Νοτιοαφρικανός ήρθε. ΄Η μπορεί να ήταν και η κατάρα του Βέλιτς. Κανείς δεν ξέρει... Τέλος πάντων, κουτσά στραβά τις κλείσαμε τις μεταγραφές με μια κίνηση που μάλλον καλή δείχνει. Για μας. Για τον ΠΑΟΚ δεν ξέρω. Αλλά ας πρόσεχε κι αυτός.

***

Γιατί δεν μπορεί κύριέ μου να ξεκινάς τον σχεδιασμό σου πρώτος από όλο τον κόσμο, να κάνεις το "κόλπο γκρόσο" κλέβοντας τον Κουτσιανικούλη μέσα από τα χέρια των "αιωνίων" με τον Γκαγκά, να φέρνεις τον έναν παίκτη μετά τον άλλο, να επαινούμε όλοι τον Βρύζα για τις συντονισμένες, εύστοχες και αστραπιαίες κινήσεις του και να φτάνεις τελευταία μέρα να μην έχεις παίκτη να παίξει από δεξιά. Θα μου πεις τραυματίστηκε ο Σνάουτσνερ. Εντάξει. Θα μου πεις δεν λέει να συνέλθει και ο Αραμπατζής από τους τραυματισμούς. Και τι κάνεις τόσο καιρό; Περιμένεις να ξεκινήσει το πρωτάθλημα και να δεις τα ραδίκια ανάποδα;. Και πας και παίρνεις τον Μουν; Δηλαδή ποιος από τους λόγους για τους οποίους δεν κάνει στον Παναθηναϊκό δεν ισχύει για σένα; Οχι πες μου! Θα είναι καλύτερος αμυντικός; Για ποιο λόγο; Μην κοιτάς που έδωσε συνέντευξη στη χώρα του και πήγε και είπε ότι στον ΠΑΟΚ θα έχει χώρο να τρέξει μπροστά που δεν τον είχε στον Παναθηναϊκό. Ο χώρος ήταν το πρόβλημά σου ρε κακομοίρη, ή που μέχρι να γυρίσεις από την επίθεση στην άμυνα είχαμε φτάσει στο ημίχρονο; Μήπως θα ξεπεράσει το ψυχολογικό του πρόβλημα; Αυτό δεν ξεπερνιέται έτσι εύκολα. Οπου κι αν παίζει. Είναι πάλη με τον ίδιο του τον εαυτό. Και δεν έχει να κάνει με το περιβάλλον. Eκτός κι αν ο ΠΑΟΚ είναι ψυχιατρική κλινική. ΄Η εκτός αν μου πεις ότι θα έχει λιγότερη πίεση από ό,τι είχε στον Παναθηναϊκό. Αλλά αν μου το πεις αυτό, τότε κι εγώ θα σου απαντήσω πως μόνο σε μία περίπτωση θα έχει λιγότερη πίεση. Αν ο ΠΑΟΚ έχει μικρότερες φιλοδοξίες από τον Παναθηναϊκό. Αυτό συμβαίνει; Για κοιτάξου στον καθρέφτη ΠΑΟΚι μου και απάντησέ μου. Για τον Παναθηναϊκό πάντως για να πούμε του στραβού το δίκιο, αυτό ισχύει. Γιατί αν σε θεωρούσε ισάξιο αντίπαλο στη μάχη του τίτλου δεν θα στον έδινε τον Μουν, όπως δεν θα τον έδινε στον γαύρο ή στην ΑΕΚ. Και στο λέω αυτό εγώ που σε συμπαθώ. Δεν στο λέει κανας άλλος. Ασε τώρα που μ΄ αυτή την τράμπα, δηλαδή τι τράμπα, καραμπόλα κανονική έγινε, δώσατε κι οι δύο δικαιώματα. Τι ήταν τώρα αυτό; Παίρνει ο Ατρόμητος τον Αναστασάκο, δίνει στον Παναθηναϊκό τον Μαρίνο και αυτός με τη σειρά του δίνει τον Μουν στον ΠΑΟΚ; Εμένα αυτά δεν μου αρέσουν και στο λέω. Εμένα δεν μου αρέσει να σε λένε παράρτημά μου. Αν εσένα σου αρέσει να σε φωνάζουν "νέο ΟΦΗ" πάω πάσο.

***

Τέλος πάντων για τον σχεδιασμό έλεγα κι έχω κι άλλο κομμάτι από την πίτα για τον ΠΑΟΚ. Που πήρε μεν τον Φωτάκη και τον Βιτόλο, αλλά κράτησε τον Πάμπλο Γκαρσία, τον Βερόν και τον Ιβιτς. Που πήρε μεν τον Κουτσιανικούλη, αλλά κράτησε και τον Κονσεϊσάο. Συνωστισμός. Και όχι μόνο συνωστισμός. Με πύραυλο πάνε οι μεν, με γάιδαρο πάνε οι δε. Βάζεις μέσα Φωτάκη, Κουτσιανικούλη, Βιεϊρίνια, πετάει η ομάδα. Βάζεις Πάμπλο, Κονσεϊσάο και Ιβιτς και σέρνεται. Κι εγώ τώρα το ξέρεις από καιρό ότι τον Πάμπλο τον λατρεύω. Αλλά η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Ιντερσίτι οι μεν, "καρβουνιάρης" οι δε. Και όπως έκλεισαν οι μεταγραφές και δεν έφυγε κανείς, έμεινε λέει η "καυτή πατάτα" στα χέρια του Σάντος. Τι να σου κάνει όμως κι ο Πορτογάλος. Καρπουζοψαράς είναι. Δεν είναι ο Εκτορας Μποτρίνι! Για να ξέρει τι να κάνει την καυτή πατάτα εννοώ. Τον βλέπω να κάνει του κόσμου τις διαδρομές πάλι για να γλιτώσει τον Ουρουγουανό και τον συμπατριώτη του από τις μανούρες. Θα το λιώσει το αγαπημένο του το τζιν. Αν πάλι δεν τους βάζει να παίξουν, τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα. Και σιγά μην βρει την άκρη...

***

Και πάμε τώρα στην ΑΕΚ. Εδώ να δεις ομορφιές. Κανείς δεν ήθελε να φύγει ο Sotis αλλά με το που έφυγε λες και άνοιξε η κάνουλα και έτρεξε ρευστό. Τώρα όντως έπεσε χρήμα από τη μεταγραφή; Σκεφτήκανε ότι θα πέσει μεγάλο κράξιμο αν δεν καλύψουν τα κενά και εποίησαν την ανάγκη φιλοτιμία; Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη. Εκείνο που ξέρω είναι πως η βυζαντινή αρχόντισσα κουβάλησε στην ομάδα τελευταία στιγμή κάθε καρυδιάς καρύδι! Ούτε έναν ούτε δύο, 33 παίκτες ζωή νάχουν έχουν μαζευτεί στην ομάδα. Μέχρι που ένας φίλος μου ΑΕΚτζής έπαιζε με τον πόνο του και έλεγε: "Να τους εκατοστήσουν!" Τώρα βέβαια για πλάκα δεν είναι αυτά τα πράγματα. Αλλά ούτε και το γεγονός ότι μαζεύτηκαν τόσοι παίκτες είναι καλό για τον Μπάγεβιτς. Πονοκέφαλος είναι. Πώς να τους κάνεις ζάφτι όλους αυτούς; Καλά καλά δεν χωράνε στους Θρακομακεδόνες. Ασε που δεν ξέρεις τι θα σου βγει ο καθένας. Θα είναι καλός ή θα είναι σαπάκι; Εχει να πέσει ξεσκαρτάρισμα σαβούρας το Δεκέμβρη, άλλο να σου λέω και άλλο να το βλέπεις. Και πώς να τους κρατήσεις και ευχαριστημένους όλους αυτούς; Γιατί ο ποδοσφαιριστής θέλει να παίζει. Δεν θέλει να κάθεται στον πάγκο. Ποιος όμως να πρωτοπαίξει; Τους βλέπω τους Θρακομακεδόνες να μετατρέπονται σε Βηρυττό. Και να σκεφτείς ότι λείπει κι ο Τζιμπούρ. Κάτσε να γυρίσει κι αυτός να δεις τι έχει να γίνει. Το πιο σοβαρό από όλα βέβαια δεν είναι ότι η ΑΕΚ μοιάζει πια με τη γνωστή σπαζοκεφαλιά "πώς χωράνε 10 άλογα σε 9 στάβλους". Το πιο σοβαρό είναι πως αυτοί οι παίκτες, όποιοι της βγουν εν πάση περιπτώσει, θέλουν το χρόνο τους. Πότε θα προσαρμοστούν όλοι αυτοί στην ομάδα και πότε θα αποδώσουν; Και μέχρι να ρολάρει η ομάδα θα την βγάλει αναίμακτα ή θα γίνει καμιά στραβή και θα της έχουν ξεφύγει οι άλλοι στη βαθμολογία; Ασε τώρα που εγώ μια έξτρα ανησυχία για τον πρίγκιπα την έχω. Ετσι είναι. Σε επικίνδυνη ηλικία είναι ο άνθρωπος. Κλιμακτήριο περνάει. Τι νομίζετε; Μόνο η γυναικεία είναι δύσκολη; Εχει και η ανδρική τα ζόρια της. Και σα να μη του φτάνει αυτό, έχει να κάνει και με περίεργους κάθε μέρα. Και από τη διοίκηση και μέσα στην ομάδα. Πώς θα τα βγάλει πέρα; Σώνει και καλά να τον ξεκάνουνε πάνε; Αυτοί αντί να του κάνουν πιο εύκολη τη ζωή, κοιτάνε πώς θα του τη δυσκολέψουνε. Μιλάμε τώρα ότι δεν ξέρει αν πρέπει να χαρεί που του πήρανε παίκτες ή να βάλει τα κλάματα. Ρε σεις μη μου τον ζορίζετε τον Ντούσκο! Με ποιον θα ασχολούμαι εγώ μετά; Αφού ο πρίγκιψ, το ξέρετε, είναι η έμπνευσή μου!

***

Και ολοκληρώνουμε με τον γαύρο. Μέχρι τώρα ο γαύρος είναι ο καλύτερος του χωριού. Μπορεί να μην πήρε παίκτες και να γκρινιάζουνε οι γαύροι, αλλά οι μη μεταγραφές έχουν και το καλό τους. Είναι δεμένη η ομάδα. Δεν έχει τους καινούργιους που να θέλουν προσαρμογή. Ο Κάπτεν Ιγκλο (ο Μέλμπεργκ ντε!) ήρθε από την αρχή, ο Μαρέσκα έχει πια προσαρμοστεί στην ομάδα κι ο Τιμούρης περιμένει να γυρίσουν κι οι τραυματίες. Εδώ σου λέει χωρίς αυτούς και είμαι αήττητος σε πέντε ματς. Φαντάσου να γυρίσουν τι έχει να γίνει. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Γιατί θα γυρίσουνε μεν οι τραυματίες, αλλά θα αρχινήσουνε και τα παιχνίδια. Και θα παίζει και στο πρωτάθλημα θα παίζει και στην Ευρώπη. Κι ο Λεντέσμα προέρχεται από φουλ σεζόν χωρίς διακοπή κι εκεί κάπου στο Δεκέμβρη θα κάψει φλάντζα. Κι ο Ντουντού ήδη τρέχει για δύο και τον βλέπω οσονούπω να ντυθεί Στολτίδης και να αρχίσει να μπινελικώνει δεξιά κι αριστερά. Οπως είχε κάνει δηλαδή ο Ιεροκλής πριν από μερικά χρόνια που έκανε όλη τη μαύρη δουλειά. Και μπήκε μια μέρα στα αποδυτήρια και τους ξέχεσε όλους αδιακρίτως. Ρε μαλάκες τους λέει, έχετε φιλότιμο; Δεν αντέχω άλλο ρε σεις! Εχω κλατάρει. Τα έλεγε ο Στολτίδης αλλά ποιος τον άκουγε! Ούτε οι συμπαίκτες του ούτε ο προπονητής και η διοίκηση. Μέχρι που σακατεύτηκε και ησύχασε. Και τώρα που προσπαθεί να γυρίσει έπεσε πάνω στον Κετσπάγια. Που κατά πώς λένε οι φήμες δεν τον πολυπιστεύει κιόλας. Τα δύσκολα που λες για τον γαύρο είναι μπροστά. Γιατί το κακό δεν είναι μόνο ότι δεν έχει αριστερό χαφ. Το κακό είναι ότι δεν έχει και επαρκή αριθμό παικτών. Οπως κι αν το δεις δηλαδή δεν φτάνουν για να βγάλουν τη σεζόν. Και μπορεί να αρχίσει τις αλχημείες ο Γεωργιανός και να σκέφτεται να βάλει αριστερά τον Αγγλο ασθενή, αλλά οι γαύροι την ανησυχία την έχουνε. Το βλέπουν δηλαδή ότι δεν βγαίνει και έχουν αρχίσει και τα χώνουν στον Χόχο. Αφού σου λέει περάσαμε στους ομίλους, πήρε και τα λεφτά του βάζελου, γιατί δεν αγόρασε έναν παίκτη; Σιγά όμως μη τυχόν τα ξόδευε ο θείος αυτά τα λεφτά για μεταγραφές. Μ΄ αυτά τα λεφτά αγόρασε την αυτοδυναμία του. Οπως σας το λέω. Αν δεν τα έπαιρνε θα έπρεπε να βάλει συνέταιρο στο μαγαζί του τον Μαρινάκη. Με αυξημένες μάλιστα αρμοδιότητες. Ενώ τώρα; Εβγαλε τη χρονιά. Και για του χρόνου έχει ο θεός...

***

Scratch: Από ΠΑΟΚτσήδικο φόρουμ: "Nα μην φύγει κανείς. Ο Μουν τους χρειάζεται όλους. Ο Σέρχιο θα του πετάει νερό στη μάπα να συνέλθει όταν πίνει και ο Βερόν θα του μάθει να οδηγάει αργά...".


Scratch 1: Από άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου εδώ:

Το ζήτημα, άλλωστε, στον Παναθηναϊκό δεν είναι τα Ελληνόπουλά του. Είναι οι ξένοι του. Αν σταθούμε λόγω της επικαιρότητας στον Τζιόλη και στον Μάντζιο που ξέμειναν, από τον Τζιόλη π.χ. ο Σιμάο κάτι έχει να μάθει, ο Τζιόλης από τον Σιμάο... δεν βλέπω τι. Και για τον Μάντζιο, κοκορόμυαλος ή ό,τι άλλο, επίσης «έχω απάντηση». Οταν ο Σισέ κάνει, δίχως να μπουρδουκλωθεί, μόνο μία (οποιαδήποτε) από τις ενέργειες-χάιλαϊτ του Μάντζιου στο περσινό Τσάμπιονς Λιγκ, θα παιανίσει το άγημα!


Mάλιστα... Πώς να φύγουν μετά οι Μαντζιο-Τζιόληδες από την ομάδα! Αυτοί όχι μόνο πρέπει να μείνουν αλλά να κάνουν και ...σεμινάρια στους καινούργιους. Α ρε εγκληματία τεντά έδιωξες τέτοιους παικταράδες!


Scratch 2: O "μηχανισμός" σε πλήρη κινητοποίηση. Eγώ απλά αναρωτιέμαι: Αν ο Τζίγκερ έχει τη δύναμη να κινητοποιεί επικοινωνιακά τέτοιο πολυπληθή αριθμό νυν ή πρώην υπαλλήλων του και φιλικών του κύκλων (MEGA, Star, ET1 - για δικούς της λόγους... Σωτηρακόπουλο, Σπυρόπουλο, Sportday, Derby, Φίλαθλο, Spor-fm, Εξέδρα, Goal - πλην Μαρκάκη που σέβεται τον εαυτό του και ασκεί πραγματικά σοβαρή κριτική και ενίοτε του Βέργη που ...ασκείται στην ισορροπία του ...τρόμου για να μπορεί εύκολα να πηδήσει από τη μια ή από την άλλη πλευρά - Εθνος, Real News και κάποιους άλλους που μου διαφεύγουν...) γιατί δεν τους χρησιμοποίησε και τόσα χρόνια που η παράγκα οργίαζε και επικοινωνιακά τρώγαμε την μια σφαλιάρα μετά την άλλη;