Sunday, December 12, 2010

Oταν σίγησε ο Σισέ...


Mήπως έκανε σε κανέναν εντύπωση το σημερινό αποτέλεσμα; Δεν το ξέραμε, δεν το λέγαμε, ότι σ΄ αυτή την ομάδα ο μόνος που σκοράρει είναι ο Σισέ, οπότε σε περίπτωση που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν θα καταφέρει να στείλει τη μπάλα στο πλεχτό, αυτή η ομάδα δεν έχει λύσεις; Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και αυτή αποκαλύφθηκε για μια ακόμα φορά σήμερα. Ο Σισέ δεν τράβηξε, ο Παναθηναϊκός έχει να επιδείξει μόλις δύο ευκαιρίες στον αγώνα της Τρίπολης μοιραία δεν σκόραρε και είναι και τυχερός που δεν έχασε, γιατί αν υπήρχε μια ομάδα μέσα στο γήπεδο, αυτή ήταν ο Αστέρας. Δεν πρόκειται να κάτσω πάλι να ασχοληθώ με όσα συνήθως λέμε, ότι και καλά κάποιες ομάδες με μας σκίζονται ενώ με άλλους παίζουν φιλικά. Γιατί αν με μας σκίζονται είναι επειδή η δική μας απόδοση τους το επιτρέπει. Παίξε εσύ σαν Παναθηναϊκός και θα δεις αν μπορούν να σου κάνουν ζημιά, όσο και να σκίζονται.

Θα με ρωτήσεις, βέβαια, η απόδοση της ομάδας είναι άσχετη από το στήσιμό της; Οχι δεν είναι. Εχουμε πει ότι ο Φερέιρα δικαιούται να έχει πίστωση χρόνου και δεν μπορεί να κριθεί ακόμα. Δεν μπορείς όμως και να μη λες αυτό που βλέπεις. Οτι δηλαδή ένα μήνα, μια απλή βελτίωση, ένα τόσο δα στοιχείο, μια πινελιά που ο καθένας αναμένει να προσθέσει ένας νέος προπονητής και μάλιστα ένας προπονητής που θεωρείται ιδιαίτερα καλός και έμπειρος, δεν έχει υπάρξει.

Τι έκανε ο Φερέιρα σήμερα; Πήγε και κατέβασε μια ομάδα γεμάτη με αμυντικογενείς παίκτες. Αν λοιπόν σκοπός του ήταν να πάρει την ισοπαλία, μπράβο του, το κατάφερε. Ομως, όταν κατεβαίνεις έτσι σε έναν αγώνα με τον Αστέρα, εσύ, ο περυσινός πρωταθλητής, τότε μόνος σου δίνεις τον αέρα στον αντίπαλο να σου ανεβεί στο σβέρκο. Γιατί του δίνεις αυτόματα το μήνυμα πως τον φοβάσαι, πως δεν πήγες εκεί με το μαχαίρι στα δόντια, έτοιμος να του κόψεις το λαρύγγι, αλλά πήγες για να παίξεις κλεφτοπόλεμο.

Εγώ αυτό που βλέπω, πάντως, είναι ότι ο Πορτογάλος δεν έχει καταφέρει ούτε καν αυτό που πετυχαίνει σε κάθε ομάδα η αλλαγή προπονητή. Να αλλάξει την αύρα του συλλόγου. Την ψυχολογία του. Δεν έχει αλλάξει το παραμικρό και τελικά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι είναι "λίγος", ή στο ότι δεν έχει ακόμα καταφέρει να κατανοήσει την ελληνική πραγματικότητα. Αν οφείλεται στο πρώτο, τότε σαφώς φταίνε αυτοί που τον έφεραν. Αν οφείλεται στο δεύτερο, τότε σαφώς φταίνε αυτοί που τον ενημερώνουν. Κάτι μου λέει ότι αυτοί της πρώτης και της δεύτερης περίπτωσης, ταυτίζονται. Και από την στιγμή που ταυτίζονται, κάτι μου λέει ακόμα - βάσει και της ...περιρρέουσας ατμόσφαιρας - ότι είναι οι ίδιοι που τον καθοδηγούν.

Και γιατί σε μια τέτοια περίπτωση να μην πιστέψω ότι ο Πορτογάλος στήνει τις ενδεκάδες καθ΄ υπόδειξιν με έτοιμο χαρτάκι; Ετσι κι αλλιώς "λιγούρης" και βιαστικός μου είχε φανεί όταν επρόκειτο να κλείσει η συμφωνία μαζί του. Παρεμπιπτόντως ο ίδιος τόνισε πως δεν γνώριζε ότι ο Καραγκούνης επρόκειτο να κάνει ρεκόρ με τη συμμετοχή του στον αγώνα με την Κοπεγχάγη. Για την άγνοιά του, πάλι κάποιος (ο γνωστός άγνωστος ή οι γνωστοί άγνωστοι...) δεν ευθύνεται;

Από εκεί και πέρα, η ουσία είναι ότι με τον αμυντικογενή Μαρίνο σε θέση εξτρέμ δεν μπορείς να πας μακριά. Δεν μου φταίει ο παίκτης. Φιλότιμος είναι, προσπαθεί, εσχάτως όπως έχω αναφέρει έμαθα ότι παίζει κι αυτός με τραυματισμό ανάλογο του Λέτο (έχει μαζέψει υγρό στο γόνατο), αλλά δεν είναι η θέση του αυτή, πώς να το κάνουμε! Και αναρωτιέμαι για ποιο λόγο έμεινε εκτός αποστολής ο Γκοβού. Οταν ο ίδιος ο παίκτης δέχτηκε τροποποίηση του συμβολαίου του για να δείξει ότι πραγματικά έχει διάθεση να δείξει τον καλό του εαυτό; Μήπως ακόμα και τα χρήματα που δικαιούται ανά αγώνα μας φαίνονται πολλά και θέλουμε να τον "σκοτώσουμε" το Γενάρη; Γιατί δεν έπαιξε από την αρχή ο Λέτο; Οταν είναι κάποιος έτοιμος, είναι έτοιμος, έτσι δεν είναι; Γιατί έπαιξε ο Χριστοδουλόπουλος αριστερά, όταν γνωρίζουμε πια όλοι πως το καλό του παιχνίδι και η αγαπημένη του θέση είναι πίσω από τον φορ; Και γιατί ο Κατσουράνης τοποθετήθηκε με την είσοδό του πίσω από τον Σισέ; Και ακόμα, γιατί έμεινε εκτός αποστολής ο Γκαρσία; Ποια λογική έχουν όλες αυτές οι ενέργειες;

Θα πει κανείς, τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, σε κάθε αποτυχημένο αγώνα η καλύτερη ενδεκάδα είναι αυτή που δεν χρησιμοποιήθηκε. Και η κριτική εκ των υστέρων είναι εύκολη. Ομως, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που όλοι γνωρίζουμε τις παθογένειές της. Ολοι γνωρίζουμε πως με τα ψέμματα βρισκόταν μέχρι τώρα στην πρώτη θέση. Και πως μόνο με θαύμα θα συνέχιζε να παραμένει σ΄ αυτήν αν δεν υπήρχαν βελτιώσεις. Τι κάνεις σ΄ αυτή την περίπτωση; Προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις τα καλύτερα υλικά που διαθέτεις. Οταν χωρίς να συντρέχει λόγος τραυματισμού, ή απουσία λόγω καρτών, ή ακόμα λόγω τιμωρίας για πειθαρχικό παράπτωμα (άλλωστε είδαμε πόσο "ελαστική" μπορεί να είναι η διοίκηση σ΄ αυτή την τελευταία περίπτωση) επιλέγεις να μην χρησιμοποιήσεις τα καλύτερα "όπλα" που διαθέτεις, αφήνοντας τα μισά εκτός αποστολής και τα άλλα μισά στον πάγκο, αυτό ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ. Γιατί τότε η γκέλα που σου έκλεινε από καιρό το μάτι, δεν θα αργήσει να έρθει. Και ενδεχομένως θα έρθουν κι άλλες. Οχι επειδή αυτή η ομάδα έχει παίκτες που δεν αξίζει να παίζουν βασικοί σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό. ΄Η για να το πω καλύτερα, όχι ΜΟΝΟ γι΄ αυτό. Πολλές ομάδες έχουν καταφέρει με μέτριους παίκτες να κατακτήσουν πρωταθλήματα. Γιατί ο προπονητής μπορεί να πάρει το καλύτερο από τον καθένα τους, γιατί υπάρχει σύμπνοια μεταξύ τους, γιατί είναι ΟΜΑΔΑ.

Αυτή η ομάδα όμως, για την οποία συζητάμε τώρα, είναι ομάδα ΑΡΡΩΣΤΗ. Είναι άρρωστη στο εσωτερικό της. Στα σπλάχνα της. Στα αποδυτήριά της, στις σχέσεις των παικτών μεταξύ τους και στις σχέσεις των παικτών με τους παράγοντες, με τους οποίους έρχονται σε άμεση επαφή. Ναι, σωστά, καταλάβατε, τον Αντωνίου υπονοώ (και σε μικρότερο βαθμό τον Σοκοφρέιτας, μόνο επειδή είναι ξένος).

Και τελικά όλα αυτά μαζί συνθέτουν αυτό που βλέπουμε. Και αυτό που βλέπουμε αν δεν διορθωθεί σύντομα και αμφιβάλλω αν μπορεί να διορθωθεί με κάποιες μεταγραφές το Γενάρη που έτσι κι αλλιώς δεν είναι καν βέβαιο ότι θα γίνουν (βρε μπας και πήραμε τον μπαρμπα-Φερέιρα αντί για κάποιον Μπιέλσα ας πούμε, επειδή θα ήταν "βολικός" στο θέμα των μεταγραφών;) μπορεί κάλλιστα να γίνει και χειρότερο.

Και αν γίνει χειρότερο θα αγγίξει και τον Νικόλα Πατέρα. Γιατί μπορεί μέχρι τώρα ο πρόεδρος να απολαμβάνει την αγάπη και την στήριξη των οπαδών, αλλά για πόσο καιρό ακόμα θα δέχεται ο καθένας το "άλλοθι" των "εγκλημάτων του καλοκαιριού"; Ναι, αυτό ευθύνεται για ό,τι βλέπουμε ως τώρα, αλλά αν δεν υπάρξει βελτίωση ΚΑΙ οι ευθύνες του Πατέρα, θα είναι μεγάλες. Και μέσα σ΄ αυτές θα συμπεριλαμβάνεται το γεγονός ότι άλλαξε τον προπονητή μεσούσης της περιόδου (δεν έχει σημασία αν το έκανε και πέρσι με επιτυχία, ήταν πολύ διαφορετικές οι συνθήκες...) αναλαμβάνοντας το ρίσκο για την πρόσληψη του συγκεκριμένου και "απαλλάσσοντας" τους δύο τεχνικούς διευθυντές του από τις ευθύνες που είχαν για αυτή τους την επιλογή.

Οσο για τους οπαδούς, τα αισθήματά μου είναι ανάμικτα. Από τη μια μεριά τέτοιες πρακτικές είναι κόντρα στη μενταλιτέ του Παναθηναϊκού. Δεν είμαστε εμείς από τις ομάδες που όπου πάνε οι οπαδοί τους τα σπάνε και δημιουργούν επεισόδια. Δεν είναι αυτός ο Παναθηναϊκός.

Από την άλλη, μέσα στην γενικότερη οικονομική κατάσταση, το να ξεκινήσει κάποιος να πάει να παρακολουθήσει την ομάδα του σε εκτός έδρας αγώνα συνιστά πια πραγματική θυσία. Οικονομική, ηθική, ψυχολογική, ακόμα και βιολογική (σωματική). Και περιμένει αν μη τι άλλο να μην τον θεωρούν κορόιδο. Περιμένει το ελάχιστο της προσφοράς από τους καλοπληρωμένους αστέρες της ομάδας του. Κι όταν δεν το βλέπει δικαίως εξοργίζεται. Σίγουρα πάντως δεν νομιμοποιείται να εκτονώνει την οργή του με αυτό τον τρόπο...


Scratch: Τελικά, το παίρνει το χαρτάκι ο Πορτογάλος, ή δεν το παίρνει;


Scratch 1: Πόσο χειρότερος μπορεί να γίνει ο Σπυρόπουλος; (τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο θυμάμαι το επεισόδιό του με τον Τεν Κάτε. Εθιξε... ιερά και όσια τότε ο τεντάς και τον πήρανε από τη μούρη οι ΑΡΔ. Μήπως τελικά είχε δίκιο;).


Scratch 2: Επιτέλους έξω ο Ζιλμπέρτο. Το λέω εγώ που τον λατρεύω. ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΑΙ πια... Δεν αντέχω να τον βλέπω να σέρνεται...


Scratch 3: Μαρίνος ο νέος ...Βύντρα; (κι ύστερα λέγαμε ότι παίζει με μέσο ο Λουκάς...).


Scratch 4: Τι απόδοση θα έχει το διπλό στο ματς με τον γαύρο Βόλου;


Scratch 5: T-Ρ-Α-Γ-Ω-Δ-Ι-Α...

















To νησί και το κλαρί...


Friday, December 10, 2010

My name is Diamantidis, Dimitris Diamantidis







Δημήτρη Διαμαντίδη είσαι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ αγόρι μου! Να σε χαίρεται η μανούλα σου και η Πανάθα μας!


Scratch: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 10-12-1948: Γεννήθηκε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. 10-12-2003: Juve - Ολυμπιακός 7-0. Χρόνια πολλά βρε! 


Wednesday, December 8, 2010

Tέλος παρένθεσης ή αρχή παρακμής;


Πέρσι ήταν η ανάγκη κατάκτησης του πρωταθλήματος. Του τίτλου που αποτελούσε αναγκαία συνθήκη για την διατήρηση της πολυμετοχικότητας και την αποφυγή της επιστροφής στον «πράσινο μεσαίωνα». Στο όνομα του συγκεκριμένου σκοπού θυσιάστηκε από την πλειοψηφία των οπαδών του «τριφυλλιού» η ψυχική ευεξία αλλά και η οπαδική περηφάνια που πρόσφεραν οι ευρωπαϊκές επιτυχίες μιας ομάδας που αναγνωριζόταν από όλους, εχθρούς και φίλους, ως η πλέον «ευρωπαϊκή» ομάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το αντέξαμε, παρόλο που οι δύο αγώνες με τη Ρόμα στο Γιουρόπα Λιγκ ήρθαν, επίτηδες λες, να μας θυμίσουν εμφατικά πόσο υπέροχο συναίσθημα είναι αυτό που εν γνώσει μας αποφασίσαμε να στερηθούμε στο όνομα της κατάκτησης μιας κούπας που τη βαφτίσαμε «αυτοσκοπό» σε ένα από τα πιο αναξιόπιστα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Το κατάπιαμε και σκεφτήκαμε πως αν την άνοιξη πετύχουμε τον στόχο που είχαμε εξ αρχής βάλει, ελάχιστα θα μας πειράξει το γεγονός ότι στο ζύγισμα των στόχων της σεζόν, η Ευρώπη μας βγήκε λιγάκι ελαφρύτερη.

Και είναι αλήθεια πως όταν τον περασμένο Απρίλη φτάσαμε στην επίτευξη του στόχου, ελάχιστοι ήταν αυτοί που θυμόντουσαν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που νοιάζονταν για το τι χρειάστηκε να θυσιάσουμε. Ολοι χαίρονταν με αυτό που κατακτήσαμε. Αυτό που έμοιαζε να σφραγίζει το πέρασμα σε μια άλλη εποχή, την άνοδο σε ένα υψηλότερο επίπεδο και γιατί όχι την εκτόξευση πέρα από τα ελληνικά όρια. Αλλωστε, για μια ομάδα που έχει στο DNA της την Ευρώπη, η παρένθεση μιας σεζόν δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Την επόμενη κιόλας θα ξανάβρισκε τα «πατήματά» της και με μια - δυο ποιοτικές προσθήκες θα ήταν έτοιμη για νέες επιτυχημένες πορείες.

Πόσο λανθασμένη εκτίμηση κάναμε! Οι δύο ποιοτικές προσθήκες δεν αποδείχτηκαν ούτε τόσο ποιοτικές, ούτε τόσο αποτελεσματικές. Η ευρωπαϊκή φανέλα του Παναθηναϊκού δεν αποδείχτηκε τόσο βαριά. Κι αν πέρσι ο παραγκωνισμός της Ευρώπης ήταν επιλογή, φέτος ήταν εξαναγκασμός. Η φλόγα, η δίψα, το πάθος, που είχε καταφέρει να δείχνει τα προηγούμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη, αυτή τη φορά απουσίαζαν. Οι αγώνες κόντρα στην Μπάρτσα βαφτίστηκαν ανέλπιδοι από μια ομάδα που μερικά χρόνια πριν είχε κάνει τους Καταλανούς να ιδρώνουν μέσα στο Καμπ Νου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για να πάρουν την πολυπόθητη πρόκριση. Και τα ματς κόντρα στις Κοπεγχάγη και Ρούμπιν Καζάν αντιμετωπίστηκαν με …δέος από μια ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια θα τις κέρδιζε χωρίς δυσκολία τόσο εντός όσο και εκτός έδρας.

Ναι, δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Κακή προετοιμασία, κακή φυσική κατάσταση, άπειρος και άτολμος προπονητής, ατυχία λόγω τραυματισμών, αλλαγή διοίκησης. Δεκτά όλα αυτά. Αλλά το πάθος; Η φλόγα; Η δίψα που λέγαμε παραπάνω; Πού εξαφανίστηκαν αυτά τα στοιχεία; Πού είναι το περιβόητο ευρωπαϊκό DNA αυτής της ομάδας; Αυτό το σχεδόν «μεταφυσικό» στοιχείο που μεταλαμπαδεύεται λες από φουρνιά σε φουρνιά; Που μεταμόρφωνε κάθε καινούργιο παίκτη της ομάδας λες και είχε κάνει εντατικά σεμινάρια για την ευρωπαϊκή της ιστορία; Σε ποια μαύρη τρύπα εξαφανίστηκε; Στο όνομα ποιας ψύχωσης θυσιάστηκε;

Είναι δύσκολο να οικοδομήσει μια ομάδα το ευρωπαϊκό της όνομα. Ενα όνομα που να αναγνωρίζεται και να εμπνέει σεβασμό. Απαιτεί πολύ χρόνο και πολύ κόπο. Κατορθώνεται μόνο μέσα από διάρκεια και συνέπεια. Αν ένα από τα δύο εκλείψει το όνομα γκρεμίζεται ασύγκριτα πιο εύκολα και πιο σύντομα από όσο χρειάστηκε για να «χτιστεί». Το πολύ - πολύ να θυμάται κανείς από αυτούς που έχουν καλή μνήμη, την αίγλη του παρελθόντος. Και όσο η διάρκεια απομακρύνεται χρονικά και η συνέπεια εξαφανίζεται η ομάδα μικραίνει. 

Και τότε η μία κακή σεζόν δεν είναι μια απλή παρένθεση. Γίνεται κανόνας. Γίνεται το ξεκίνημα για την παρακμή. Και αυτή η παρακμή ξεκινά από την ΣΥΝΗΘΕΙΑ. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή είναι να συνηθίσει τα αποτυχημένα αποτελέσματα στην Ευρώπη. Να γίνεται κάθε χρόνο γι΄ αυτόν το πρωτάθλημα αυτοσκοπός. 

Να στρέψει από αύριο την προσοχή του στις εγχώριες διοργανώσεις αβασάνιστα, τραβώντας μια γραμμή στην αποτυχημένη φετινή ευρωπαϊκή πορεία, δικαιολογώντας την από τις περιστάσεις και να αποκτήσει ψύχωση για το πρωτάθλημα. ΄Η ακόμα χειρότερα να δει το πρωτάθλημα σαν «εξιλέωση» για την αποτυχία στην Ευρώπη.

Γιατί αν το κάνει, θα έχει γίνει Ολυμπιακός. Αν δεν νοιώθει ντροπή για την φετινή ευρωπαϊκή πορεία και την αποδεχτεί σαν «αναγκαίο κακό» λόγω των αρνητικών συγκυριών και των «εγκλημάτων του καλοκαιριού» θα έχει μεταλλαχτεί.

Και κάποια στιγμή θα βρεθεί να νοιάζεται μόνο για το εγχώριο κατσαρόλι που αν το κατακτήσει θα του δίνει την ευκαιρία να βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ και πάλι από την αρχή.

Και για μένα πέρσι το πρωτάθλημα ήταν αυτοσκοπός. Κι αυτό γιατί είχα αναγνωρίσει τις «ειδικές συνθήκες». Ηταν ένα πρωτάθλημα κομβικό. Το φετινό δεν είναι. Ούτε καν με πρόσχημα την κρίση, ή το οικονομικό «άνοιγμα» της ομάδας από αυτούς που διοικούν ή επιθυμούν να διοικήσουν.

Δεν μπορώ να ανεχθώ να βλέπω την ομάδα μου να μικραίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο και αυτό να αντιμετωπίζεται σαν συγκυριακή ατυχία. Κι αν είναι τέτοια, απαιτώ την επόμενη σεζόν να σταθεί ξανά στο ύψος της. Ακόμα και με τίμημα την απώλεια του πρωταθλήματος. Που ποτέ ξανά δεν πρέπει να γίνει αυτοσκοπός, ή ψύχωση…

Ψύχωση; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω…



Scratch: Αυτός ο ηρωικός κόσμος που βρέθηκε στην Κοπεγχάγη δεν έχει ψύχωση με το πρωτάθλημα.


Scratch 1: O Τζόρβας στον πάγκο ...χθες!


Scratch 2: Ζητείται αριστερό μπακ.


Scratch 3: Είδε κι απόειδε ο Σισέ που δεν τού έδιναν τη μπάλα να σκοράρει και το έβαλε στον Τζόρβα.

Scratch 4: Mα, πόσα λάθη έκανε ο Γκαρσία;


Scratch 5: Πίστωση χρόνου για την ομάδα ο Φερέιρα, αλλά όχι για τις δηλώσεις. Γιατί οι δηλώσεις μαρτυρούν ότι δεν ξέρει τι του γίνεται!

Scratch 6: Σιμάο μοναδικός κόφτης και έχοντας ήδη δει κίτρινη κάρτα; Ο Θεός μας γλίτωσε από την πεντάρα (ναι, είπαμε πίστωση χρόνου, αλλά μερικά πράγματα δεν "χωνεύονται" με τίποτα).

Scratch 7: Σ΄ αυτό το τουρλουμπούκι, πόσο δύσκολο ήταν να παίξει έστω για ένα δεκάλεπτο ο Καραγκούνης, ώστε να πιάσει τις 100 συμμετοχές; Aυτό δεν είναι μαγκιά! Είναι UNFAIR!

Scratch 8: Μα, το 300ό γκολ ο Καντέ;

Saturday, December 4, 2010

Μπουμσόνγκ άνοιξε, Σισέ κλείδωσε



Το 1-0










Το 2-0






Ο Μπουμσόνγκ άνοιξε την πόρτα της νίκης και ο Σισέ την κλείδωσε πίσω του. Τόσο απλά. Το κλειδί βέβαια δεν ήταν άλλο από τον Λάζαρο που με το φάουλ που εκτέλεσε στο πρώτο ημίχρονο επέτρεψε στον Ζαν Αλέν να κάνει τον εαυτό του το καλύτερο "δώρο γενεθλίων" και παράλληλα να κεράσει την ομάδα και τους οπαδούς της. Και με την μπαλιά αυτοθυσίας που έκανε στην επανάληψη, επέτρεψε στον Σισέ να κάνει για μια ακόμα φορά αυτό που ξέρει να κάνει τόσο καλά, να στείλει δηλαδή τη μπάλα στα δίχτυα, να σκοράρει για τέταρτο συνεχόμενο παιχνίδι και να φτάσει τα 13 τέρματα σε ισάριθμες αγωνιστικές (για τον ίδιο όπως έχουμε ξαναπεί είναι ουσιαστικά 13 γκολ σε 12 αγωνιστικές αφού δεν είχε παίξει στην πρεμιέρα με την Ξάνθη).

Τα παραπάνω βέβαια αφορούν το εκτελεστικό κομμάτι της ομάδας σε έναν αγώνα όπου η νίκη μοιάζει με "μαγική εικόνα". Ο Παναθηναϊκός ήταν επιεικώς μέτριος την ίδια στιγμή που ο Πανσερραϊκός άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις και ήταν στιγμές που το passing game του συγκριτικά με τα δικά μας χάλια τον έκανε να μοιάζει με τη ...Μπαρτσελόνα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι δίκαιο. Μπορεί ο Πανσερραϊκός να ήταν καλύτερος, αλλά από την στιγμή που ...κατάφερε να χάσει όλες τις ευκαιρίες που δημιούργησε δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Δικαιούται βεβαίως να ομιλεί για ένα χέρι του Πλεσί στο πρώτο ημίχρονο.

Από εκεί και πέρα, η μία "ανάγνωση" του σημερινού αγώνα - που βέβαια ουδόλως μπορεί να καθησυχάζει... - είναι πως η ομάδα με δεδομένα τα προβλήματά της συνεχίζει να προχωρά χωρίς απώλειες και παρέμεινε στην κορυφή της βαθμολογίας. Επομένως, όταν οι αποθεραπευθέντες αποκτήσουν ρυθμό, μάλλον καλύτερα θα πάει παρά χειρότερα. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κάπου η στραβή.

Υπάρχει βέβαια και το θέμα των επιλογών του Φερέιρα. Ξεκαθαρίζουμε εννοείται ότι ο Πορτογάλος ΑΚΟΜΑ δεν είναι δυνατόν να κριθεί. Παρόλα αυτά θα γίνει κουβέντα για τις επιλογές του. Κάποιοι για παράδειγμα θα πουν ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάζει στον ίδιο αγώνα όλη την δεξιά πλευρά βάζοντας ΚΑΙ Γιούρκα ΚΑΙ Γκοβού που είναι ζήτημα αν έχουν παίξει μαζί έστω και σε ...φιλικό (έπαιξαν στην πρεμιέρα μαζί, θυμάται κανείς;). Οπως επίσης θα πουν ότι αρχίζει να εκνευρίζει η εμμονή του στον Πλεσί την στιγμή που υπάρχει το "πολυεργαλείο" Σιμάο που μόλις μπήκε στον αγώνα στην επανάληψη, σουλούπωσε το κέντρο και περιόρισε τις επιθετικές προσπάθειες του Πανσερραϊκού. Ο ίδιος ο προπονητής το δικαιολόγησε όμως στην συνέντευξη Τύπου λέγοντας ότι θέλει να δει όλους τους παίκτες. Και αν δεν τους δει στον αγώνα με τον Πανσερραϊκό, πού θα τους δει μπορώ να συμπληρώσω εγώ. Ενας λόγος παραπάνω που πλησιάζει και ο Γενάρης και ο ίδιος θα κληθεί να κάνει τις εισηγήσεις του για τις μεταγραφές.

Σεϊταρίδης, Γκοβού και Νίνης ήταν τα νέα πρόσωπα και λογικό είναι να συγκέντρωσαν επάνω τους όλα τα βλέμματα. Για τον Γιούρκα ακούω τους ΑΡΔ να λένε ότι έκανε πολύ καλό παιχνίδι, έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν λόγο για την επιστροφή του στην Εθνική. Αράξτε, παλικάρια, βιάζεστε! Πειράζει που δεν θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας; Ηταν άριστος ο Γιούρκας δημιουργικά, αλλά κάκιστος αμυντικά. Στο πρώτο ημίχρονο ο Πανσερραϊκός κατέβαινε συνεχώς από την αριστερή του πλευρά και ο Γιούρκας μονίμως ξεχνούσε να επιστρέψει. Στην επανάληψη βέβαια βελτιώθηκε πολύ, αλλά μην ξεχνάμε ότι βελτιώθηκε συνολικά η αμυντική λειτουργία του Παναθηναϊκού με την είσοδο του Σιμάο. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει βέβαια ότι ο Γιούρκας δεν ήταν καλός στο πρώτο μέρος επειδή δεν είχε βοήθεια από τον Γκοβού, ενώ στο δεύτερο που υπήρχε αλληλοκάλυψη από τον Μαρίνο έδειξε κι εκείνος καλύτερος. Εγώ θα έλεγα ότι ο Μαρίνος έκανε όλη τη δουλειά αμυντικά και γι΄ αυτό έκλεισε η ...μαύρη τρύπα. Επί της ουσίας δεν λέω τώρα ότι ο Γιούρκας δεν κάνει, κανείς δεν πρέπει να αγνοεί ότι είναι και το δικό του πρώτο παιχνίδι μετά από πολύ καιρό. Αλλά ο Βύντρα είναι καλύτερος ανασταλτικά, πώς να το κάνουμε! Εν πάση περιπτώσει θα περιμένουμε και θα δούμε.

Για τον Γκοβού, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε. Είδα έναν άνθρωπο που είχε διάθεση να κάνει πράγματα. Δεν έβγαλε μάτια αλλά ούτε και ήταν τόσο χάλια όπως τον βλέπουν οι ΑΡΔ που τον έχουν ήδη ξεγράψει. Γιατί αν για τον Γιούρκα χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία για τις ανασταλτικές αστοχίες του την έλλειψη αγώνων, για τον Γκοβού γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο;

Με απασχολεί ο τρόπος που αρχίζουν (οι ΑΡΔ) να κριτικάρουν κάποιους παίκτες και κάποιες επιλογές και να προσπαθούν να επιβάλλουν άλλους: "Το παιχνίδι κραύγαζε ότι χρειαζόταν μέσα Καραγκούνη ή Κατσουράνη για να κάνει παιχνίδι" έλεγε ο ένας. "Μαύρο χάλι ο Γκοβού" έλεγε ο άλλος, "Σεϊταρίδης εμφάνιση ενθαρρυντική και για την Εθνική" έλεγε ο τρίτος.

Για τον Νίνη τώρα που μάλλον μας ενδιαφέρει περισσότερο από όλους, έχω να πω ότι στο πρώτο μέρος δεν κατάλαβα τι θέση έπαιζε. Ηταν πίσω από τον Σισέ; Ηταν δεξιά; Το θέμα είναι πως δεν είχε καθόλου ρυθμό. Και για τον Νίνη βέβαια θα πρέπει να περιμένουμε, είναι πολύς ο χρόνος και γι΄ αυτόν που απέχει από το γήπεδο, δεν ήταν δυνατόν να μπει μέσα και να πετάει. Για κανέναν από τους τρεις τους δεν ήταν δυνατόν εδώ που τα λέμε.

Το παρήγορο είναι πως τις μπαλιές που συνήθως κάνει ο Νίνης τις έκανε ο Λάζαρος. Χωρίς αυτόν ο Σισέ θα είχε μείνει θεατής στον αγώνα, αφού και πάλι ήταν απελπιστικά μόνος.

Σημειωτέον εδώ πως οι γραμμές που στα δύο προηγούμενα παιχνίδια του Φερέιρα (με Μπάρτσα και Κέρκυρα) ήταν κοντά, σήμερα ήταν απελπιστικά μακριά. Και το παιχνίδι εξαιρετικά άναρχο. Σ΄ αυτό έπαιξε ρόλο και η αρνητική παρουσία του Πλεσί που υποχρέωνε τον Ζιλμπέρτο να τρέχει για δύο. Μετά από αρκετά ματς πια, μπορεί κάποιος να πει με σιγουριά πως το παλικάρι "δεν μπορεί". Και πως πρέπει να το σκεφτούν καλά αυτοί που διοχετεύουν προς τα έξω πως είναι θετικοί στο να πουληθούν είτε ο Σιμάο είτε ο Ζιλμπέρτο. Να πουλήσει κανείς αυτούς τους δύο παίκτες χωρίς να έχει φροντίσει να φέρει κάποιους άλλους καλύτερούς τους, είναι ΕΓΚΛΗΜΑ. Σίγουρα μπορεί να βρεθεί παίκτης καλύτερος από τον Σιμάο που αν μη τι άλλο θα μπορεί να πασάρει σωστά στα δύο μέτρα. Αλλά από την στιγμή που δεν τον διαθέτεις, κρατάς τον Μοζαμβικανό και τον βάζεις και βασικό ξεκουράζοντας τον Ζιλμπέρτο μέχρι να βρει τον παλιό καλό εαυτό του. Μια φορά σύγκριση με τον Πλεσί δεν υπάρχει. Ο Σιμάο είναι 100 κλάσεις ανώτερος.

Ανάμικτα είναι τα συναισθήματά μου για την εμφάνιση του Τζόρβα. Είναι αλήθεια ότι έκανε κάποιες καλές επεμβάσεις, μάλιστα έσωσε και γκολ στα χαμηλά που είναι και το αδύνατο σημείο του. Αλλά εξακολουθεί να είναι ασταθής και να μην εμπνέει εμπιστοσύνη.

Αδύναμος κρίκος τα κεντρικά χαφ, αλλά και τα πλάγια μπακ. Μπέλιτς, Γεωργιάδης και Νταλέ έκαναν πάρτι από τις πτέρυγες. Κακός ο Σπυρόπουλος και δεν μπορεί να βελτιωθεί όταν γνωρίζει ότι δεν έχει αντίπαλο στη θέση του. Ενώ αντίθετα, ο συναγωνισμός στα δεξιά ανάμεσα σε Γιούρκα και Βύντρα θα βοηθήσει (αν δεν ...τραυματιστεί πάλι ο Γιούρκας...).

Αντίθετα, καλούτσικα τα πήγαν οι Καντέ και Μπουμσόνγκ. Κλασικά ένα δυο λαθάκια θα τα κάνουν, αλλά σήμερα δεν στοίχισαν.

Για τον Λάζαρο τι να πεις! Εξαιρετική διάθεση, εξαιρετική φόρμα. Μόλις έπαιξε λίγα συνεχόμενα παιχνίδια βρήκε το ρυθμό του και αποδίδει σε υψηλό επίπεδο σε κάθε παιχνίδι.


Εν κατακλείδι, κρατάμε τους τρεις βαθμούς, αλλά και τον προβληματισμό. Θα φτιάξει αυτή η ομάδα; Δεν θα φτιάξει; Υπάρχουν λεφτά για να αγοραστούν κάποιοι παίκτες το Γενάρη; Δεν υπάρχουν; Θα τη βγάλει καθαρή μέχρι το τέλος, αν συνεχίζει να παρουσιάζει τέτοια εικόνα; Δεν θα τη βγάλει; Ενας θεός ξέρει...


***


Scratch: Kλασικά παραμονές της επετείου του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου είχαμε τα γνωστά επεισόδια έξω από το γήπεδο. Δεν θα πάρω θέση, για το αν είναι τελικά οπαδοί του Παναθηναϊκού ή αντιεξουσιαστές, γιατί δεν γνωρίζω τι είναι. Εκείνο που θα πω είναι ότι θεωρώ ανεπίτρεπτο να ψεκάζουν συνεχώς οι μπάτσοι δακρυγόνα, δημιουργώντας πρόβλημα σε μικρά παιδιά, ηλικιωμένους και γενικά ανθρώπους που βρέθηκαν στο γήπεδο ειρηνικά να παρακολουθήσουν έναν αγώνα. Εχει παραγίνει αυτή η κατάσταση και πρέπει να δοθεί ένα τέλος.

Scratch 1: Αυτός ο Φερνάντεζ δεν ήταν καλή ευκαιρία να χρησιμοποιηθεί σήμερα να τον δούμε κι εμείς;

Scratch 2: Είναι απλά εντύπωσή μου ότι ο Ζεσουάλδο "πηγαίνει" περισσότερο τον πορτογαλομαθή Γιούρκα;


Scratch 3: Σιμάο - Πλεσί η μέρα με τη νύχτα...


Scratch 4: Aν ο Κατσουράνης χρειάζεται αποφόρτιση, ο Ζιλμπέρτο τι χρειάζεται;


Scratch 5: O Σισέ σε μια φάση έκανε λάθος μεταβίβαση βγάζοντας στην αντεπίθεση παίκτη του Πανσερραϊκού. Mόλις το αντιλήφθηκε, έτρεξε και διόρθωσε άμεσα το λάθος του βγάζοντας τη μπάλα κόρνερ. Και αυτό λέγεται ΠΑΘΟΣ κύριοι - υπόλοιποι - παίκτες του Παναθηναϊκού.



Scratch 6: Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ...καψόνι για τους Λέτο και Καραγκούνη από αυτό που τους έκανε ο Πατέρας. Να αναγκάζονται να ανέχονται ο ένας τον άλλο, σε προπονήσεις και εκδηλώσεις. Αντε, συνέλθετε και οι δύο, κοινός είναι ο στόχος σας!


Scratch 7: Μια χαρά παίκτης ο Γεωργιάδης.


Scratch 8 (πολιτικό): Παραμονές της επετείου συμπλήρωσης δύο χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και μεσούσης της θύελλας στη ΓΣΕΕ για τα εργασιακά και την επικείμενη περικοπή μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τα αστέρια της αντιτρομοκρατικής ανακάλυψαν νέα γιάφκα. Και ο Τύπος βέβαια θα στρέψει εκεί την προσοχή. Τυχαίο; Δεν νομίζω! Ποιον προσπαθείτε να δουλέψετε ρε;


ΦΑΣΕΙΣ













Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΣΕΚ









ΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ









Ο ΚΟΣΜΟΣ






Thursday, December 2, 2010

Mπουκέτα interactive


Tελικά τι έγινε ρε παιδιά; Κατάλαβε κανείς; Ο τυπάρας έκανε σκληρό τάκλιν (τάκλιν ο τυπάρας;) στον Λέτο, τα πήρε ο Σεβαστιανός στο κρανίο και απάντησε με μπουνιές; ΄Η μήπως ο Αργεντίνος έκανε σκληρό τάκλιν στον Καραγκούνη κι όταν αυτός του το ανταπέδωσε τον άρχισε στο μπουνίδι και του πάτησε και το σπληνάντερο; Σας ρωτάω μπας και έχετε πιο ξεκάθαρη άποψη από μένα, γιατί σε κάθε κλικ που έκανα στα sites έβλεπα και μια διαφορετική εκδοχή.

Θα μου πεις τώρα κι αυτοί οι ΑΡΔ τι να κάνουνε; Μόλις είχαν μια καινούργια πληροφορία, την ανέβαζαν για να ενημερώσουν το κοινό τους. Μόνο που τέτοια αλλαγή δεδομένων δεν μου έχει ξανατύχει. Είναι ας πούμε σα να διαβάζεις ότι κέρδισαν οι μεν και με την πρώτη ανανέωση να διαβάζεις ότι δεν κέρδισαν οι μεν, κέρδισαν οι δε. Θα μου πεις (πάλι) ότι κι αυτοί τι φταίνε οι άνθρωποι, μπροστά δεν ήταν. Κάποιο ...πουλάκι τους το σφύριξε και μπορεί μετά ένα άλλο πουλάκι να έδωσε μια διαφορετική εκδοχή. Και όταν μαζεύτηκαν πολλά πουλάκια έκαναν ψηφοφορία και η πλειοψηφία νίκησε.

Μπορεί πάλι να έψαξαν πολύ για να βρουν την αλήθεια. Και επειδή ενδεχομένως η αλήθεια δεν βόλευε, έπρεπε κι αυτοί να καταθέσουν την δική τους αλήθεια. Τι; Δεν κάνουν τέτοια πράγματα; Δεν θέλω χαζά!

Και εν πάση περιπτώσει τώρα και αφού εκφράσω την απορία μου για την έκταση που πήρε ένα θέμα από τα δεκάδες που συμβαίνουν στη διάρκεια των προπονήσεων των ομάδων ανά τον κόσμο αλλά και την υποψία μου ότι αυτό δεν γίνεται τυχαία τώρα που βρεθήκαμε στην πρώτη θέση (όταν μάλιστα ανάλογα θέματα σε άλλα "στρατόπεδα" περνάνε στα ψιλά), ας προσπαθήσω να παραθέσω τα δεδομένα. (Οχι ότι θα βρεθεί άκρη, απλά σε δουλειά να βρισκόμαστε...).

* Το ότι οι σχέσεις του Καραγκούνη και του Λέτο δεν βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό επίπεδο είναι γνωστό από πέρσι. Ανέχονται απλά ο ένας τον άλλο στο πλαίσιο της ομάδας. Ούτε παρέα κάνουν ούτε νερό πίνει ο ένας στο όνομα του άλλου.

* Το ότι αμφότεροι δεν είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση είναι επίσης δεδομένο.

α) Ο Καραγκούνης έχει χάσει τη θέση του στην 11άδα, έχουμε πει ότι είναι από τους παίκτες που για να βρουν ρυθμό θέλουν συνεχόμενα παιχνίδια και όσο αυτά δεν τα έχει δεν μπορεί να αποδόσει (και όσο δεν μπορεί να αποδόσει δεν μπορεί να ξανακερδίσει τη θέση του - κύκλος είναι αυτά), ενώ ξέρουμε επίσης ότι είναι παθιασμένος με το ποδόσφαιρο και θέλει να παίζει συνέχεια. Ηρθε πρόσφατα και η απώλεια του περιβραχιόνιου που δεν αποκλείεται να αποτέλεσε το τελευταίο άχυρο στη ράχη της καμήλας (αυτό το τελευταίο βέβαια δεν είναι δεδομένο όπως τα προηγούμενα, είναι απλή υπόθεση).

β) Ο Λέτο ταλαιπωρείται από τον τραυματισμό του και έχει να παίξει μπάλα από το παιχνίδι με τον Εργοτέλη. Εδώ και τόσο καιρό προσπαθεί να αποθεραπευτεί και να επιστρέψει, γεγονός που όσο καθυστερεί τόσο περισσότερο τον τσιτώνει. Και ως γνωστόν δεν είναι ούτε ο πιο υπομονετικός ούτε ο πιο ήρεμος παίκτης στον κόσμο. Θέλει επίσης να παίζει συνέχεια, κατεβάζει μούτρα όταν δεν χρησιμοποιείται ή όταν γίνεται αλλαγή και θέλει μία μπάλα μόνος του.

* Οι δύο παίκτες παίζουν πάνω κάτω στην ίδια θέση. Οχι αγωνιστικά, αλλά από άποψη τοποθέτησης μέσα στο γήπεδο. Με την επιστροφή του Λέτο (όποτε και αν γίνει αυτή), αλλά και των Νίνη - Γκοβού, οι επιλογές αυξάνονται και οι θέσεις λιγοστεύουν. Την κατάσταση δυσχεραίνει η πολύ καλή απόδοση του Χριστοδουλόπουλου που τις τελευταίες αγωνιστικές έχει πάρει φανέλα βασικού. Ο Λάζαρος τώρα είναι το "πουλέν" του Καραγκούνη, μένουν στο ίδιο δωμάτιο στις αποστολές και μια ψιλή ...καραγκουνίτιδα την έχει κολλήσει. (Ασχετο με το θέμα, σχετικό με το πού - ενδεχομένως - θα στρέψει τα νεύρα του ο Κάρα - σίγουρα όχι στο "πουλέν" του).

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν είναι λογικό και οι δύο παίκτες να είναι στην τσίτα. Αν προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι υπάρχει νέος προπονητής στην ομάδα που όπως έχει δείξει με την χρησιμοποίηση Δημούτσου επιβραβεύει με συμμετοχή τους παίκτες που τα δίνουν όλα στην προπόνηση, αντιλαμβάνεται κανείς ότι στις προπονήσεις πρέπει να "πέφτουν κορμιά".

Και από την στιγμή που "πέφτουν κορμιά", μέσα στο πρόγραμμα είναι και ένα σκληρό μαρκάρισμα. Πριν από καιρό ο Κατσουράνης τα είχε χώσει στον Σιμάο για αντίστοιχο σκληρό μαρκάρισμα ("σιγά ρε μαλάκα, θα μας γ*** όλους έτσι όπως μαρκάρεις" του είχε πει).

Εκείνο το επεισόδιο βέβαια δεν είχε ίντριγκα (αν και θα μπορούσε, αφού οι Κατσούρ - Σιμάο αγωνίζονται για μια θέση στα χαφ) ενώ ένα επεισόδιο ανάμεσα στον Καραγκούνη και τον Λέτο έχει, γι΄ αυτό και ασχολούνται όλοι. Και οι ΑΡΔ και εμείς και οι γαύροι (που καημό το έχουν να κάνει ο Σεβαστιανός μανούρες ανάλογες με αυτές που είχε κάνει στον Βαλβίδα).

Και από όσο έχω διαπιστώσει από το απόγευμα μέχρι τώρα οι δύο "τάσεις" έχουν εξίσου φανατικούς οπαδούς.

α) Υπάρχουν αυτοί που σπεύδουν να κατηγορήσουν τον Καραγκούνη ως κλικαδόρο και φθονερό τύπο που ούτε λίγο ούτε πολύ πρέπει να μας αδειάσει τη γωνιά οριστικά και αμετάκλητα, να κρεμάσει τα παπούτσια του και να "δώσει τόπο στα νιάτα". Και αυτή την άποψη την υιοθετούν περισσότεροι οι οπαδοί. Είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν πως η αλλαγή της πρώτης είδησης που ήθελε τον Καραγκούνη να έχει κάνει την αρχή, έγινε επειδή οι ΑΡΔ θέλουν να υποστηρίξουν την ελληνική "κλίκα" που τους δίνει ειδήσεις.

β) Υπάρχουν αυτοί που σπεύδουν να κατηγορήσουν τον Λέτο λόγω του πρότερου ...ανέντιμου βίου, ήτοι τα επεισόδια που είχε δημιουργήσει στη θητεία του στον Ολυμπιακό, αλλά και κάποιες περυσινές αδικαιολόγητες συμπεριφορές του, όταν δεν έπαιζε ή όταν γινόταν αλλαγή. Είναι αυτοί που ελάχιστα έχουν πεισθεί για τις αγωνιστικές ικανότητες του Σεβαστιανού, που τον κατηγορούν πως δεν παίζει για την ομάδα αλλά για τον εαυτό του και πως δεν έχει να επιδείξει τίποτα περισσότερο από μια ικανότητα στις ντρίμπλες.

Με την πάροδο της ημέρας έσκασαν μύτη και τα πρώτα ...αφιερώματα στα επεισόδια που έχει δημιουργήσει συνολικά ο Λέτο κατά την παραμονή του στην Ελλάδα από το 2008 μέχρι σήμερα. Και βέβαια όσο διαβάζουν αυτά τα αφιερώματα οι πολέμιοι του Καραγκούνη στρέφονται εναντίον του, ενώ οι υποστηρικτές του σιχτιρίζουν τον Λέτο.


Προσωπικά θέση δεν θα πάρω, από την στιγμή που δεν γνωρίζω τι ακριβώς έγινε και ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στα ρεπορτάζ που διαβάζω. Θα πω μόνο πως:

* ΑΝ ισχύει η πρώτη εκδοχή, δηλαδή το σκληρό μαρκάρισμα του Καραγκούνη, ήταν λάθος του απέναντι σε έναν παίκτη που βρίσκεται σε περίοδο επανένταξης και οφείλεις να τον αντιμετωπίζεις χαλαρά για να μην υποτροπιάσει.

* ΑΝ πάλι ισχύει η δεύτερη εκδοχή που αναφέρει ότι ο Λέτο "πάτησε" τον Καραγκούνη ήταν λάθος του Αργεντίνου που θα πρέπει να τιθασεύσει τα νεύρα του, αφού δεν του φταίνε οι συμπαίκτες του για το πρόβλημα τραυματισμού που έχει.

Εκείνο που θεωρώ απαράδεκτο, είναι εμείς οι οπαδοί να χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα για ένα γεγονός που θα έπρεπε να μην γίνει καν θέμα και πάνω στα νεύρα μας να ακυρώνουμε ολοκληρωτικά την προσφορά του Καραγκούνη στην ομάδα, ή να υιοθετούμε ελαφρά τη καρδία απόψεις σαν αυτές που θέλουν τον Λέτο ένα κωλόπαιδο που κάνει άνω κάτω την ομάδα. Το έχουμε ξαναπεί, τέτοια επεισόδια συμβαίνουν στις ομάδες. Οι ποδοσφαιριστές είναι σαν τα μικρά παιδιά. Θέλουν συνέχεια να παίζουν, έχουν εγωισμό, κάποια στιγμή θα ανάψουν τα αίματα και θα πιαστούν και στα χέρια.


Οπως επίσης θεωρώ απαράδεκτη την ...σπουδή των γνωστών "πληροφοριοδοτών" που υπάρχουν μέσα στην ομάδα, οι οποίοι έσπευσαν να ενημερώσουν τους ΑΡΔ για το επεισόδιο, αντί να το κρατήσουν μέσα στους τοίχους της Παιανίας, αφού ο,τιδήποτε μπορεί να διαταράξει το κλίμα στην ομάδα αποβαίνει τελικά εις βάρος τους.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή που ανέφερε η περιβόητη Κάτια στον Καραλή το απόγευμα. Να διέρρευσε το θέμα από την ίδια την διοίκηση, η οποία θεωρεί πως το συμβόλαιο του Λέτο είναι μεγάλο και θέλει να τον ξεφορτωθεί. Αυτή την εκδοχή εννοείται ότι δεν θέλω ούτε να την σκέφτομαι.

Επί τη ευκαιρία θα σας πω κάποια πράγματα που έμαθα για τον Λέτο και αν ισχύουν εξηγούν τουλάχιστον τα νεύρα και την άσχημη ψυχολογική του κατάσταση.

Το πρόβλημα του Λέτο είναι ότι έχει υγρό στο γόνατο. Και αυτό τον ταλαιπωρεί συχνά - πυκνά. Το καλοκαίρι, οπότε είχε διαγνωστεί το πρόβλημα, ο Λέτο θα είχε ξεμπερδέψει με μια απλή αρθροσκόπηση, αλλά αντί γι΄ αυτό, έτρεχε στην Αμερική στα γνωστά τουρνουά.

Γιατί δεν έγινε αρθροσκόπηση το καλοκαίρι; Επειδή η διοίκηση τον είχε για "σκότωμα" και παίκτη που σχεδιάζεις να τον πουλήσεις δεν τον στέλνεις στο χειρουργείο. Η Μπενφίκα όμως δεν έδωσε το ποσό που λογάριαζε ο Τζίγγερ και έτσι έμεινε ο Λέτο στον Παναθηναϊκό και το πρόβλημα στον Λέτο και συνεχίζει να τον ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα. Σημειωτέον, πως το ίδιο πρόβλημα έχει και ο Μαρίνος, ωστόσο συνεχίζει να παίζει αφού δεν υπάρχει πολυτέλεια για να κάνει αρθροσκόπηση ή να ξεκουραστεί τώρα που η ομάδα έχει τόσες απουσίες. Και καθώς από τη μια ο Μαρίνος παλεύει να καθιερωθεί, από την άλλη δεν είναι και φίρμα σαν τον Λέτο, σφίγγει τα δόντια και παίζει όποτε τον χρειάζονται.

Αυτά έχω μάθει και δεν μου φαίνεται τόσο απίστευτο να ισχύουν.


Scratch ("νέες κυκλοφορίες" για τα μπουκέτα): α) - Αληθεύει ότι ο Λέτο κουβαλάει σουγιά μέσα από την κάλτσα διά παν ενδεχόμενον;
- Αληθεύει. Μάλιστα, ύστερα από έρευνες που έγιναν σπίτι του βρέθηκαν και κατασχέθηκαν αστεράκια νίντζα, 10 φαλτσέτες, 5 πεταλούδες, 8 σιδηρογροθιές και ένα ζευγάρι νουντσάκου για χρήση κυρίως στις προπονήσεις του Παναθηναϊκού.


β) - Τι έκανε ο Καραγκούνης όταν έφαγε το μπουκέτο από τον Λέτο;
- Επεσε στο χόρτο σφαδάζοντας και ζητούσε κόκκινη κάρτα.


Scratch 1 (Ο Kάρα, ο Λέτο, η Κάτια και η τηλεόραση): H εκδοχή της Κάτιας για τον καβγά: Στην κοπή της πίτας ο Καραγκούνης ...πεινούσε πολύ και ζήτησε από τον Λέτο να φάει και το δικό του κομμάτι. Ο Αργεντίνος του το έδωσε, αλλά μέσα στο κομμάτι του υπήρχε φλουρί που αντιστοιχούσε σε μια τηλεόραση, την οποία πήρε ο τυπάρας κάνοντας τον ...Κινέζο και ο Λέτο του το ...φυλάει από τότε. (Θα έλεγα τώρα καμιά βαριά κουβέντα, αλλά ας δώσω τόπο στην οργή).



Scratch 2: Τα εύκολα - δύσκολα έκανε η ομάδα στη Μόσχα αλλά τελικά την πήρε τη νίκη. Δεν παύει ωστόσο να προβληματίζει με την ευκολία που χάνει τις διαφορές που παίρνει.


Scratch 3: Εκπληκτικές νίκες για ΑΕΚ και Αρη. Ειδικά η νίκη του Αρη είναι πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΑ και ίσως μία από τις μεγαλύτερες νίκες ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη. Συγχαρητήρια!



Η ΑΕΚ









Ο ΑΡΗΣ






Α ρε Φορλάν με τα κρεμμυδάκια σε έκανε ο Αρης
(όχι σαν εμάς...)