Οσοι περίμεναν ότι μπορεί ο διαιτητής του ντέρμπι να μείνει απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα και να μην βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του στην εξέλιξη αλλά και την τελική έκβασή του διαψεύστηκαν οικτρά! Αλλά και όσα... κατάφερε να κάνει ο Καλόπουλος στη διάρκεια του αγώνα κι αυτά ακόμα πέρασαν στο περιθώριο μετά τα όσα ακολούθησαν το σφύριγμα της λήξης!
Είναι σαφές ότι ο διαιτητής απένειμε με την διαιτησία του το πρωτάθλημα στον γαύρο, αλλά για μένα αυτό είναι το λιγότερο! Ουδέποτε πίστεψα ότι μπορεί να γίνει η ανατροπή με μια νίκη στο Καραϊσκάκη!Το πρωτάθλημα έχει κριθεί από καιρό και θα είναι λάθος να σταθούμε στη συγκεκριμένη διαιτησία και να παραγνωρίσουμε τα όσα λάθη έχουν γίνει από τον Παναθηναϊκό στη διάρκεια της σεζόν. Περισσότερο μάλιστα φοβάμαι πως ο ντόρος που ήδη έχει προκληθεί από το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη θα αποπροσανατολίσει πολύ κόσμο σχετικά με τα πραγματικά αίτια που μας στέρησαν το φετινό τρόπαιο.
Γιατί, ας μην παραμυθιαζόμαστε μάγκες!Αυτό που μας στέρησε σήμερα ο Καλόπουλος είναι μια νίκη γοήτρου που θα χρύσωνε το χάπι από το γεγονός ότι μόνοι μας κλοτσήσαμε το πρωτάθλημα με τους βαθμούς που χάσαμε σε παιχνίδια που δεν έπρεπε! Το πρωτάθλημα αυτό καθ' αυτό το έχουμε χάσει εδώ και καιρό και αν κάτι μας κρατούσε ζωντανή την ελπίδα ήταν το πάθος του Σισέ και η άρνησή του να καταθέσει τα όπλα.
Απόψε χάσαμε πολύ περισσότερα πράγματα από τον τίτλο. Απόψε οριστικοποιήθηκε η απώλεια του ανθρώπου που έκανε τα δύο τελευταία χρόνια να χαιρόμαστε το ποδόσφαιρο ακόμα κι αν η ομάδα δεν έπαιζε καλά. Του ανθρώπου που μας έδειξε πόσο ωραία είναι να έχεις στην ομάδα σου παίκτες - ηγέτες, παίκτες - νικητές. Ο Σισέ ήταν δυστυχώς too much για την Ελλάδα και το ποδόσφαιρό της. Και ακριβώς επειδή μας έπεφτε "πολύς", επειδή αυτό που ζούσαμε ήταν ένα όνειρο, αυτό το όνειρο κράτησε λίγο.
Απόψε όμως συνέβη και κάτι άλλο. Γιατί μπορεί η απώλεια του τίτλου να είναι το ένα θέμα (προδιαγεγραμμένο, κατά τη γνώμη μου, επαναλαμβάνω) και η ανακοίνωση αποχώρησης του Σισέ ένα δεύτερο (ακόμα πιο σημαντικό, από την απώλεια του τίτλου, πάλι κατά τη γνώμη μου), αλλά τα όσα ζήσαμε στο τηγάνι - wannabe Rizoupoli - μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω.
Ακούω δεξιά και αριστερά απόψεις "ουδέτερων" που θεωρούν ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε για τα σημερινά αίσχη, επειδή εμείς και ο γαύρος είμαστε οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κι επειδή κατά καιρούς έχω πει (γράψει) ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν το μικρότερο δικαίωμα να διαμαρτύρονται για αδικίες από τους διαιτητές όταν στην πορεία των χρόνων έχουν ασελγήσει κατ' εξακολούθησιν πάνω στους μικρούς, δικαιούμαι νομίζω να αναφέρω και τη γνώμη μου για το αν νομιμοποιούνται αυτοί οι ουδέτεροι να μας βάζουν στο ίδιο καζάνι.
Ε λοιπόν με το χέρι στην καρδιά και καθώς έχω μια ηλικία που μου επιτρέπει να θυμάμαι τις εποχές της παντοδυναμίας του καπετάνιου, μπορώ να υποστηρίξω ότι κάνουν λάθος.
Το χειρότερο δε είναι πως τα σημερινά επεισόδια έρχονται σε μια εποχή που υποτίθεται ότι ανατέλλει μια νέα εποχή για το ελληνικό ποδόσφαιρο, όλοι θέλουν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της βίας και υπάρχουν παράγοντες που ευαγγελίζονται νέα ήθη.
Οποιος άκουσε όμως σήμερα τον Βαγγέλη Μαρινάκη και δεν τρόμαξε μπροστά στη ζοφερή προοπτική που ανοίγεται για το ελληνικό ποδόσφαιρο, παραείναι θαρραλέος.
Αν αυτό το σημερινό παραλήρημα βρίσκει σύμφωνους τους (περισσότερους, ευτυχώς όχι όλους) τους οπαδούς του Ολυμπιακού με αφήνει παγερά αδιάφορη. Ετσι κι αλλιώς ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που στενοχωρήθηκαν γιατί δεν έφαγαν ξύλο στη φυσούνα όλοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού και θεωρούν ότι έγιναν μισές δουλειές.
Αν όμως αυτό το παραλήρημα περνάει απαρατήρητο από τους οπαδούς των υπόλοιπων ομάδων και τους υγιώς σκεπτόμενους οπαδούς του Ολυμπιακού, τότε έχουμε τεράστιο πρόβλημα.
Απόψε, αν δεν το καταλάβατε, μια νέα Ριζούπολη γεννήθηκε. Μια Ριζούπολη πολύ πιο τρομακτική από την προηγούμενη, γιατί έρχεται σε μια χρονική και οικονομική συγκυρία που έχει χαθεί γενικότερα το μέτρο και που η ηρεμία στην ελληνική κοινωνία κρατιέται από μια κλωστή.
Για το κράτος δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ισως να "ευλογεί" κιόλας τέτοιες συμπεριφορές, στο πλαίσιο του "μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας γίνει", αφού προτιμάει τους νεκρούς στα γήπεδα παρά στους δρόμους.
Αν όμως σ' αυτή την εποχή που υποτίθεται ότι έχουμε συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα, οφείλουμε να αξιολογούμε καλύτερα πρόσωπα και καταστάσεις, που βιώνουμε δυσκολίες και προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε από τον σωρό και να ξεχωρίσουμε τις αρχές και τις αξίες που πραγματικά αξίζει να στηριχθούμε πάνω τους, υπάρχουν άνθρωποι, που ως άλλοι πολιτικοί ταγοί κατευθύνουν και καθοδηγούν τους οπαδούς παρασυρμένοι μέσα από το δικό τους οπαδικό πρίσμα, έχοντας το θράσος ή την άγνοια (ενδεχομένως και το δόλο;) να ισχυρίζονται πως αυτό που παρακολουθήσαμε αποτελεί μια προσπάθεια να διδαχθούν τα νέα παιδιά και να είναι περισσότερο χαρούμενα και γεμάτα αυτοπεποίθηση τα παιδιά των Ολυμπιακών και αυτός ο άνθρωπος έχει ακόμα θεσμικό ρόλο στη Σούπερ Λίγκα και δεν κάνει κανείς σήμερα κιόλας την παραμικρή κίνηση για να του αφαιρέσει αυτό το ρόλο, τότε είναι βέβαιο ότι έχουμε πιάσει πάτο.
Scratch: Για τα υπόλοιπα έχω γράψει εδώ.
Scratch1: Φοβερός Λέτο, η απόδοσή του στο συγκεκριμένο ντέρμπι άργησε μια ολόκληρη σεζόν. Κρίμα που δεν συνοδεύτηκε από τη νίκη, όπως του άξιζε.
