Σάββατο

Εχοντας διαβάσει ήδη την «Εξιλέωση» και το «Στην ακτή», γνωρίζοντας πλέον τι δεξιοτέχνης του λόγου είναι ο Ιαν Μακ Γιούαν και με δύο ακόμα βιβλία του να περιμένουν τη... σειρά τους στη βιβλιοθήκη μου, δεν δίστασα καθόλου. Ξεκίνησα το Sοlar σίγουρη ότι με περιμένουν αρκετές ώρες αναγνωστικής απόλαυσης.

Φευ! Το Solar, που καταπιάνεται με την ιστορία ενός ξεπεσμένου φυσικού που κάποτε είχε πάρει βραβείο Νόμπελ, αλλά στη συνέχεια απλά εξαργύρωνε την επιτυχία του με διαλέξεις, στο μεσοδιάστημα της διαλυμένης σε προσωπικό επίπεδο ζωής του, με απογοήτευσε πολύ. 

Κυρίως επειδή βρήκα εξαιρετικά ανιαρή (και να σκεφτεί κανείς ότι λατρεύω τη φυσική) την επιμονή του να αναλύει νόμους και τύπους της φυσικής επιστήμης φτάνοντας στο σημείο (αυτό εισέπραξα προσωπικά) να κάνει επίδειξη γνώσεων πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

Πίστευα και πιστεύω ότι ο συγγραφέας ΟΦΕΙΛΕΙ να κατατοπιστεί όσο το δυνατόν καλύτερα  πάνω στο θέμα με το οποίο καταπιάνεται, πρωτίστως όμως για να είναι αληθοφανείς οι αναφορές του σ' αυτό και όχι για να κάνει τον... έξυπνο στον αναγνώστη (αφού και οι δύο γνωρίζουν πως δεν το κατέχει επί της ουσίας, απλά το μελέτησε).

Πόση διαφορά με το «Σμήνος» του Φρανκ Σέτσινγκ που εμπεριείχε σελίδες ολόκληρες (πάνω από 1.000 ήταν συνολικά το βιβλίο) με θέματα γεωλογίας, ωκεανολογίας και άλλων επιστημών χωρίς να το «παίζει» κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι, αλλά ενσωματώνοντάς τες μέσα στο κείμενο με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει πιο κατανοητή η εξέλιξη της πλοκής. Και δεν διαθέτει δα και τη δεξιοτεχνία του Μακ Γιούαν.

Ξέφυγα όμως, ο τίτλος μου λέει «Σάββατο» και όχι «Solar» (πόσω μάλλον «Σμήνος»), αφού για το «Σάββατο» θέλω να μιλήσω. Το δεύτερο βιβλίο του Μακ Γιούαν που διάβασα στο... καπάκι περισσότερο για να διατηρήσω μέσα μου την καλή φήμη του συγκεκριμένου συγγραφέα και να αποζημιωθώ για μια ατυχή (όπως θεωρούσα εγώ ότι είναι...) στιγμή του.

Δεν ήταν όμως γραφτό. Το βιβλίο που παραδόξως έχει εισπράξει διθυραμβικές κριτικές όχι μόνο δεν με αποζημίωσε, αλλά με απογοήτευσε διπλά. Γιατί από τον φυσικό έπεσα στον νευροχειρουργό και από την επίδειξη γνώσεων της φυσικής επιστήμης βρέθηκα να διαβάζω σελίδες ολόκληρες για χειρουργικές επεμβάσεις εγκεφάλου και ιατρικά ιστορικά.

Κι αν στο Solar τουλάχιστον ο ήρωας παρουσίαζε μέσα στην παρακμή του ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως χαρακτήρας, ο Χένρι Περόουν του «Σαββάτου» είναι ένας από τους πιο ανιαρούς, πολιτικά ορθούς και γλυκερούς χαρακτήρες που έχω διαβάσει σε βιβλίο.

Ο Μακ Γιούαν καταγράφει σ' αυτό το 24ωρο ενός επιτυχημένου νευροχειρουργού που όλα στη ζωή του κυλούν ιδανικά (καριέρα, οικογένεια κ.λπ.) και ένα από τα Σάββατα που είναι αφιερωμένα στον εαυτό του στραβώνει από το πρωί.

Για το χαρακτήρα και το βιβλίο δεν θα γράψω κάτι αλλο, γιατί μόλις πριν λίγο σε ένα googl-άρισμα διαπίστωσα ότι έχει γράψει γι’ αυτό ο librofilo, (τι κρίμα που μου είχε ξεφύγει όταν το έγραψε, θα είχα αποφύγει την ανάγνωση του βιβλίου), οπότε σας παραπέμπω σ’ αυτόν, αφού απ’ ό,τι διάβασα συμφωνούμε ΑΠΟΛΥΤΑ.

Ο libro παραθέτει την κριτική για το «Σάββατο» μαζί με αυτή για το «ΤρομοκρατικόΧτύπημα» του Γιασμίνα Χάντρα συνδέοντας το θέμα τους που δεν είναι άλλο από την τρομοκρατία, έστω κι αν η τρομοκρατία στο θέμα του βιβλίου του Ιαν Μακ Γιούαν είναι λιγότερο δραματική. Καθώς έχω  διαβάσει και τα δύο βιβλία, σας συνιστώ αν πρέπει να επιλέξετε, να διαβάσετε το βιβλίο του Χάντρα, είναι ασύγκριτα πιο ενδιαφέρον.

Αν πάλι... επιμένετε να απογοητευτείτε, ή ακόμα και να τεστάρετε αν ταιριάζουν τα... γούστα σας με τα δικά μου μου, διαβάστε το. Για την περίπτωση που δεν θα το κάνετε, παραθέτω το πιο σημαντικό (και το μόνο άξιο λόγου κατά τη γνώμη μου πάντα...) κομμάτι του που δεν έχει καμία σχέση με την βασική πλοκή, αλλά αναφέρεται στην πάσχουσα από Αλτσχάιμερ μητέρα του ήρωα και στα συναισθήματα που βιώνει κάποιος που καλείται να μαζέψει (ή να διαλύσει όπως ο ίδιος αναφέρει) μέσα από την τακτοποίηση του σπιτιού του ασθενή, την ύπαρξη ενός ανθρώπου που ενώ είναι ακόμα ζωντανός η συγκεκριμένη αρρώστια τον έχει κατατάξει ήδη μεταξύ των νεκρών.

Και είναι παράλληλα ένα μικρό δίδαγμα για το πόσο ασήμαντα είναι αυτά που αισθανόμαστε ότι μας ανήκουν, όταν τα βλέπει κανείς ξεκομμένα από εμάς τους ίδιους...

Θα αγγίξει ιδιαίτερα εκείνους που έχουν ή είχαν στην οικογένειά τους πάσχοντες από Αλτσχάιμερ...

***

«...Οταν εκείνη άρχισε να φθίνει, ήρθε η στιγμή που χρειάστηκε να την πάρει από το σπίτι της, το παλιό πατρικό όπου ο ίδιος μεγάλωσε και να τη βάλει στο ίδρυμα για ηλικιωμένους. Η ασθένεια τής είχε στερήσει τις ρουτίνες του νοικοκυριού που εκείνη κάποτε τηρούσε με ευλάβεια. Ξεχνούσε το φούρνο αναμμένο όλη τη νύχτα με τη βουτυριέρα μέσα, έκρυβε από τον εαυτό της το κλειδί της εξώπορτας σε χαραμάδες του παρκέ, μπέρδευε το σαμπουάν με τη χλωρίνη. 

Ολα αυτά, και στιγμές υπαρξιακής σύγχυσης, όταν βρισκόταν σ’ ένα δρόμο ή σ’ ένα μαγαζί, ή σε κάποιο σπίτι και δεν θυμόταν από πού είχε έρθει, ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, πού έμενε και τι έπρεπε να κάνει. 

Μέσα σ’ ένα χρόνο ξέχασε τη ζωή της και το παλιό της σπίτι.  Ομως, η σκέψη να το πουλήσει ήταν κάτι σαν προδοσία και ο Χένρυ δεν έκανε καμία κίνηση. Αυτός και η Ρόζαλιντ πήγαιναν πότε πότε να ρίξουν μια ματιά στο σπίτι των παιδικών του χρόνων, και το καλοκαίρι αυτός κούρευε το γρασίδι. Τα πάντα ήταν στη θέση τους, περίμεναν – τα κίτρινα λαστιχένια γάντια κρεμασμένα από το ξύλινο μανταλάκι, το συρτάρι με τα σιδερωμένα ξεσκονόπανα και τις πετσέτες της κουζίνας, ο γυαλιστερός πήλινος γάιδαρος που κουβαλούσε ένα καλάθι με οδοντογλυφίδες. Αρχισε να απλώνεται μια μυρωδιά εγκατάλειψης και τα πράγματά της πήραν μια φθαρμένη όψη που δεν είχε να κάνει με τη σκόνη.

Ακόμη και από το δρόμο το σπίτι έδειχνε εξαθλιωμένο και, όταν ένα απόγευμα του Νοέμβρη, κάποια παιδιά πέταξαν μια πέτρα στο παράθυρο του καθιστικού, ο Χένρυ κατάλαβε πως έπρεπε να δράσει.

Ενα Σαββατοκύριακο πήγε με τη Ρόζαλιντ και τα παιδιά ν’ αδειάσουν το σπίτι. Ολοι τους διάλεξαν από ένα αναμνηστικό – έμοιαζε ασέβεια να μη το κάνουν. Η Ντέιζι πήρε ένα αιγυπτιακό μπρούτζινο πιάτο, ο Θίο ένα επιτραπέζιο ρολόι, η Ρόζαλιντ μια απλή πορσελάνινη φρουτιέρα. Ο Χένρυ πήρε ένα κουτί παπουτσιών γεμάτο φωτογραφίες. Αλλα κομμάτια πήγαν σε ανιψιούς και ανιψιές. Το κρεβάτι της Λίλυ, ο μπουφές της, δυο ντουλάπες τα χαλιά και η σιφονιέρα έμειναν για τον παλιατζή. Η οικογένεια πακετάρισε ρούχα, κουζινικά και τα διακοσμητικά που δεν ήθελαν για να τα χαρίσουν σε φιλανθρωπικά μαγαζιά – ο Χένρυ δεν είχε ποτέ σκεφτεί πως αυτά τα μαγαζιά υπήρχαν χάρη στους νεκρούς. Τα υπόλοιπα τα έβαλαν σε σακούλες σκουπιδιών και τα άφησαν έξω από το σπίτι. Δούλευαν σιωπηλά σαν τους πλιατσικολόγους – δεν ήταν σωστό να έχουν ανοιχτό το ράδιο. Τους πήρε μια μέρα να διαλύσουν την ύπαρξη της Λίλυ. 

Αποσυναρμολογούσαν το σκηνικό μιας παράστασης, ενός μονοπρόσωποι οικιακού μονόπρακτου, χωρίς την έγκριση του θιάσου. Αρχισαν από αυτό που η Λίλυ ονόμαζε δωμάτιο ραπτικής – την παλιά του κρεβατοκάμαρα. Εκείνη δεν επρόκειτο να επιστρέψει, δεν ήξερε πια τι ήταν το πλέξιμο, αλλά καθώς τύλιγαν τις αμέτρητες βελόνες της, τα χιλιάδες σχέδια, ένα μισοτελειωμένο μωρουδίστικο κίτρινο σάλι για να τα δώσουν όλα σε αγνώστους ήταν σα να την έδιωχναν από τον κόσμο των ζωντανών. Δούλευαν γρήγορα, σχεδόν φρενιασμένα. Δεν είχε πεθάνει, σκεφτόταν συνεχώς ο Χένρυ. Αλλά η ζωή της, όλες οι ζωές του φαίνονταν ασήμαντες βλέποντας πόσο γρήγορα, με πόση ευκολία όλα τα εξωτερικά σημάδια, όλες οι λεπτομέρειες μιας ολόκληρης ζωής μπορούσαν να συσκευαστούν να σκορπιστούν ή να πεταχτούν στα σκουπίδια.

Τα αντικείμενα μετατρέπονταν σε σκουπίδια μόλις αποχωρίζονταν τον ιδιοκτήτη τους και το παρελθόν τους – δίχως αυτή, το παλιό κάλυμμα της τσαγιέρας ήταν απωθητικό, με το ξεθωριασμένο ρουστίκ σχέδιό του και τους καφετιούς λεκέδες στο φτηνό πανί, και όταν το πετούσαν έμοιαζε θλιβερά ασήμαντο. Καθώς τα ράφια και τα συρτάρια άδειαζαν και τα κουτιά και οι σακούλες γέμιζαν, κατάλαβε ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν κατέχει τίποτα. Ολα είναι νοικιασμένα ή δανεικά. Τα πράγματά μας θα έχουν μεγαλύτερη διάρκεια από εμάς, στο τέλος θα τα εγκαταλείψουμε...».

Καθόμουνα στου Λέντζου

Μέχρι και τραγούδι είχε γίνει το θρυλικό καφενείο του Λέντζου στο Παγκράτι, σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου. Ενας καφενές με ιστορία χρόνων και ένας από τους ωραιότερους φραπέδες στο Λεκανοπέδιο.

Χρόνια ολόκληρα τον προτιμούσαν οι θαμώνες του και ολοένα και περισσότεροι τον μάθαιναν και περνούσαν από εκεί. Τη συνταγή του φραπέ δεν κατάφερε να ανακαλύψει κανείς. Κάποιοι έλεγαν πως είχε μέσα μπέικιν πάουντερ ή ακόμα και αβγά και ο ιδιοκτήτης του είχε πει χαρακτηριστικά πως μια Σαρακοστή ένας πελάτης του είχε επισημάνει πως νηστεύει και δεν κάνει να φάει αβγό, αν περιείχε αβγό ο καφές του.

Ολα τα ωραία όμως έχουν ένα τέλος. Ενα τέλος που στη συγκεκριμένη περίπτωση το έφερε η κρίση.

«Ανοίγαμε στις πέντε το πρωί και μέναμε μέχρι τις 2 τα ξημερώματα» λέει ο ιδιοκτήτης του, «όμως τώρα πια μετά τις 10 δεν κυκλοφορεί στο Παγκράτι όχι άνθρωπος αλλά ούτε αυτοκίνητο».

Τέλος εποχής λοιπόν για τον Λέντζο όπως για πολλές άλλες μικρές ή μεγάλες αγαπημένες συνήθειες.

Ο τελευταίος καφές του Λέντζου άφησε πικρή γεύση...

H Mιμή και οι... σύντροφοι του Βάκχου

Σάτιρα (λατ.) ουσ. έμμετρος ή πεζός λόγος που τονίζει και καυτηριάζει με στοιχεία κυρίως κωμικά και παραμορφωτικά ελαττώματα και ατέλειες.

Σατιρικός -ή - ό επιθ. ο χαρακτηριστικός της σάτιρας, σκωπτικός, σατιρικός ως ουσ. ποιητής ή συγγραφέας σατιρών
 
Σάτυρος (ο) ουσ. άνθρωπος λάγνος, ασελγής, που έχει τις συνήθειες των αρχαίων Σατύρων (ζωωδών πλασμάτων που συνόδευαν τον Διόνυσο)
 
Σατυρικός ή, ό  επιθ. ο του Σατύρου, που ταιριάζει σε Σάτυρο (λογοτ.) σατυρικό δράμα, είδος του αρχαίου δράματος, με χορό αποτελούμενο από Σατύρους

Σάτυρα η, εσφαλμένη γραφή για τη σάτιρα

Και πού είσαι ακόμα... Σε λίγο καιρό αυτό θα είναι πταίσμα! Για να μην πω ότι είναι και εξειδικευμένη περίπτωση και υπάρχουν πολύ πιο χοντρά λάθη.

Αλλά κάπου είναι και λογικό. Οταν τα περισσότερα sites συντηρούνται με παιδάκια που δουλεύουν για 100-200 ευρώ, που δεν έχουν διαβάσει τίποτα ποτέ στη ζωή τους, περιμένεις να ξεχωρίσουν τη σάτιρα από τη... σάτυρα;

Και με τους μισθούς πείνας που θα παίρνουν (αν παίρνουν...) εφεξής οι γονείς τους πώς θα βρουν πρόσβαση στη γνώση;

Μια νέα γενιά αμόρφωτων και απαίδευτων θα δημιουργηθεί που βέβαια δεν θα τους χτυπάει κανένα καμπανάκι όταν βλέπουν το ορθογραφικό ή συντακτικό λάθος γιατί δεν θα γνωρίζουν ποιο είναι το σωστό...

Και με τη σημερινή - την περισσότερο καταρτισμένη των πρόσφατων χρόνων - γενιά Νεοελλήνων να την έχει... κάνει για το εξωτερικό, προκειμένου να βρει τις ευκαιρίες που της στερούν στην Ελλάδα, το μέλλον στη χώρα προβλέπεται (ακόμα πιο) ζοφερό.

Γιατί τα πρόβατα (κάποια, που δυστυχώς είναι πάρα πολλά) δεν αντιλαμβάνονται πως δεν είναι απλά μια «κρίση που θα περάσει», αν κάνουμε υπομονή και... επιτρέψουμε στους διοικούντες να βάλουν... τάξη στη χώρα, αλλά θα αφήσει τα κατάλοιπά της για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Που ως απαίδευτα - γιατί πού λεφτά για να σπουδάσουν; - δεν θα βρουν ποτέ μια δουλειά της προκοπής, αφού αυτές θα τις καταλάβουν όσοι έχουν ακόμα τη δυνατότητα να σπουδάσουν και άρα να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Συνεχίστε να κοιμάστε και να αδρανείτε Ελληνες... Ποια γνώση τώρα...

ΥΓ. Οχι, το συγκεκριμένο... λαβράκι δεν είναι - παραδόξως... - από site του ομίλου

ΥΓ1. Είχαμε κι εμείς ένα τέτοιο... μπουμπούκι σαν αυτό που έγραψε τη σάτυρα με ύψιλον στην... τελευταία μου δουλειά. Μεταξύ άλλων είχε ρωτήσει, αν ο Πύργος βρίσκεται στην Αχαϊα, αν είναι άλλη η Ινδία και άλλη η Ινδονησία, τι (προσοχή «τι» όχι «ποιοι») είναι οι μάγοι με τα δώρα... (ω ναι, είχε μεγάλο... ρεπερτόριο). Για να μην επεκταθώ στις αθλητικές απορίες που εξέφραζε κατά καιρούς... Για την ιστορία, εξακολουθεί να δουλεύει εκεί...

ΥΓ2. Και ΟΧΙ, δεν φταίνε τα παιδάκια, εννοείται...

Aύριο κλαίνε...

Το έγραψα πριν λίγο στο facebook, το επαναλαμβάνω κι εδώ. Καλή είναι η καζούρα στο γαύρο για την ήττα από τη Λεβάντε, καλά και τα αστεία για την τριάρα, τα σχετικά με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου (ή μάλλον Λεβαντίνου) και τα άλλα για την π... με άρωμα λεβάντας, αλλά μέχρι εκεί.

Οταν η καζούρα θα σταματήσει αυτό που θα μείνει θα είναι η πραγματικότητα που είναι σκληρή για όλους. Και για κείνον και για τους άλλους. Ο ίδιος βέβαια θα παρηγορηθεί (αν δεχτούμε ότι λογικά το εις βάρος του 3-0 είναι μη αναστρέψιμο, αν και στη μπάλα όλα γίνονται) με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τα αστεία για το μείον... τόσο και τις πολικές θερμοκρασίες που απέχουν οι σημαντικότεροι αντίπαλοί του.

Και εκείνοι με τη σειρά τους θα παρηγορηθούν σκεπτόμενοι ότι υπάρχει τελικά «δικαίωση» και αυτά που υφίσταται ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη είναι το τίμημα που πληρώνει για τα εν Ελλάδι «ανομήματά» του.

Και είναι σε μεγάλο βαθμό σωστό αυτό, αλλά από την άλλη είναι και ένα μπούμερανγκ που γυρίζει σε όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο στον Ολυμπιακό.

Ναι, ο Ολυμπιακός πληρώνει στην Ευρώπη την ασυλία που απολαμβάνει στην Ελλάδα, όπου χάρη στην υποστήριξη της διαιτησίας έχει ξεχάσει τι θα πει πραγματικό ποδόσφαιρο και τι θα πει εφαρμογή των κανονισμών. Αυτό το ποδόσφαιρο που έχει πάψει προ πολλού να παίζεται στην Ελλάδα και αυτούς τους κανονισμούς που στο εγχώριο πρωτάθλημα ισχύουν μόνο για τους άλλους.

Οταν αδικείται στην Ευρώπη, γιατί ναι έχει συμβεί κι αυτό, ωρύεται και διαμαρτύρεται, αλλά όταν το κάνουν οι αντίπαλοί του στην Ελλάδα τους αντιμετωπίζει με υπεροψία και ειρωνεία.

Εκτός από την ασυλία όμως πληρώνει στην Ευρώπη και κάτι άλλο κι αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πιο σημαντικό. Πληρώνει την έλλειψη ανταγωνισμού στο ελληνικό πρωτάθλημα. Κάτι που ο ίδιος θεωρεί πως δεν είναι αποτέλεσμα του παρασκηνίου και της οικονομικής αδυναμίας των άλλων αλλά αποτέλεσμα της δικής του υπεροχής.

Μόνο που κάνει λάθος. Ενα λάθος που θα το πληρώσει και ο ίδιος, αλλά όταν οι οπαδοί του θα το αντιληφθούν, θα είναι αργά. Γιατί αυτή η έλλειψη ανταγωνισμού δεν έχει ως αποτέλεσμα μόνο τη δική του μειωμένη απόδοση στην Ευρώπη που φέρνει ήττες από μέτριες ομάδες (γιατί βέβαια τη Λεβάντε μεγαθήριο δεν τη λες...).  Ηττες που απ' ό,τι φαίνεται ενοχλούν μόνο τους φιλάθλους του που θέλουν να δουν την ομάδα τους να κάνει πράγματα στα ευρωπαϊκά κύπελλα, αλλά όχι και τη διοίκησή του (αν την ενοχλούσε θα είχε κάνει και κινήσεις ενίσχυσης, ειδικά για την Ευρώπη, αφού εδώ στην Ελλάδα ξέρει ότι εύκολα ή δύσκολα θα κατακτήσει τον τίτλο).

Η έλλειψη ανταγωνισμού, όμως, κάποια στιγμή θα αποβεί μοιραία και για τον ίδιο. Γιατί αυτές οι ελληνικές ομάδες που τώρα κοροϊδεύει τα χάλια τους και τον κατήφορό τους, δεν θα μπορέσουν με τη σειρά τους να πάρουν, με εξαίρεση τον ΠΑΟΚ (που ούτε χάλια έχει ούτε σε κατήφορο βρίσκεται...), αποτελέσματα στην Ευρώπη. Ακόμα κι αν βγει τελικά στην Ευρώπη ο Παναθηναϊκός (ΑΝ μπει στα πλέι οφ και ΑΝ πάρει αδειοδότηση που και τα δύο φαντάζουν χλωμά), ή ο Αστέρας, ο Ατρόμητος ή όποιος άλλος, θα πάρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο, λόγω του ότι οι παραδοσιακά μεγάλοι βρίσκονται σε παρακμή, ελάχιστα θα προχωρήσει στην Ευρώπη. 

Και μπορεί τώρα ο ίδιος ο Ολυμπιακός να αισθάνεται βασιλιάς με την απευθείας συμμετοχή του στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και με τα χρήματα που τσεπώνει και τα οποία τα τελευταία χρόνια είναι διπλά, αφού ο δεύτερος που παλεύει να κερδίσει τη συμμετοχή του στους ομίλους μέσω των προκριματικών συνήθως αποτυγχάνει, αλλά θέλει δεν θέλει η μοίρα του είναι δεμένη με τις υπόλοιπες ομάδες. 

Και καθώς η βαθμολογία στη γενική κατάταξη της ΟΥΕΦΑ είναι συνάρτηση των αποτελεσμάτων όλων των ομάδων της χώρας που μετέχουν στα ευρωπαϊκά κύπελλα και η διαίρεση συνεχίζει να γίνεται με βάση τον αριθμό των συμμετεχόντων, είτε αυτοί προχωρούν είτε έχουν ήδη αποκλειστεί, θα έρθει η στιγμή (και δεν είναι μακριά) που ο Ολυμπιακός δεν θα συμμετέχει απευθείας στους ομίλους. 

Και για να περάσει σ’ αυτούς θα πρέπει να είναι ανταγωνιστικός στα πλέι οφ του CL. Αλλά για να καταστεί ανταγωνιστικός θα πρέπει να έχει έχει ποιοτικούς παίκτες. Κι αν ο πρόεδρός του δεν τους φέρνει τώρα που εισπράττει κιόλας από το Τσάμπιονς Λιγκ, θα τους φέρει τότε που δεν θα μπαίνει χρήμα στα ταμεία; 

Αύριο κλαίνε λοιπόν...

Scratch: Δύο πέναλτι εις βάρος του Ολυμπιακού; Παράλληλο σύμπαν!

Scratch 1: Δεν υπάρχει λόγος για στενοχώρια. Ητο προγραμματισμένη η ήττα. Το είχε πει ο Μίτσελ άλλωστε: «Ηρθαμε για να χάσουμε»

***

Γαυροκαζούρα

Και για να ευθυμήσουμε λίγο (η καζούρα που λέγαμε...) ας δούμε τι έχει ειπωθεί/γραφτεί σήμερα για το ματς Λεβάντε - Ολυμπιακός σε παναθηναϊκά φόρα και όχι μόνο:

* Μεθάω πίνου
Μεθάω πίνου
Μεγάλο το κλαρίνο του Αγίου Βαλεντινου..

* Αν έπαιζε ο Βύντρα στη Λεβάντε, θα έκανε κανενα τυχαίο τσαφ και το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Το πιστεύω.

* - Ο Καράμπελας επαιζε σημερα ?
- Οχι αλλά τους έδωσε τα @@ του.

* Πηραν σε ενα ημιχρονο οσες καρτες δεν εχουν παρει μια ολοκληρη σαιζον στη πρωταθληματάρα της Ελλάδας

* Στην Ελλάδα το γκολ θα ήταν οφσάιντ, το πρώτο πέναλτυ κίτρινη για θέατρο και το δεύτερο 2η κίτρινη και αποβολή.

* Ο Σπυροπουλος μπροστα στον Χολέμπας είναι Ρομπέρτο Κάρλος

* Βάλε τον Βοσκακη στο β' Μίτσελ

* Κρίμα που δεν παίζει ο Βύντρα να είχε ελπίδα να το γυρίσει το ματς

* Κιτρινη για θεατρο σε παικτη του γαυρου; Τρομερό! Θα λενε οι γαυροι οτι δεν υπαρχει τετοιος κανονισμος

*  Πήγε η κατάρα σύννεφο στο γαύρο σήμερα... Μα να κόψει τον Σουλεϊμαν, πάνω που γίνεται της Σουλτάνας στο σαράι; Σιχτίρ!

* Στα τρία πέναλτι ... κόρνερ

* Με την χαρά που πήρε ο Γκοτζος θα βγάλει αύριο εκτακτη μονοσελιδη Ντέρμπυ μονο για το εξώφυλλο.

* Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα βρουν και πάτημα οι γκόμενες να λένε μετα «τι κατάλαβες που είδες τον αγώνα; Καλύτερα να βγαίναμε!».

* Λίγο πιο μάπα να ήταν η εικόνα στον ΑΝΤ1 θα είχαν προσλάβει σκιτσογράφο για να συμπληρώνει τα κενά

* Αν είσαι γκόμενα οπαδού του Ολυμπιακού, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να βγάλεις το μεικ απ και να πας στο περίπτερο να αγοράσεις σοκολάτες.

Επώνυμα (σε facebook και twitter)

* Να δω Μαρινάκη δίπλα σε Τσίπρα μετά την ευρωπαϊκή σφαγή του θρύλου κι ας πεθάνω (Kόλκας)

* Το χειρότερο με τις κακές εμφανίσεις των ελληνικών ομάδων στο Europa ειναι η απογοήτευση του Τσώχου. Και με τις καλές, ο ενθουσιασμός του (Θέμης Καίσαρης)

* Μολις φωναξαν οι γειτονες του Ζαρντιμ την αστυνομια. Ενταξει ειπαν μπορει να ειναι του Βαλεντινου αλλα τετοια φασαρια σε παρτι δεν ξαναγινε. (Καρπετόπουλος)

Science fiction

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας λέει η ΠΑΕ τα επεισόδια μεταξύ Φάμπρι - παικτών...

Εσείς να τα δείτε/ακούσετε παλιοΑΡΔ που τα βγάλατε από το μυαλό σας όλα αυτά ή ακόμα χειρότερα που κατευθύνεστε από συγκεκριμένα κέντρα που σκοπό έχουν να πλήξουν την Πανάθα!

Παρατηρήσεις έκανε μόνο ο θενιόρ και αυτές με κόσμιο τρόπο και πάνω σε αγωνιστικά θέματα. Στην τελική ούτε ισπανικά ξέρετε, πώς γνωρίζετε τι είπαν μεταξύ τους αυτός και οι Ιβηρες, ο Πίντο και ο Εσπάρθα;

Και ο Κάιπερ ποτέ δεν σκέφτηκε να φύγει, ο Ολλανδός στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Κορίτσι σκέτο. Μόνο τα άκουσε και κουβέντα δεν είπε.

Κι ο Φάμπρι πλάκα έκανε όταν πήγε να γονατίσει, δεν ζητούσε συγνώμη, το κλίμα ήθελε να ελαφρύνει...

Κι έπειτα πού ξέρετε τι του είπε ο Σο, μάθατε και γαλλικά τώρα;

(Αντε.... έφυγαν οι... στημένοι κι ούτε μια διαρροή δεν είστε ικανοί να μεταφέρετε σωστά...)

Πρώτος απ' όλους ο Αλέφαντος!

Σας έχει λείψει ο κοντομάνικος; Εδωσε νέο ρεσιτάλ σε εκπομπή του Ραπτόπουλου. Και τι δεν είπε το στόμα του!

Για τον Δώνη που έχει μεν δίκιο αλλά το χάνει με τις αντιδράσεις του και μ' αυτό το... τομάρι που φοράει (γι' αυτό έχεις μείνει με τα κοντομάνικα φουκαρά μου, πού να σου κάνει η Umbro κανα δώρο να ζεσταθεί το κοκκαλάκι σου...) και που δεν σηκώνεται να δώσει καμιά εντολή και να φωνάξει. Γιατί έτσι πρέπει να είναι ο προπονητής να δείχνει ότι σκίζεται ρε παιδί μου (δεν βλέπεις ο δικός μας ο Φάμπρι; Κώλο δεν βάζει κάτω...).

Και που έχει το στιλ του Βενγκέρ. «Τι τον κοιτάς τον Βενγκέρ, αυτός καλά την έχει. Εχει μείνει 20 χρόνια χωρίς τίτλο, θα μείνει άλλα 40 αλλά δεν τρέχει τίποτα», λέει ο «Αλέ» κι εδώ ένα δίκιο, όσο και να πεις, το έχει.

Και για τον Σάλπι που δεν πιάνει μία (ξανάγινε «τίποτας» κι αυτός, έχει περάσει βλέπεις τόσος καιρός από το «καλώς τα παιδιά, καλώς τα 3-0») και για τον Ταχτσίδη που θέλει μισή ώρα να πάει... Καλλιθέα και για τον Κλάους που δεν τον ζητάει ούτε η Ναϊμέγκεν!

Κι όταν φτάνει η ώρα για να πει ποιον θεωρεί καλό προπονητή, είτε από τους εν ενεργεία, είτε απ' αυτούς που έχουν σταματήσει, δεν διστάζει καθόλου!

«Πρώτος απ' όλους ο Αλέφαντος», λέει ο μεγάλος. «Τι, επειδή μας φάγανε ο Δούρος και οι άλλοι;» συμπληρώνει.

Αυτός ο... αλήτης ο Δούρος το έχει καταστρέψει το ανθρωπάκι. Η ψυχή θα του βγαίνει και για τον Δούρο θα λέει (και δεν έχει και δίκιο αυτή είναι η πλάκα...). Α ρε «κόρακα» κι εσύ που δεν σηκώνεις το χέρι να πάρεις ένα τηλέφωνο!

Είναι ωραίος όμως! Συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί του, τον συμπαθείς ή τον αντιπαθείς, ο Αλέφαντος έχει περάσει πια σε άλλο επίπεδο. Είναι πλέον μια εντελώς cult φυσιογνωμία!

«Μακιγιέζ» γένους αρσενικού...

Και άντε να παραβλέψω ότι ο χριστιανός έφυγε από τη ζωή στις 5 Φεβρουαρίου και το... ανακάλυψαν και το πασάρουν για φρέσκο στις... 12 του μήνα.

Αντε και να παραβλέψω επίσης ότι το «έφυγε» με εισαγωγικά το χρησιμοποιούμε όταν αναφέρουμε στη συνέχεια το όνομα του εκλιπόντος (π.χ. «έφυγε» ο Θανάσης Βέγγος) γιατί το «έφυγε» από τη ζωή τι νόημα ακριβώς έχει; (εκτός αν εννοεί ότι... απέδρασε - λες;).

Αλλά ότι ο φουκαράς ο Φρίμπορν ( ο άνθρωπος που σχεδίασε και κατασκεύασε εκτός των άλλων τον YODA) ήταν... μακιγιέζ - ενώ εγώ τόσα χρόνια για make up artist - maquilleur (μακιγιέρ) τον ήξερα - πώς να το χωνέψω;

Σήμα κατατεθέν...

Προβλέπω να... λιώνει πάνω του, αφού αποδείχτηκε γουρλίδικη σαν την άλλη τη φλοράλ...

Scratch: (Δεν φαντάζομαι να χρειάζεστε επεξηγήσεις, όλοι γνωρίζετε ποιος είναι...)