Nίκη, ηρεμία και στο... βάθος play off

Oι εποχές έχουν αλλάξει, οι προτεραιότητες το ίδιο, για να μη μιλήσουμε για τη διάθεση... Τέτοιο καιρό άλλοτε, μετά από ντέρμπι (αλλά και πριν απ' αυτό...) ανέβαζα κείμενο στο... πιτς φυτίλι. Πόσω μάλλον μετά από νίκη. Ομως, από τη μια οι συγκυρίες, από την άλλη ότι τώρα περισσότερο από ποτέ το ποδόσφαιρο έγινε κάτι πολύ λιγότερο από «το πιο σημαντικό δευτερεύον πράγμα στη ζωή μας», κάτι το γεγονός ότι η Πανάθα τα τελευταία χρόνια βιώνει την απόλυτη παρακμή, δεν αισθάνομαι πια την ανάγκη να γράψω τόσο άμεσα κάτι για τη μπάλα.

Αντίθετα, αισθάνομαι την ανάγκη να ξεχάσω και να ξεχαστώ και αυτό ακριβώς κάνω είτε διαβάζοντας κάποιο βιβλίο είτε βλέποντας μια ταινία. Ειδικά δε την τελευταία εβδομάδα που βρήκα τζάμπα ταινίες, χωρίς την φθοροποιό διαδικασία του «κατεβάσματος», κάτι σαν... plug and play δηλαδή, του... έδωσα και κατάλαβε. Ταινίες από κάποια χρόνια πριν, που δεν είχα καταφέρει να δω, ταινίες νέας σοδειάς (πολύ νέας μιλάμε) από τις οσκαρικές, χάθηκα από το μπλογκ για μία εβδομάδα.

Τον χθεσινό αγώνα τον είδα από live streaming όπως και κάθε έναν από τότε που έκοψα τη Nova και ουσιαστικά αυτό που είδα ήταν το δεύτερο ημίχρονο, γιατί στο πρώτο η μετάδοση ήταν άθλια και κολλούσε συνεχώς (στο δεύτερο βρήκα ένα πραγματικά γαμάτο live streaming). Oχι ότι έχασα και πολλά άλλωστε το θέαμα ήταν τόσο άθλιο που... συναγωνιζόταν τη μετάδοση.

Μια ΑΕΚ που μπήκε φουριόζα με τη βοήθεια του κόσμου της προσπαθώντας να αιφνδιάσει και να πετύχει το γκολ που λογικό με τα χάλια που είχαν και οι δύο ομάδες θα μπορούσε να είναι υπερ-αρκετό για να αναδείξει νικητή και ένας Παναθηναϊκός ασύνδετος που δεν μπορούσε να βγάλει μια μπαλιά της προκοπής.

Το γκολ για την ΑΕΚ δεν ήρθε, σταδιακά ξεφούσκωνε και όταν τελικά στην επανάληψη το κάρφωσε ο Βιτόλο, οι γηπεδούχοι κατέρρευσαν εντελώς. Οταν μάλιστα χάθηκε και η ευκαιρία με τον Κατίδη στο α λα Βύντρα «τσαφ» (το έχουμε ξαναπεί πως όλα τα «τσαφ» του Λουκά δεν ήταν από ανικανότητα, ήταν και από ατυχία - καλή ώρα...) του Πίντο η «Ενωση» είπε τετέλεσθαι... Το γκολ του Σο ήρθε απλά να σφραγίσει αυτό το τέλος.

Το να κρίνει κανείς την εμφάνιση της ομάδας, η οποία παρεμπιπτόντως άρεσε σε πολλούς στο δεύτερο ημίχρονο, είναι δώρον άδωρον. Κι αυτό γιατί ακόμα και άθλια να έπαιζε, έχουμε πει πως σε αυτά τα παιχνίδια και αυτή τη συγκυρία των «ειδικών συνθηκών» που πρωταρχικός στόχος είναι η εξασφάλιση της συμμετοχής στα πλέι οφ και από εκεί στα ευρωπαϊκά κύπελλα, ακόμα και η νίκη με μισό - μηδέν είναι το ζητούμενο.

Αλλωστε και μόνο το γεγονός ότι η χθεσινή ήταν η μόλις πρώτη φορά που η ομάδα πέτυχε δεύτερη σερί νίκη λέει πολλά για τη φετινή πορεία.

Ωστόσο, θέλοντας και μη στέκεσαι και στην απόδοση από την άποψη ότι μόλις το πρώτο ζητούμενο (συμμετοχή στα πλέι οφ) εξασφαλιστεί, θα πρέπει να φορτσάρεις και για την επίτευξη του δεύτερου ζητούμενου που είναι η εξασφάλιση του καλού ευρωπαϊκού εισιτηρίου. Και καλό ευρωπαϊκό εισιτήριο, χωρίς καλή αγωνιστική εικόνα όταν αντίπαλοί σου θα είναι - πιθανότατα... - οι ΠΑΟΚ, Αστέρας και Ατρόμητος, δεν εξασφαλίζεις.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν η καλή εμφάνιση του δευτέρου ημιχρόνου είναι ενθαρρυντική. Πάντα με την προϋπόθεση (είναι κουραστικό να επαναλαμβάνεται το ξέρω, αλλά δεν μπορεί να γίνει και διαφορετικά...) αυτή η εμφάνιση να έχει διάρκεια. Και φυσικά χωρίς κανείς να παραγνωρίζει την ΚΑΘΟΛΙΚΗ καθίζηση της ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο, πράγμα που σημαίνει ότι η δική σου εικόνα μπορεί σε ένα βαθμό να είναι πλασματική, αφού ουσιαστικά δεν βρήκες αντίσταση, κάτι που δεν θα συμβαίνει σε όλα τα ματς.

Το θετικό για τον Παναθηναϊκό είναι πως εκτός από τα δύο μεγάλα εκτός έδρας ντέρμπι σε Τούμπα και Καραϊσκάκη έχει τα άλλα ματς στην έδρα του που ΤΩΡΑ δείχνει ότι βρίσκει τρόπους να τα κερδίσει - κάτι που δεν συνέβαινε στα δύο τρία της σεζόν... Επομένως ελπίδες για αγωνιστική είσοδο στα ευρωπαϊκά κύπελλα υπάρχει. Η οικονομική (αδειοδότηση) είναι θέμα άλλης συζήτησης που δεν θα αργήσει...

Τι κρατάμε; Την εκπληκτική εμφάνιση του Ζέκα, τον Γιούρκα από τα παλιά (για άλλη μια φορά), τα γκολ των Βιτόλο και Σο, το «τσαφ» του Πίντο (που τον «κρέμασε» πάντως και ο Ζαν Αλέν...) το καλό κοουτσάρισμα του Φάμπρι, την ευκαιρία του Φιγκερόα με το «καλημέρα» (κανείς δεν υποστήριξε ότι δεν το «έχει», το αν μπορεί να το... δείξει είναι το στοίχημα) που αν είχε καταλήξει γκολ θα είχαν θέμα οι εφημερίδες και τα site για μία εβδομάδα, το «άχαστο» του Κατίδη και την απορία για το αν έπαιξε στο ματς ο «Πετρό».

Α, ναι... Και τον πανηγυρισμό του Σο που μιμήθηκε ζώο που κατουράει και που εμένα προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά περί ορέξεως... κολοκυθόπιτα. Θα είχε ενδιαφέρον ωστόσο να πανηγυρίσει μ' αυτόν τον τρόπο κάποιο γκολ στην Τούμπα ή στο τηγάνι (εννοείται ότι μιλάμε για ταινία επιστημονικής φαντασίας τώρα...) για να δούμε αντιδράσεις οπαδών - μη κοιτάς που οι ΑΕΚτζήδες έχουν δεχτεί μοιρολατρικά φέτος την κατάσταση της ομάδας τους και κατ' επέκταση σχεδόν ό,τι συμβαίνει στο γήπεδο...

***

Scratch: Ο Σερέτης στο facebook για τον πανηγυρισμό του Σο:

Scratch 1 (άσχετο με τον Παναθηναϊκό, σχετικό με την Ξάνθη, από τον παλιό μας φίλο el sombrero στο twitter):

Scratch 2 (σχετικό): Για το χρήμα που θα... εισρεύσει στα ταμεία της ΠΑΕ καλό θα είναι να το δούμε πρώτα και μετά να ενθουσιαζόμαστε... Είναι μακρύς ο δρόμος και δύσβατος... (έρχονται και οι διαπραγματεύσεις/διακανονισμοί, λογικό να «ακούγεται» ότι υπάρχει μπερντές, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι ισχύει κιόλας...).

Θέλω να... αγιάσω και δεν μπορώ...

Μετά φταίω εγώ; Οχι πείτε μου; Τι να πρωτοσχολιάσω; Τα λάθη; Τα ξέμπαρκα σίγμα και ύψιλον; Τον θρύλο που μία είναι με πεζό και μετά με κεφαλαίο;

Kαι εντάξει. Απ' ό,τι έμαθα δεν είναι ανακοίνωση, είναι δήλωση που έγινε στο γήπεδο, οπότε όλοι την πήραν από τον πρώτο που την έγραψε και δεν έκαναν τον κόπο να την κοιτάξουν (όχι ότι αυτό τους τιμά, αλλά πιστέψτε με ξέρω πια τι χαμός γίνεται Κυριακή βράδυ σε αθλητικές εφημερίδες και sites, οπότε υπάρχουν ελαφρυντικά).

Oύτε θα σταθώ στο θέμα της επίθεσης (αυτή είναι η είδηση) που δέχτηκε κάποιος δημοσιογράφος στο Καραϊσκάκη (έλα!) και ο Ολυμπιακός καταδίκασε στη συνέχεια κάθε μορφής βία.

Και δεν πρόκειται να σταθώ σ' αυτό (όχι γιατί δεν είναι λυπηρό ως συμβάν, που είναι), αλλά επειδή ό,τι γνώμη και να έχουμε για τον γαύρο, τέτοια αίσχη γίνονται ΠΑΝΤΟΥ. Σε όλα τα γήπεδα, όλων των ομάδων.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι δεν πρέπει να γίνονται, αλλά γι' αυτά θα διαβάσετε ΠΑΝΤΟΥ.

Εδώ λοιπόν, εγώ θα σταθώ σε δύο άλλα πράγματα.


Στο ένα μόνο χάριν αστεϊσμού.

Λέει λοιπόν ο Καραπαπάς:  «Η ΠΑΕ Ολυμπιακός καταδικάζει απερίφραστα κάθε μορφής βία εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου και δημοσιογράφου».

Δεν ξέρω αλλά αυτό το «ανθρώπου και δημοσιογράφου» λες και ο δημοσιογράφος μπορεί να μην είναι άνθρωπος, να είναι κάτι άλλο, μου έφερε στο νου μια ταινία με τον Μπρους Λι που πάει να μπει σε ένα πάρκο και βλέπει μια πινακίδα που γράφει: «Απαγορεύεται η είσοδος σε σκύλους και Κινέζους».

Αλλά τες πα αυτός είναι δικός μου προσωπικός συνειρμός...

Το άλλο όμως ΔΕΝ καταπίνεται κύριε Καραπαπά μου.

Ποιο; Οτι ο Σάββας Θεοδωρίδης είναι ένας από τους θρύλους του ελληνικού ποδοσφαίρου! Από πότε; Από πότε έγινε θρύλος ο Σάββας ρε παιδιά κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι;

Οταν δηλαδή λες θρύλο τον Δομάζο, τον Παπαϊωάννου, τον Σιδέρη, ή τον Κούδα πώς γίνεται να λες και τον Σάββα;

Εχουν χάσει τόσο πολύ οι λέξεις το νόημά τους;

Είπαμε, ότι θέλω να... αγιάσω, αλλά δε μ' αφήνετε!

Στο λιμάνι έχουν... γούστο...

Το παραπάνω... trendy πατούμενο εθεάθη σήμερα στο γήπεδο Καραϊσκάκη στον αγώνα Ολυμπιακός - Αρης.

Δεν γνωρίζω σε ποιον ανήκει για να σας διαφωτίσω και σε μια σύντομη... έρευνα που έκανα κανείς επίσης δεν γνώριζε (προς το παρόν, ίσως αργότερα να γίνει γνωστός ο κάτοχος του παπουτσιού).

Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι εκεί κάτω στο λιμάνι έχουν πολύ... γούστο!

Θα μου πεις, πώς προεξοφλείς ότι μπορεί να ανήκει σε «ερυθρόλευκο» πόδι; Θα μπορούσε να ανήκει σε αρειανό...

Οπως μου είπε όμως φίλος στο facebook τέτοιο παπούτσι θα μπορούσε να φοράει μόνο ο Κολτσίδας...

Οπότε... καταλήγουμε ότι μάλλον σε γαύρο ανήκει...

Κοζάρετέ το άλλη  μια φορά...

EDIT: Τελικά λύθηκε το... μυστήριο! Ο... μοδάτος κύριος που φοράει το... τρέντι υπόδημα, είναι ο Ντρίσα Ντιακιτέ! Είναι αυτό που λέμε "γαλλική φινέτσα"!

Απευθείας από τη Νίκαια (της Γαλλίας)

Κι όχι τίποτα άλλο αλλά κατηγορήσαμε τους Ελληνες παίκτες...

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα...

Ενα μήνα πριν, στις 24 Ιανουαρίου, ζητούσε την συνδρομή όσων είχαν λογαριασμό στο facebook, προκειμένου να συγκεντρώσει 1.000.000 likes, ώστε να πάει στο Wembley για να δει την αγαπημένη του  Βradford City να παίζει στον 53^ο τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Για τον David Bowers,  οπαδό της ομάδας από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, η τύχη τον έφερε να ζει  στην Μελβούρνη της Αυστραλίας και η επιστροφή στην Αγγλία για να δει τον τελικό έγινε κάτι σαν «όνειρο ζωής».

«Διαβάζω τόσα σχόλια που μου λένε να γλιτώσω τα χρήματά μου, γιατί η Σουόνσι είναι αυτή που θα κερδίσει... Δεν είναι το θέμα να πάω στο Wembley για να δω τη Bradford City να κερδίζει, είναι περισσότερο το γεγονός ότι στα χρόνια που θα έρθουν θα μπορώ να κοιτάξω πίσω και να λέω ‘ήμουν εκεί όταν η Bradford City έπαιξε στον τελικό’ έγραφε χαρακτηριστικά.

Kαι μπορεί τελικά να μην συγκέντρωσε τα 1.000.000 likes (συγκέντρωσε λίγο λιγότερα από τα μισά), ωστόσο πήγε στο Wembley και θα μπορεί τελικά όταν περάσουν τα χρόνια να λέει «Ημουν εκεί! Οταν η ομάδα έπαιξε στον τελικό». Γιατί για κάποιους η παρουσία, η συμμετοχή στη γιορτή, εκεί που ακόμα είναι γιορτή το ποδόσφαιρο (κι όταν κάποια στιγμή σταμάτησε να είναι βρήκαν τους τρόπους να απομακρύνουν αυτούς που δεν την έβλεπαν ως τέτοια...) έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τα – όποια -  τρόπαια...

Eκανε το αυτονόητο...

«Ανάγκα και θεοί πείθονται» λέει το γνωστό αρχαίο ρητό κι αν θεούς δεν μπορείς να τους χαρακτηρίσεις τους παίκτες του «τριφυλλιού», η ανάγκη σίγουρα υπήρχε ό,τι κι αν θελήσει κανείς να βάλει δίπλα της ως αιτία που τη δημιούργησε.

Να ήταν η επίσκεψη των οργανωμένων, να ήταν η παρουσία τόσων ευρωπαϊκών «ματιών» στο ΟΑΚΑ αφού το σκάουτινγκ στον σημερινό αγώνα οργίασε και οι παίκτες θέλησαν να βάλουν τα δυνατά τους, να ήταν το φιλότιμο που ξύπνησε ξαφνικά, το καμπανάκι κινδύνου, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Ο,τι κι αν ήταν λειτούργησε.

Και ο Παναθηναϊκός κατάφερε κάποιες στιγμές να θυμίσει τριφύλλι και να φτάσει έτσι στη νίκη, την μόλις τρίτη στο ΟΑΚΑ φέτος και την πρώτη μετά από περίπου τρεις μήνες και πιο συγκεκριμένα από τις 18 Νοεμβρίου 2012 στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ (2-0) με προπονητή τον Χουάν.

Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι δεν βρήκα τον Παναθηναϊκό τόσο καλό όσο άκουσα ή διάβασα. Για την ακρίβεια στο πρώτο ημίχρονο ήταν μέτριος κι αν κάποιος ισχυριστεί ότι αυτό συνέβη λόγω Φουρλάνου, θεωρώ πως και στην επανάληψη για αρκετό χρονικό διάστημα δεν ήταν αυτός που έπρεπε.

Για μια στιγμή  μάλιστα μετά το 2-1 νόμιζα ότι θα ξαναδώ το έργο «όλοι πίσω για να διαφυλάξουμε το αποτέλεσμα». Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη, αντίθετα η ομάδα βγήκε μπροστά για να βάλει και τρίτο γκολ και μπορεί να διαμαρτύρεται και για το πέναλτι του Βερόν στον Σισοκό που δεν έδωσε ο Λιαχούδης.

Ενα «ανακουφιστικό» λοιπόν αποτέλεσμα  το οποίο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αύριο αγωνίζονται μεταξύ τους οι ομάδες που προηγούνται του Παναθηναϊκού στη βαθμολογία, μπορεί να τον φέρουν σε απόσταση βολής από τα πλέι οφ.

Φυσικά το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν σημαίνει κάτι αν δεν υπάρξει ανάλογη συνέχεια, αλλά προς το παρόν κρατάμε τη νίκη, την... ανακούφιση, την ηρεμία, την καλή ψυχολογία και συνεχίζουμε.

Στα αξιοσημείωτα του ματς:

Η επιλογή του Φάμπρι να βάλει στη βασική ενδεκάδα τον Φουρλάνο και στη συνέχεια να τον αποσύρει σε μια... αλεφάντεια αλλαγή και να βάλει στη θέση του τον Ζέκα που όφειλε να είχε βάλει εξ αρχής στο ματς.

Σ’ αυτή την περίπτωση πού στέκεται κανείς; Στην λάθος επιλογή βασικού ή στη σωστή αντικατάσταση; Κι αν συμφωνήσει πως επρόκειτο για σωστή αλλαγή, ξεκινάει άλλη συζήτηση. Για το τάιμινγκ της αλλαγής. Χάθηκε ο κόσμος να περιμένει μερικά λεπτά για να τον αντικαταστήσει στο ημίχρονο; Τον «έκαψε» τον παίκτη μ’ αυτό που έκανε;

Ο ίδιος ο Φάμπρι είχε απάντηση: «Εμένα -λέει- μ’ ενδιαφέρει η ομάδα και όχι οι παίκτες». Αλλη μεγάλη συζήτηση κι αυτή, γιατί σε κάθε σεζόν η ομάδα EINAI οι παίκτες. Κι όταν οι παίκτες μάλιστα ανήκουν και στη νέα φουρνιά της ομάδας που σημαίνει πως πρέπει στο ξεκίνημα να τους φερθείς με... στοργή και προδέρμ τότε δεν μπορείς να τους θυσιάσεις ελαφρά τη καρδία.

Από την άλλη, ο Φουρλάνος ήταν ο αδύναμος κρίκος στον αγώνα. Ολοι το είχαν δει. Κι αν σήμερα μπορεί να τεθεί θέμα για την χρησιμοποίησή του ως βασικού και τη χρονική στιγμή της αλλαγής που μπορεί να τον «κάψει» όπως λένε κάποιοι, υπάρχει και το θέμα της δικής του απόδοσης συνολικά. Μιας απόδοσης που έχει μείνει σε πολύ χαμηλά στάνταρντ όσες φορές κι αν χρησιμοποιήθηκε.

Εδώ βέβαια ανοίγει και πάλι μια συζήτηση. Παίζει ο παίκτης στη σωστή θέση; Γιατί αν τον βάζεις δεκάρι ενώ ο παίκτης είναι οκτάρι πώς περιμένεις να σου αποδώσει;

Επειδή δεν είναι της παρούσης ωστόσο το συγκεκριμένο θέμα αυτή την εποχή που καίγεται ο... κώλος της ομάδας, το αφήνουμε κι αυτό στην άκρη.

Οπως και τον ίδιο τον Φάμπρι τον αφήνουμε - προς το παρόν... - στην άκρη, καθώς επειδή από τη μια του χρεώνεται κάτι αρνητικό και από την άλλη του πιστώνεται κάτι θετικό, ας πούμε πως, από τη στιγμή που κερδίσαμε, έρχεται μία η άλλη.  Εννοείται ότι αν χάναμε, άλλαζε το πράγμα...

Τι άλλο;

Το... εξωπραγματικό γκολ του Μαρίνου (εξωπραγματικό για τον Μαρίνο) που επειδή δεν ήρθε με το καλό του πόδι κι επειδή κι ο ίδιος δεν είναι δα και μέγας γκολεαδόρ μάλλον τυχαίο το λες. 

«Τυχαίο αλλά ωραίο», όπως είπε κι ο Παπαμιχαήλ στη Βουγιουκλάκη στην ταινία «Μοντέρνα Σταχτοπούτα»...

Πού αλλού στεκόμαστε;

Στην εκπληκτική απόδοση του Σισοκό που έκανε πραγματικά όργια, στην πολύ καλή απόδοση του Γιούρκα που μας θύμισε κάτι από τον παλιό καλό εαυτό του, στην εικόνα του Μαυρία που ανεβαίνει συνεχώς και βέβαια στην αποτελεσματικότητα του Τοτσέ που έχει ακούσει τόσα πολλά ο φουκαράς αλλά τα γκολάκια του τα βάζει όποτε μπορεί και εν πάση περιπτώσει όσο μπορεί παίζει.

Και τι κρατάμε στο μυαλό μας σαν υποσημείωση;

Οτι μια νίκη από μόνη της δεν λέει κάτι αν δεν συνεχιστούν τα καλά αποτελέσματα, ότι ο ΟΦΗ δεν βρίσκεται στα καλύτερά του (κοινώς δεν σκοτώσαμε κάποιο θηρίο, αν και από την άλλη, κι άλλες φορές δεν είχαμε θηρία απέναντί μας ωστόσο τότε δεν καταφέραμε να τα... σκοτώσουμε), ότι όπως προανέφερα το γκολ του Μαρίνου μάλλον τυχερό ήταν (που σημαίνει ότι αν δεν έμπαινε κανείς δεν μπορεί να ξέρει πώς θα είχε εξελιχθεί το ματς), ότι ο «υπερβάλλων ζήλος» των παικτών μπορεί απλά να οφειλόταν στην παρουσία πολλών scouts.

Για το τέλος άφησα το περιβόητο πανό. Το πρώτο πανό που εμφανίστηκε να κράζει τον Βγενόπουλο γράφοντας χαρακτηριστικά: «Πού είσαι ρε Μπαινω-Βγενόπουλε». 

Σε αντίθεση με ό,τι θα περίμενε κανείς ωστόσο, το θέμα στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι το πανό. Είναι η υπογραφή «Θύρα 13».

Μέχρι αυτή τη στιγμή υπάρχει «αναβρασμός» στους κόλπους των οργανωμένων, γιατί δεν έχει ξεκαθαριστεί (έχουν και κοπή πίτας και δεν μπορούν να τους βρουν για να μάθουν...) αν το πανό ήταν όντως της «13» ή αν πρόκειται για προβοκάτσια. 

Και σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον να μάθουμε αν ήταν ή όχι...

***

Scratch: (Καρπετόπουλος στο twitter): Από τον αναστεναγμό ανακούφισης που βγάλαμε στα γκολ του Τοτσέ όσοι παίξαμε άσο τον ΠΑΟ από το ημίχρονο, θα ξαναχαλάσει ο καιρός...

Στης «Εκκλησιάς» (της Αλήθειας) την πόρτα

Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή! Από εκεί που πέντε χρόνια πριν θέλοντας να κάνω καζούρα στους γαύρους για τις... επιτυχίες τους στην Ευρώπη (καλά αυτό δεν άλλαξε, αλλά δεν είναι της παρούσης...) ανέβαζα στο μπλογκ μια ολόκληρη έκθεση από καναπέδες (που πλέον τους χρειαζόμαστε κι εμείς...) ήρθε η στιγμή για να ανεβάσω μια ολόκληρη έκθεση από... πόρτες...

Μάλιστα, πόρτες. Πόρτες, όχι ακριβώς ασφαλείας, ούτε διαμερισμάτων και σπιτιών, αλλά περισσότερο εξώπορτες και πόρτες κήπου.

Επιβάλλεται νομίζω, για να δώσουμε στον Αλ Αφούζ μια ιδέα από τα... μοντελάκια που κυκλοφορούν αφού όπως είπε και στους παίκτες σκοπεύει να τοποθετήσει μια πόρτα στον προπονητικό χώρο για να μην πηγαίνουν όποτε θέλουν τα... παλιόπαιδα τα ατίθασα και να διακόπτουν την προπόνηση των παικτών της «Εκκλησίας της Αλήθειας».

Του διαφεύγει θα μου πεις του προέδρου ότι τα παιδιά, δεν μπούκαραν με τη βία (ώστε να χρειαστεί να μπει κάποια πόρτα για να τα σταματήσει αν το επαναλάβουν, αλλά μπήκαν με τις ευλογίες της διοίκησης (της ποιας;).

Και από την άλλη, όταν στους μεν παίκτες λες «θα βάλω πόρτα για να σας προστατέψω ή έστω να δημιουργήσω τις συνθήκες για να κάνετε απρόσκοπτα την προπόνησή σας» πράγμα που σημαίνει ότι αναγνωρίζεις ότι κάποιος τους δημιούργησε πρόβλημα, θα περίμενε κανείς να καταδικάσεις το συμβάν. Αν δεν το κάνεις είτε δίγλωσσος είσαι, είτε άτολμος.

Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα και όπως λέει και το ρητό «μην αφήνεις μια λεπτομέρεια να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία...».

Γι' αυτό ας δούμε μερικά από τα... μοντελάκια που είναι ένα κι ένα. Οχι βέβαια ότι αν θέλει κανείς να μπουκάρει με τη βία θα τον εμποδίσει μια τέτοια πορτούλα, εδώ δεν εμπόδισε τον Κούγια να πηδήξει στο ΑLTER (άλλο που εκείνη ήταν ανοιχτή και ο μεγαλοδικηγόρος την καβαλίκεψε για... εφέ).

Scratch: Θα τα ξαναπούμε μετά το τέλος του... κομβικής σημασίας ματς, του πρώτου από τους οκτώ... τελικούς που έχει μπροστά της η Πανάθα για να καταφέρει να πάρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο (να δω τι θα το κάνει... ΑΝ το πάρει και ΑΝ πάρει και την αδειοδότηση)

Κάτι... εξευτελίζεται...

Συνταγή...

Θάβουμε όλη την εβδομάδα όλους τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες - «ανταγωνιστές» καθώς μας ξινίζουν ΟΛΕΣ οι γεύσεις και OΛΑ τα φαγητά (πάντα κατ' ιδίαν στην κάμερα, γιατί στο τραπέζι τα βρίσκουμε όλα τέλεια, μη χάσουμε και την ευγένειά μας) ώστε να νομιμοποιούμαστε να βάλουμε όσο πιο χαμηλό βαθμό γίνεται και στο τέλος βγαίνουμε νικητές! 

Στο τέλος ο φουκαράς ο οικοδεσπότης νομίζει ότι όλα έχουν πάει τέλεια, αφού έχει εισπράξει μόνο επαίνους και τους μόνους που... ψυχανεμίζεται ότι δεν θα τον τιμήσουν με υψηλό βαθμό είναι αυτοί που δεν έχουν τιμήσει και το φαγητό του, επειδή δεν τους αρέσουν συγκεκριμένοι συνδυασμοί γεύσεων. Και φυσικά του έρχεται η κεραμίδα (μετά το τέλος του συγκεκριμένου κύκλου στον οποίο συμμετέχουν, εννοείται αφού στη διάρκειά του δεν έχει την παραμικρή ιδέα του τι... παίζεται).


Απ' ό,τι μου λένε όσοι έχω συζητήσει μαζί τους το θέμα, τα πρώτα χρόνια δεν συνέβαινε αυτό και έχω και προσωπικά παράδειγμα φίλης που κέρδισε πριν από χρόνια την πρώτη θέση, βάζοντας η ίδια βαθμάρες στους υπόλοιπους. Αλλά τότε - κάπου γύρω στο 2009-2010 - προφανώς οι συμμετέχοντες δεν έκαναν... πολιτική. Πήγαιναν για την εμπειρία και τη διασκέδαση.

Οι βαθμοί έφταναν τους 33-34 για τους πρώτους  (για όσους δεν ξέρουν, που πρέπει να είναι ελάχιστοι, ψηφίζουν 4 άτομα με άριστα το 10), τώρα δεν ξεπερνούν τους 28. Είναι κάπου 4 εβδομάδες πια που το παρακολουθώ (τα... καλά της ανεργίας...) και έχω αηδιάσει. Κάθε φορά βρίσκεται κάποιος που κατά σύστημα δεν ικανοποιείται με τίποτα (με τίποτα όμως!) και στο τέλος - ω του θαύματος! - βγαίνει νικητής (γιατί οι υπόλοιποι ψηφίζουν κατά συνείδηση - και κατά γεύση...).

Το μεγάλο πανηγύρι βέβαια γίνεται όταν βρεθούν στον ίδιο κύκλο δύο... έξυπνοι που έχουν την ίδια τακτική...

Είπαμε ότι η κρίση βγάζει έξω τον χειρότερο εαυτό - όσων διαθέτουν τέτοιον - και τα 1500 ευρώ δεν είναι αμελητέο ποσό, αλλά τόσο πια;

Εχουμε ξεφτιλιστεί, άραγε, τόσο πολύ σαν λαός;

«Ανοιξε σου λέω!»

Υπάρχουν οι γάτες που ικετεύουν και οι γάτες που απαιτούν. Στην ιδιοσυγκρασία τους ταιριάζει μάλλον το δεύτερο. Οπως στην «ποντικί» γάτα του παραπάνω βίντεο που έχει κλειστεί έξω από το σπίτι (από το δωμάτιο μάλλον...) και ΑΠΑΙΤΕΙ να της ανοίξουν την πόρτα.

Ούτε νιαουρίζει, ούτε τρεμοπαίζει την ουρά όπως η άλλη γατούλα δίπλα της. Είναι μάλλον τσαντισμένη και χτυπάει την πόρτα για να της ανοίξουν. Εχει θυμώσει μάλιστα που έχουν ήδη αργήσει να το κάνουν...

Ετσι είναι. Σου λέει ή έχεις γάτα κύριε ή δεν έχεις. Δεν είμαι αδέσποτη, είμαι σπιτική. Βγήκα για τη βόλτα μου, αλλά το σπίτι πρέπει να είναι ανοιχτό για όποτε γουστάρω να μπω. Δεν γουστάρω να πάρω... κλειδιά. Θέλω να είναι τα πάντα ανοιχτά. Κι αν δεν είναι ανοιχτά να έχω έναν πρόθυμο πορτιέρη! Αμ πως!