Mάνα ψήφισε για μένα

Δυσκολεύτηκε αλλά τα κατάφερε. Στο κάτω κάτω έτσι είναι η Εθνική μπάσκετ. Δεν πέφτει με τα μούτρα. Ξεκινάει δύσκολα, αγχωμένα και κοιτάζει ένα ένα παιχνίδι κάθε φορά. Χτίζει το μύθο της πετραδάκι πετραδάκι, βήμα βήμα, ανεβαίνοντας παιχνίδι με παιχνίδι, σαν κρεσέντο. Γιατί και το μπάσκετ που παίζει μουσική είναι. Σαν μουσική ηχεί στα αυτιά μας.
Κλίμα καλό μεταξύ των παιχτών υπάρχει (κι ας κάνουν ό,τι μπορούν μερικοί για να το χαλάσουν) την αξία τους την γνωρίζουν, αυτοπεποίθηση διαθέτουν, την συμπαράστασή μας την έχουν στο πλευρό τους. Οπως και τους "Πελαργούς". Αυτούς που έσπευσαν από τον πρώτο κιόλας αγώνα κόντρα στο Ισραήλ, να στείλουν το μήνυμα. "Μάνα ψήφισε για μένα, 16 Σεπτέμβρη παίζω τελικό!".
Μακάρι ρε μάγκες!

Ούτε πράσινο ούτε κόκκινο

Πέρασε και δεν ακούμπησε. Ντέρμπι λέει στην πρεμιέρα.
Αλλά θα μου πεις τι περίμενες; Δεν το ήξερες;
Μαλάκες είναι οι Ισπανοί και οι Ιταλοί που βάζουνε τα ντέρμπι μέσα στα Χριστούγεννα; Κάτι παραπάνω
ξέρουν. Θα είμαστε και έτοιμοι έβγαινε και έλεγε ο Πεσέιρο(υ). Το είδα. Δυο κλασικές ευκαιρίες είχε το ματς και οι δύο ανήκαν στο γαύρο. Εμείς έπρεπε να κάνουμε αίτηση για να δημουργήσουμε φάση. Ασε τώρα η ενδεκάδα. Ηθελα να ήξερα τι όνειρο είδε ο Πορτογάλος το βράδυ και έβαλε στο παιχνίδι τον Μάντζιο αντί για τον Ν΄ Ντογιέ. Η έκπληξη λέει του Πεσέιρο. Ναι, τους είχε κρύψει ότι θα τον χρησιμοποιήσει για να τους αιφνιδιάσει. Κι αυτοί τώρα ανατρίχιασαν μόλις είδαν ότι παίζει ο μέγας παιχταράς. Μια φάση έγινε που έπρεπε να δείξει ότι έχει αξία και έκανε ό,τι κάνει κάθε φορά. Συνηθισμένες καταστάσεις. Από ανάπτυξη; Μηδέν. Για να μην πιάσω τώρα την άμυνα. Πηγή κινδύνου ο Ενακαρχίρε. Αυτός δηλαδή τώρα ήτανε ο έτοιμος και ο άλλος ο Βάσκος ο Σαριέγκι είναι ο ανέτοιμος; Ασε τώρα τη θάλασσα που μας έπιανε όταν έπαιρνε τη μπάλα ο Γκαλέτι. Κι ο Λεοντίου να παλεύει μόνος του χωρίς βοήθειες. Θα μου πεις για σκέψου τα χειρότερα! Σκέψου να ήτανε απέναντί του ο Σέριτς! Είπα Λεοντίου και φέρνω στο νου μου την εικόνα του τραυματισμού. ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ. Κρίμα το παλικάρι. Ασε τώρα το άλλο. Μια στημένη φάση δεν πήραμε! Ούτε για δείγμα. Μ΄ αρέσει που έλεγε ο Κατσαρός ότι ο Πεσέιρο έστησε έτσι την ομάδα γιατί ήθελε ψηλά σώματα. Ψηλά σώματα ήτανε αυτά ή ξυλάγγουρα; Από μπάλα τώρα; Χάλι κι εμείς χάλι κι ο γαύρος. Αλλά αυτός είχε και ευκαιρίες με τον αΛού-α αΛού-α και τον Τοροσίδη. Εμείς ούτε αυτές δεν είχαμε. Κι αυτός ο Λούα Λούα ρε παιδί μου τι κακό συναπάντημα. Δύο τετ-α-τετ είχε με παίχτες μας και τους δυο ξερούς τους άφησε. Ρήξη πρόσθιου χιαστού, λέει ο Λεοντίου. Πάει η χρονιά. Πάλι καλά που δεν χτύπησε κι ο Μάτος. Και μέσα στην αναμπουμπούλα τραυματίστηκε και το μέλος. Αυτουνού όμως δεν ήτανε από χτύπημα πάνω σε φάση. Από γεράματα ήτανε. Κι ο Αντζας στο τέλος ε; Αρχοντας. Επιτέλους (ξανα)πήγε στην ομάδα που του ταιριάζει. Αλλά έπρεπε να μην κρατήσει το μέλος τον Ν΄ Ντογιέ να δεις μια ωραία μπλε μαρέν μούρη που θα αποκτούσε ο ...Βούλης.


Εμείς

Mάλαρτζ: Eυλύγιστος και σε γενικές γραμμές καλός.
Ενακαρχίρε: Χάλια μαύρα. Επικίνδυνος.
Γκούμας: Λέμε λέμε αλλά πάλι με τον Γιαννάκη θα την βγάλουμε στην άμυνα όπως πάμε.
Λεοντίου: Ατυχος.
Νίλσον: Απαρατήρητος.
Μάτος: Οπως το δεις. Σαν το ποτήρι. Μισογεμάτο ή μισοάδειο.
Καραγκούνης: Περίμενα περισσότερα
Τζιόλης: Κατηγορία Βύντρα, Μάντζιου. Παίζει με ...μέσον.
Μάντζιος: Μια φορά. Μια φορά να δω να ντριμπλάρει και να μπει στην περιοχή
Βύντρα: Τέτοια ώρα τέτοια λόγια.
Δημούτσος: Ορεξάτος.
Παπαδόπουλος: Επαιξε;

και ...κάποιοι από τους άλλους

Γκαλέτι: Respect
Αντζας: Π-Ρ-Ο-Κ-Λ-Η-Τ-Ι-Κ-Ο-Τ-Α-Τ-Ο-Σ σε όλο το παιχνίδι. Αξιζε την κόκκινη, προκάλεσε με τη συμπεριφορά του τα συνθήματα εις βάρος του. Θα την εξαργυρώσει από την κόκκινη εξέδρα την ολυμπιακοφροσύνη που έδειξε με τα κωλοδάχτυλα. Αξιος! Να τον χαίρονται!
Kοβάσεβιτς: Πολλά ...γαλλικά την ώρα της αλλαγής
Loua loua: Πολύ κοκο κι από αβγό τίποτα. Ασε αυτές οι μύξες την ώρα της αλλαγής


ΥΓ. Πίκρα η μισογεμάτη 13. Ας είν καλά το γινάτι σας, Τζίγγερ - οργανωμένοι.
ΥΓ1. Τις σκεφτήκανε πολύ αυτές τις κάλτσες με τη ρίγα; Σαν κάτι κλόουν είμαστε. Aλλά έτσι
που παίξαμε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, λογικό ήταν.
ΥΓ2. Πώς θα αντέξω Πουρουπουπού όλη τη χρονιά στην Αθλητική Κυριακή;

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Οχι, ΔΕΝ είναι σκηνή από οδομαχίες στη διάρκεια πορείας. ΔΕΝ είναι σκηνές από μάχη ΜΑΤ με τους γνωστούς αγνώστους. ΔΕΝ είναι σκηνές από την περυσινή χρονιά. Είναι σκηνές πρόσφατες. Είναι σκηνές χθεσινές.
Είναι σκηνές από την Ξάνθη λίγο πριν τον αγώνα της τοπικής ομάδας με τον ΠΑΟΚ για την πρώτη αγωνιστική της Σούπερ Λίγκα.

Οι οπαδοί των φιλοξενούμενων ήθελαν να μπουν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο. Τσαμπουκά. Κι όταν δεν το κατάφεραν άνοιξαν λογαριασμούς με την αστυνομία. Και επειδή ούτε έτσι κατάφεραν να μπουν μέσα ανάψανε φωτιές και στα διπλανά χωράφια. Στα Πηγάδια γινόταν το παιχνίδι, χωράφια μπόλικα είχε τριγύρω. Σου λέει εδώ όποιος θέλει βάζει φωτιά, να μην πυρπολήσουμε κι εμείς λιγάκι; Στην τελική όποιος θέλει την πηδάει την Ελλάδα, εμείς θα μείνουμε στη δίαιτα;

Κι εγώ που νόμιζα ότι μετά τις πυρκαγιές
κάτι θα έχει μείνει στην ξερή κεφάλα μερικών. Κι εγώ που νόμιζα ότι το κυρίαρχο συναίσθημα στην πρώτη αγωνιστική θα ήταν η αμηχανία. Το μούδιασμα από όσα είδαμε και όσα ακούσαμε να συμβαίνουν τόσες μέρες στην Ηλεία, την Εύβοια, την Αρκαδία.

Κι εγώ η αφελής που νόμιζα ότι ο θάνατος του Μιχάλη Φιλόπουλου δεν θα πήγαινε στράφι. Οτι αυτή τη φορά οι εξαγγελίες για καταστολή της βίας θα γίνονταν πραγματικότητα. Ποια βία όμως και πράσινα άλογα; Εδώ καίγεται ο κώλος μας, με τις εκλογές, τη βία θα κοιτάξουμε; Μήπως έχει πάτο αυτό το βαρέλι; Απατο είναι κι από κάτω κάνεις άνετα και γεώτρηση.

Η Σούπερ Λίγκα άνοιξε και σας περιμένει. Οπως πέρσι έτσι και φέτος. Κάντε τα όλα μπουρδέλο, όπως κάνετε πάντα. Αυτό ξέρετε αυτό εμπιστεύεστε.
Σήμερα τα ΠΑΟΚια (επειδή απλά αυτοί έτυχε να παίζουν πρώτοι), αύριο οι βάζελοι, οι γαύροι τα αρειανά και τα χανούμια. Ελάτε παιδιά, για όλους έχει χώρο. Ρίξτε κι εσείς από μία. Μπορείτε!

Δρόμος στρωμένος με αγγούρια

Αντε να πούμε και τίποτα άλλο, μήπως και ξεφύγουμε λιγάκι από όσα έγιναν αυτές τις
μέρες. Και να μπούμε σιγά σιγά και στο κλίμα για το ντερμπάκι που έρχεται.
Εγινε κι η κλήρωση στο Τσαμπιόνι, έγινε και στο ΟΥΕΦΑ και πήραμε όλοι, άντε να μη πω τι.
Ητανε κληρώσεις αυτές ρε γαμώτο; Ο ένας χειρότερα από τον άλλο. Δρόμος στρωμένος με αγγούρια. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις; Εντάξει, το ΑΕΚάκι είχε καλή κλήρωση στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είχε παλούκια στο ΟΥΕΦΑ. Κι εδώ τώρα δεν έχει απ΄ την Κική και απ΄ την Κοκό ποια να διαλέξω. Η σεβιγιάνα θα διαλέξει. Κι εσύ θα πάρεις ό,τι περισσέψει. Γι΄ αυτό λέω ότι ήτανε δύσκολες οι κληρώσεις. Και το βλέπεις δηλαδή και από το ΟΥΕΦΑ. Αμα η ΑΕΚ μπαίνει στην κληρωτίδα ως κυπελλούχος (!) και βγάζει αντίπαλο τη Σάλτσμπουργκ, καταλαβαίνεις ότι η κυρία Τύχη δεν έχει κοιμηθεί απλώς αυτό το διήμερο, αλλά έχει πέσει σε κώμα. Και η καλή κλήρωση στο Τσάμπιονς Λιγκ εδώ που τα λέμε, πλασματική ήταν κι αυτή. Γιατί έτσι και έμπαινε στην κληρωτίδα σαν ΑΕΚ και όχι ως ΑΕΚ/Σεβίλλη άλλες ομάδες θα είχε απέναντί της.

Και πάμε τώρα στο αγαπημένο μου θέμα. Ωραία κλήρωση του έλαχε του γαύρου. Αυτό είναι που λέμε έκατσε πάνω στην κέντα. Ο,τι γίνεται τέσσερις στις πέντε φορές. Του έρχονται αντίπαλοι που ενώ με την πρώτη ματιά τις βλέπει δύσκολες, μετά αρχίζει και ξεθαρρεύει και νομίζει ότι μπορεί να τις κερδίσει έτσι και παίξει σοβαρά. Πλάκα κάνουμε όμως; Επαιξε ποτέ σοβαρά ο γαύρος στην Ευρώπη για να παίξει τώρα; Από χθες έχω ακούσει τα μύρια όσα. Οτι θα κάνει το πρώτο διπλό στην Βρέμη, ότι μπορεί να κάνει κι ένα δεύτερο στην Ρώμη κι ότι μπορεί να πετύχει στην Ισπανία αυτό που δεν πέτυχε τα προηγούμενα χρόνια. Στο τσακ σου λέει δεν μου έκατσε τότε, γιατί να μη μου κάτσει τώρα; Ασε που αρχίσανε και τις τρελαμάρες. Κολλητιλίκια λέει έχει ο Ιβιτς με τους Σπανιόλους, έχουμε και τον Ραούλ Μπράβο, εντάξει αν όχι διπλό ένα χι θα το αρπάξουμε εκεί μέσα. Ρε! Για συνέλθετε ρε, μην έρθουνε τίποτα ξεγυρισμένες πεντάρες και ψαχνόσαστε. Γιατί δεν είναι μόνο οι αντίπαλοι ζόρικοι. Είναι και το πρόγραμμα ακόμα πιο ζόρικο. Πώς θα την νικήσεις την ιταλιάνα στο πρώτο ματς; Κέρδισες πέρσι, ή κέρδισες πρόπερσι; Και χωρίς κόσμο μάλιστα; 'Η σάμπως θα κερδίσεις μέσα στη Γερμανία στο δεύτερο μόλις παιχνίδι που η Βέρντερ θα ψάχνει για τους βαθμούς; Και τα δύο κολλητά με τη σπανιόλα πότε τα έχεις; Τη χειρότερη στιγμή. Τρίτο - τέταρτο παιχνίδι. Ο,τι απεύχεται ο καθένας. Πα να πει ακόμα η Ρεάλ δεν θα έχει εξασφαλίσει την πρόκριση, οπότε θα σε χτυπήσει κάτω σαν χταπόδι. Ασε τώρα τι έχει να γίνει στη Ρώμη, με αυτά τα φασιστόμουτρα της Λάτσιο. Ειδικά έτσι και πάνε τίποτα γαύροι στην Ιταλία θα γίνει το "έλα να δεις". Αίμα και άμμος. Βαθμό δεν ξέρω αν θα πάρουνε, ξύλο όμως και θα ρίξουνε και θα φάνε. Τι μένει; Το ματσάκι με τη Βέρντερ στο τηγάνι. Εδώ σε θέλω λοιπόν. Πόσους βαθμούς θα πάρει φέτος ο γαύρος στο τσου-λί; Δύο θα είναι το ταβάνι ή τρεις;
Αυτά θα μου πεις τα λέω εγώ. Που είμαι αντίπαλος. Αυτοί αλλιώς τα σκέφτονται. Εχουνε πάντα την ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι. Μιλάμε τώρα ότι αυτή η ελπίδα έχει πεθάνει αλλά δεν το ξέρει. Σαν τον Ελ Σιντ την έχουνε στερεώσει με ένα στυλιάρι (να λείπουν οι συνειρμοί) και την περιφέρουν εδώ και εκεί. Εντεκα χρόνια στο Τσάμπιονς Λιγκ κι αυτό το ρημαδιασμένο διπλό δεν λέει να τους κάνει το χατίρι. Ούτε γκόμενα πρωτοκλασάτη και σνομπαδούρα να ήτανε. Κι αυτή ακόμα κάποια στιγμή θα έπεφτε. Τι να λέμε όμως τώρα; Εδώ ξεχάσανε να κερδίζουνε στην έδρα τους θα κερδίσουνε εκτός; Αυτό το πράγμα πάντως ρε παιδί μου πολύ με φτιάχνει. Αλλο είναι να κάθεσαι στον καναπέ και να βλέπεις τον άλλο, τον αχώνευτο να προχωράει από νίκη σε νίκη κι άλλο να τον βλέπεις να θαλασσοπνίγεται. Ρε δεν πα να τόχω ξαναδεί το έργο δεν πα να ξέρω το τέλος που είναι πάντα ίδιο, την ίδια ικανοποίηση νιώθω.
Η αλήθεια πάντως είναι ότι έτσι και το κάνει το διπλό κάποια στιγμή και περάσει και από καναν όμιλο υπάρχουνε ένα δυο πράγματα που θα μου λείψουνε. Το απορημένο βλέμμα του μέλους και η κραυγή στους αμυντικούς του: "Το ΄χω, το ΄χω". Και μετά από μέσα του: "Ρε γαμώτο, δεν το΄χα...". Η βοϊδοματιά του μπαρμπαΓιώργου όταν σκέφτεται "την έκανα πάλι τη μαλακία". Το αξιοθρήνητο ύφος του Πάντου. "Οχι πάλι τα ίδια ρε π... μου". Αξεπέραστες στιγμές.

Και πάμε τώρα στα καμάρια μας. Από τα ψηλά στα χαμηλά και από τα πολλά στα λίγα. Ετσι είναι. Οποιος δεν έχει μυαλό, έχει τσάρτερ, πούλμαν, φορτηγά με καρότσα, μέχρι και κάρο έχει καμιά φορά. Αλλοι θα παίζουνε στις Μαδρίτες και τις Ρώμες κι εσύ θα τρέχεις στο ανατολικό μπλοκ. Χώρια που έχεις και μερικούς σαν τον Βασίλη το γαύρο στη δουλειά. Από τη μούρη με πήρε όταν πήγα. "Είδα, λέει, το γήπεδο της Αρτμέντια. Του Αστέρα Τρίπολης είναι καλύτερο". Να σε δω κι εσένα όμως που θα παίξεις στο γκλαμουράτο το Μπερναμπέου όταν αρχίσει να γέρνει το γήπεδο πού θα σε ξεφορτώσει η κατηφόρα. Γιατί πώς να το κάνουμε; Προκειμένου να ξεφτιλίζεσαι πανευρωπαϊκώς χίλιες φορές καλύτερα να τη βγάζεις στα μουλωχτά. Ελα όμως που αυτός θα τριγυρνάει στη Μαδρίτη κι εσύ στις Σλοβακίες. Οπως και να το κάνουμε σαν ταξίδι δεν είναι ελκυστικό. Τι να πας να δεις εκεί πέρα; Ο,τι άξιζε, οι γκομενάρες πα να πει, την έχουνε κάνει για αλλού. Είναι ανάγκη να πας στην Μπρατισλάβα για να τις δεις; Τις βλέπεις κι εδώ. Αρτμέντια κύριοι. Η πιο δύσκολη από τις εύκολες. Γι΄ αυτό έλεγα εγώ παραπάνω για τα αγγούρια. Εχει και αυτή την προπέρσινη επιτυχία και αρχίσανε μερικοί να ψάχνονται. Εντάξει, χαλάρωσε δικέ μου. Αυτό ήτανε last year που έλεγε κι η Νατάσα στη διαφήμιση. Θα μου πεις τώρα, είσαι σίγουρη ότι αυτό πάει και πέρασε; Σάμπως έχεις την υπερομάδα; Το αίνιγμα του kaspar hauser έχεις. Ούτε ξέρεις πού πας, ούτε ξέρεις τι κάνεις, ούτε ξέρεις πώς θα παίξεις. Πολύ θέλει δηλαδή να γίνει καμιά στραβή σαν την περυσινή με την ουκρανέζα και να σε πάρουνε οι οπαδοί στο κυνήγι στα στενά γύρω από τη Λεωφόρο; Ενα τσακ θέλει σου λέω εγώ.

Κι άντε τώρα με τον γαύρο να έχει την γνωστή πορεία - "πάμε σαν άλλοτε, πάμε σαν πάντοτε" στο Τσάμπιονς Λιγκ, εσένα να τα σκατώσεις με την Αρτμέντια και το ΑΕΚάκι να τα βρει σκούρα με την αυστριακιά.

Από ποιον θα περιμένεις βαθμούς για να μην φτάσεις να παίζεις προκριματικά από τα μέσα Ιουλίου στην Ευρώπη; Από τη Λάρισα; Σόρι, Λαρίσα την είπε ο Τέιλορ. Τη Λαρίσα που λες, ξέχνα την. Θα παίξει δυο ματσάκια με τη Μπλάκμπερν και από εκεί παν κι άλλοι. Σάμπως ο Αρης; Το μόνο καλό είναι ότι θα κονομήσει από το ματσάκι με τη Σαραγόσα, γιατί από πρόκριση, ας αλλάξουμε θέμα καλύτερα. Μόνο ο Νιόνιος μπορεί να το παλέψει με την Σοσό-κα αλλά πάλι κι αυτός σίγουρος δεν είναι.

Κατά πως φαίνεται δηλαδή, εκεί κατά το Δεκέμβρη θα έχει τελειώσει το πανηγύρι. Θα πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και θα ηρεμήσουμε. Ευτυχώς δηλαδή για να δούμε και λίγο ποδόσφαιρο από ομάδες που παίζουνε μπάλα. Κι όχι από ομάδες που ταλαιπωρούν το τόπι...

Αυτοκριτική

Πατείς με πατώς σε λέει προσήλθαν οι
πληγέντες στις τράπεζες να πάρουν το επίδομα. Και από το συνωστισμό πήραν φωτιά τα
κλιματιστικά στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο του Πύργου και κλήθηκε η Πυροσβεστική Υπηρεσία. Παρότι όμως ζήτησαν οι πυροσβέστες να εκκενωθεί ο χώρος κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν βγήκε έξω για να μη χάσει την σειρά του. Πώς να βγούνε όμως; Οταν έχει καεί το σπίτι σου, το χωράφι σου, τα ζωντανά σου, το χωριό σου ολόκληρο, όταν έχεις βρεθεί να παλεύεις με 20 μέτρα φλόγα τι να σου πει μια φωτίτσα της πλάκας;

Το θέμα είναι άλλο. Οτι ακόμα και σ΄ αυτή την ιστορία που έχει ευαισθητοποιηθεί όλη η Ελλάδα που άνθρωποι δίνουνε από το υστέρημά τους (γιατί αυτή η βοήθεια των απλών ανθρώπων αξίζει να εκτιμηθεί περισσότερο) για να ανακουφίσουνε τους πληγέντες, έρχεται ο Ελληνάρας ο αναίσθητος, το λαμόγιο, ο αετονύχης, ο μαϊμού πυρόπληκτος και κοιτάζει πώς θα κοροϊδέψει τους υπαλλήλους για να εισπράξει το επίδομα. Και κάποιοι τα καταφέρανε κιόλας.

Λίγη τσίπα δεν υπάρχει ρε; Λίγο φιλότιμο δεν έχει μείνει σ΄ αυτόν τον τόπο;

Κάποια στιγμή πρέπει να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά και να ψάξουμε το κατά πόσο
φταίμε ο καθένας προσωπικά γι΄ αυτή την κατάσταση. Γιατί καλά τα χώσαμε στον Κωστάκη
που τα σκάτωσε όπως δεν τα έχει σκατώσει ποτέ κανείς, καλά τα χώσαμε στον Γιωργάκη που κοιτάζει σαν την ύαινα να αρπάξει ό,τι περισσέψει από το κουφάρι, καλά διαδηλώσαμε με σινιέ συνολάκι ή χωρίς, καλά καθίσαμε στον καναπέ μας ή στο κομπιούτερ μας και γράψαμε αναλύσεις περί των συμβάντων.

Πρέπει όμως να κάνουμε και την αυτοκριτική μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι σωστοί απέναντι στους άλλους και απέναντι στη φύση; Σεβόμαστε το περιβάλλον; Μαζεύουμε τα σκουπίδια μας όταν πάμε εκδρομή στη θάλασσα ή στο βουνό; Χρησιμοποιούμε τους κάδους ανακύκλωσης; Κάνουμε ορθολογιστική χρήση των συσκευών και των σπρέι που καταστρέφουν το όζον; Φωνάζουμε το φορτηγό να πετάξει τα μπάζα μας ή τα παρατάμε στο γειτονικό οικόπεδο, αλσύλλιο, δάσος, χωράφι κ.λπ. έτοιμο προσάναμμα για τη φωτιά; Καθαρίζουμε τα ξερόχορτα ή τα παρατάμε όπως είναι δίνοντας στην πυρκαγιά μια πρώτης τάξης ύλη για να θεριέψει; Αρνούμαστε να καταπατήσουμε εκτάσεις ή πετάμε τη σκούφια μας για ένα αυθαίρετο μέσα στο δάσος;

Κι όσο για τα χωριά και τις κοινότητες. Εχουν πυροσβεστικούς κρουνούς κι αν έχουν τους έχουν σε καλή κατάσταση; Εχει δώσει κανείς χρήματα από τις επιχορηγήσεις για να κάνει καμιά γεώτρηση; Εχουν φτιάξει αντιπυρικές ζώνες; Οχι στο δάσος, αυτό είναι δουλειά του κράτους. Αλλά γύρω από το χωριό τους. Εχουν κάνει τα απλά αυτονόητα πράγματα που μπορεί και πρέπει να κάνει ο καθένας για να προστατέψει τον τόπο του ή τα άφησαν όλα στην τύχη;

Αν καθένας μας ατομικά και όλοι μαζί ήμασταν σωστοί τότε δεν θα μπορούσε το κράτος ούτε να αδιαφορεί, ούτε να αυθαιρετεί. Σε μια χώρα - μπουρδέλο * το κράτος λογικό είναι να κάνει το νταβατζή.

Γι΄ αυτό δεν πήγα και στην σιωπηλή διαμαρτυρία. Γιατί έχω αδιαφορήσει για το περιβάλλον, γιατί συνήθισα στην μετριότητα και στον ωχαδερφισμό, γιατί ουδέποτε απαίτησα από το κράτος καλύτερες υπηρεσίες. Κι αυτοί που εκλέγονται είναι τελικά αυτοί που μου αξίζουν. Είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μέσα στην οποία επέλεξα να ζω. Εναντίον ποιανού λοιπόν να διαδηλώσω; Εναντίον του εαυτού μου;

* Ο Αποδυτηριάκιας πριν από χρόνια είχε σοβαρές ενστάσεις για το παραλληλισμό της Ελλάδας με το μπουρδέλο. Ενα μπουρδέλο, έγραφε, έχει τάξη. Εχει τις κοπέλες του, έχει την τσατσά του, έχει τον νταβατζή του. Ο καθένας έχει το ρόλο του, υπάρχει υποδομή, υπάρχει οργάνωση. Στην Ελλάδα επικρατεί το χάος και η αταξία. Από πού κι ως πού, έγραφε, λες την Ελλάδα μπουρδέλο; Προσβάλλεις το μπουρδέλο. Ρε, μπας και έχει δίκιο τελικά;

Ο Bερύκιος και ο τρόμος πάνω από την Αθήνα

Ενα έχω μόνο να πω. Ολοι εσείς οι ταλαίπωροι που περιμένετε τη βοήθεια σε όλη την Πελοπόννησο μην περιμένετε άδικα.
Βρείτε τρόπο να φύγετε μακριά από τα σπιτάκια σας όσο είναι καιρός και όσο κι αν σας πονάει αυτό, για να σώσετε τουλάχιστον το τομάρι σας, γιατί βοήθεια δεν πρόκειται να έρθει. Τουλάχιστον όχι απόψε.

Και γιατί δεν πρόκειται να έρθει; Το εξήγησε ο "ψυχάκιας" ο
Βερύκιος. Βγήκε πριν λίγο στον "Αλφα" και είπε τις αποκλειστικές του πληροφορίες. Χρωματίζοντας ανάλογα τη φωνή του, πότε δυναμώνοντας τα ντεσιμπέλ και πότε μιλώντας ψιθυριστά (μιλάμε τέτοια ικανότητα στην υποκριτική τέχνη ούτε ο Λόρενς Ολίβιε), έκανε τη μεγάλη αποκάλυψη.

Μας την πέσανε μεγάλε!
Η ΑΘΗΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ. ΤΡΟΜΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.
Η Αθήνα πρόκειται να περάσει μια δύσκολη νύχτα, είναι στο στόχαστρο ενός οργανωμένου σχεδίου και γι΄ αυτό ο Πρωθυπουργός πήγε επειγόντως στο Πεντάγωνο και αποφάσισε να βγει ο στρατός στη γύρα όλο το βράδυ και να κάνει περιπολίες μαζί με την Αστυνομία, γιατί βρέθηκαν λέει εμπρηστικοί μηχανισμοί. Και από αυτoύς τους εμπρηστικούς μηχανισμούς και από άλλες πληροφορίες που δεν μπορεί να τις κοινοποιήσει (και που έσπασε λέει εν μέρει το off the record - τι λες ρε παιδί μου, έκανε τέτοιο πράγμα; - πολύ είναι!) βγαίνει το συμπέρασμα ότι κινδυνεύουμε να καούμε. Κι εγώ τώρα δεν λέω. Μπορεί και να είναι πράγματι έτσι. Στην τελική και οι αθλητικές εφημερίδες που αμολάνε το καλοκαίρι καμιά 100άρα μαϊμού μεταγραφές, όλο και πέφτουνε μέσα σε μια - δυο έστω και ξόφαλτσα.

Αλλά έλεος ρε μεγάλε! Τι ύφος είναι αυτό! Τι παραλήρημα! Ξεπέρασες τον εαυτό σου απόψε!

Πού πουλάνε ψυχραιμία να αγοράσουμε λίγη γιατί θα τρελαθούμε ομαδικώς!

Βγήκε κι ο δήμαρχος της Ζαχάρως και τον έκραξε και δικαιολογημένα. "Αυτά λέει δεν τα λένε στον αέρα, ακόμα κι αν ισχύουν. Κι όταν τα λες είναι σαν να λες στον εμπρηστή τράβα και κρύψου. Αντί σου λέει να μας πείτε τι θα κάνουμε αύριο, που έχουμε άστεγους, που έχουμε καμένους, αντί να μας ανυψώσετε το ηθικό μας λέτε ότι πολιορκείται η Αθήνα".
Και ο Βερύκιος να του απαντάει: "Μη μας κάνετε μαθήματα κύριε Δήμαρχε, εσείς δεν ήσασταν στη σύσκεψη με τον Πρωθυπουργό". Οπα μεγάλε, άραξε! Πες μας ότι ήσουνα και μέσα στη σύσκεψη!

Και από κοντά ο άλλος ο γλοιώδης ο λαϊκιστής, ο Αυτιάς, να τον συγκρατεί: "Aσε Δήμο, τον δήμαρχο να μιλήσει. Ασε να πει τον πόνο του, έχει πόνο ο άνθρωπος!".

Και στο καπάκι να τον ...παρακαλάει η Στάη να μιλήσει. Κι αυτός κάνει τον δύσκολο σαν το ναζιάρικο το κοριτσάκι που κουνιέται και λυγιέται κρατώντας την άκρη του φουστανιού του και ντρέπεται τάχα μου να μιλήσει. Για να μην πούνε λέει πάλι ότι τρελάθηκε και παραληρεί και λέει τα δικά του. Αυτά θα τα πούνε έτσι κι αλλιώς δικέ μου. Και θα τα πούνε γιατί είναι αλήθεια (έχει αυτογνωσία, πάντως...).

Κι εδώ σε θέλω τώρα και σένα Αθηναίε. Τώρα που σου λένε ότι κινδυνεύεις να καείς σαν το ποντίκι μέσα στο μπουρδέλο, που σου λένε ότι έχουνε βάλει στόχους στρατιωτικές αποθήκες μέσα στην πόλη και ρίχνουνε στουπιά με πετρέλαιο σε Πάρνηθα, Υμηττό και Πεντέλη, αν θα συνεχίσεις να σκέφτεσαι τους ταλαίπωρους στην Πελοπόννησο, την Εύβοια, την Βοιωτία και όπου αλλού. ΄Η σου πήγε πέντε - πέντε και σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου.

Καλού κακού πάντως όσοι κυκλοφορήσουνε έξω απόψε να προσέχουνε λιγάκι. Ειδικά όσοι έχουνε μηχανάκια. Γιατί με την τρομολαγνεία που μας έχει πιάσει απόψε, βλέπω να καταλήγουνε πολλοί στη ...μπουζού. Και δεν θα ξεμπερδέψουνε κιόλας.

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι. Ρε μπας και πρέπει να βγούμε όλοι έξω μήπως πιάσουμε καναν εμπρηστή; Οπως τους έχουνε επικηρύξει κιόλας, όποιος πιάσει κάποιον πυρομανή, θα κάνει την μπάζα του.

Ρε ουστ, νεκροθάφτες.

EDIT: Πριν λίγο ξαναβγήκε στο παραθύρι κραδαίνοντας το κινητό και λέει: "Μας παρακαλούν ...
- Ποιος μας παρακαλεί Δήμο, τον ρωτάει η Στάη.
- ...μας παρακαλούν οι ...πηγές μου να μην δώσουμε άλλη έκταση στο θέμα γιατί δημιουργούμε πρόβλημα".

ΔΩΣΕ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΙΚΕ ΜΟΥ! ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΕΜΕ!!!

ΥΓ. Οποιος δεν είδε Αλιάγα με ελικόπτερο να κάνει ρεπορτάζ πάνω από τα καμένα δεν έχει δει τίποτα. Περιγραφή της καταστροφής με ...αξάν Star Academie!

Οι πυρκαγιές και η Εθνική μας Αμνησία

Σκηνές αποκάλυψης. Βιβλική καταστροφή. Κόλαση. Εθνική τραγωδία. Ημέρα πένθους. Οικολογική καταστροφή. Οικονομική καταστροφή. Πύρινη λαίλαπα. Η χώρα ζει τη δική της 11η Σεπτεμβρίου. Παρόλο που η ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια σε λεξιλόγιο, όλοι καταφεύγουν σε φράσεις - κλισέ, προκειμένου να περιγράψουν την κατάσταση που ζούμε από χθες το βράδυ. Ζούμε; Πώς μπορούμε να το ζήσουμε παρακολουθώντας από την ασφάλεια του σπιτιού μας τα όσα συμβαίνουν; Εχοντας κλείσει ερμητικά τα παράθυρα για να μην μπει μέσα η μυρωδιά από τη φωτιά του Υμηττού και με το air condition στο φουλ για να μην ζεσταινόμαστε.


Το ζουν πραγματικά μόνο αυτοί που βρέθηκαν/βρίσκονται στους τόπους της πυρκαγιάς.
Αυτοί που δεν ήξεραν πού να πάνε για να σωθούν γιατί δεν βρέθηκε κανείς να τους καθοδηγήσει. Αυτοί που έψαξαν τους δικούς τους και βρήκαν απανθρακωμένα πτώματα. Αυτοί που γύρισαν το πρωί στα σπίτια τους και βρήκαν αποκαϊδια. Αυτοί που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τα χωριά τους. Που βλέπουν το απέναντι δάσος που αντίκριζαν μόλις άνοιγαν τα μάτια τους το ξημέρωμα να είναι απογυμνωμένο και κατάμαυρο. Πού πήγε τόσο πράσινο;
Πού πήγε τόση ομορφιά;




Βλέπω και τον πρωθυπουργό να κάνει διαγγέλματα. Προσωπικά μου είναι συμπαθής. Μου βγάζει μια ζεστασιά. Πώς όμως να τον δεις με συμπάθεια μια τέτοια στιγμή όταν σκέφτεσαι τα λάθη - τα επαναλαμβανόμενα λάθη - και τις παραλείψεις; Οταν σκέφτεσαι ότι έχει πλαισιωθεί από άτομα ανίκανα να λειτουργήσουν στοιχειωδώς, πόσο μάλλον να το καταφέρουν σε συνθήκες πίεσης;
Κι από την άλλη ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτός δεν μου είναι καν συμπαθής. Θέμα χημείας ίσως; Οταν τον είδα να επισκέπτεται τα καμένα και να απλώνει τα χέρια στην έκταση, θέλοντας να δείξει την απόγνωσή του, μου δημιούργησε αίσθημα οργής και γέλιου ταυτόχρονα. Αν είχε τα χέρια στην ανάταση και είχε γονατίσει κιόλας θα ήταν σαν την αφίσα του Platoon.
Θεωρώ ότι και οι δύο είναι ειλικρινείς όταν δείχνουν πως συμπάσχουν. Θα έπρεπε να είναι αναίσθητοι, αν δεν ένοιωθαν κάτι. Δεν μπορώ όμως να μην σκεφτώ πως στην άκρη του μυαλού τους βρίσκονται οι εκλογές και το πώς μπορούν να εκμεταλλευτούν επικοινωνιακά το γεγονός.




Βλέπω και τις σκηνές με τους κατοίκους να τρέχουν αλλόφρονες δεξιά και αριστερά με φόντο ένα λαμπαδιασμένο τοπίο. Είναι λοιπόν αλήθεια πως τα καλύτερα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή. Λένε και ξαναλένε πως οι κάτοικοι και ειδικά οι ηλικιωμένοι αρνούνται να φύγουν από τα σπίτια τους και απορούν κιόλας γι΄ αυτό. Γιατί απορούν, αλήθεια; Πώς να φύγει ο γέρος και η γριά από τον τόπο που γεννήθηκε, τον τόπο που μεγάλωσε, τον μόνο τόπο που γνωρίζει καλά, που ξέρει ότι σ΄ αυτόν θα αφήσει την τελευταία του πνοή; Προτιμά να πεθάνει μαζί με το σπίτι και τα ζωντανά του. Ακουσα και τον Λαζόπουλο πριν λίγο. "Είναι φυσικό, λέει, μπορώ να το βεβαιώσω εγώ που μεγάλωσα στην επαρχία, πως ο χωρικός έχει ιδιαίτερη σχέση με τη γη του".

Βλέπω και τους πυροσβέστες να τρέχουν δεξιά κι αριστερά. Ιδρωμένοι, καψαλισμένοι, χωρίς επαρκή μέσα, χωρίς επαρκείς γνώσεις. "Να πατάτε άσφαλτο". Αυτή είναι η εντολή που τους δίνουν οι ανώτεροί τους. Λογικό, αφού κανείς δεν τους έχει εκπαιδεύσει να επιχειρούν μέσα στο δάσος. Δυο μήνες τώρα αυτοί οι ταλαίπωροι δεν έχουν καταφέρει να ξαποστάσουν ούτε μια μέρα. Για τα 700 ευρουλάκια το μήνα στέλνονται κατευθείαν στην πρώτη γραμμή, πολλές φορές και στο θάνατο. Κι ο κόσμος να θυμώνει πολλές φορές μαζί τους. Να εξοργίζεται. "Δεν ήρθαν" λέει. "Μας άφησαν στο έλεος του θεού". Πού να πρωτοπάνε κι αυτοί. Πού να πρωτοπετάξουν και τα αεροπλάνα; Μετρημένα στα δάχτυλα τα "Καναντέρ". Τα μισά λέει είναι άχρηστα, τα άλλα μισά πετάνε και μερικά είναι "κινητές βόμβες". Δεν περισσεύουν λεφτά για τέτοιες αγορές. Ξεχάστηκαν κι οι δύο πιλότοι που έπεσαν με το "Καναντέρ". Ανθρώπινο λάθος ήταν, είπαν. Σε τι συνθήκες όμως; Δίκιο έχουν κι αυτοί. Δίκιο έχει κι ο κόσμος. Δεν τον νοιάζει που καίγεται το διπλανό χωριό. Το σπίτι του τον νοιάζει.



Βλέπω και τη φωτογραφία με την καμμένη χελώνα και σκέφτομαι πως αυτή τη φορά τα ζώα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Εδώ δεν είναι Πάρνηθα, άλλωστε. Εδώ υπάρχουν νεκροί. Κι η δική τους ζωή έχει λιγότερη αξία από αυτή των ανθρώπων, δεν μπορούν κιόλας να καθορίσουν με την ψήφο τους τη μοίρα αυτού του τόπου κι ας τους ανήκει περισσότερο από ό,τι ανήκει σε μας. Κι όμως, πόσα πουλιά, πόσα ζώα, από αυτά που κατοικούσαν ελεύθερα στα δάση και από τα άλλα τα κατοικίδια θυσιάστηκαν αυτό το διήμερο. Και δεν θα μάθουν το πώς και το γιατί ο παράδεισός τους έγινε στάχτη.

Κάνω και ζάπινγκ στα κανάλια. Περιέργως απουσιάζουν από τα πάνελ οι καλλιτέχνες - υποψήφιοι βουλευτές. Κακώς γιατί αυτοί λόγω επαγγέλματος την υποκριτική την παίζουν στα δάχτυλα, οπότε θα τους ήταν πιο εύκολο να δείξουν την συντριβή τους. Οχι ότι δεν τα καταφέρνουν καλά και οι πολιτικοί, ωστόσο. Χρόνια στο κουρμπέτι άλλωστε.

Διάβασα ότι το μίνιμουμ που θα απαιτηθεί να ξοδέψει ο κάθε υποψήφιος εθνοπατέρας δεν είναι λιγότερο από 150.000 ευρώ. Πόσοι από αυτούς θα ήταν διατεθειμένοι να τα δώσουν υπέρ των πληγέντων; Αλλά τι λέω τώρα;

Κάθε νέα σύνδεση και μια καινούργια πυρκαγιά ή μια αναζωπύρωση. Στην τηλεόραση ο Αδωνις να μιλάει για ξένα κέντρα από τα οποία δεχόμαστε επίθεση. Οι υποψήφιοι βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων να τρώγονται μεταξύ τους πάνω από τα αποκαϊδια.

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι σε μαραθώνιες μεταδόσεις να αναλύουν, να επικρίνουν, να οργίζονται, να γίνονται τιμητές των πάντων. Στο μεσοδιάστημα ρίχνουν και ιδέες για τηλεμαραθώνιους, προκειμένου να ανακουφιστούν οι πληγέντες. Αυτό γνωρίζουν να κάνουν καλά, αυτό κάνουν. Πιο θλιβερή ανάμεσά τους η Μάρα Ζαχαρέα. Η θέση της, την υποχρεώνει να είναι αποστασιοποιημένη, η φύση της δεν της επιτρέπει να είναι αμέτοχη. Η εσωτερική της πάλη καθρεφτίζεται στο πρόσωπό της. Κατάντια. Σχεδόν την λυπάμαι.

Δεν ξέρω αν τις φωτιές τις έβαλαν εμπρηστές. Δεν ξέρω αν τις έβαλαν ξένοι πράκτορες. Δεν ξέρω αν μπήκαν από αμέλεια. Μοιάζει όμως να είναι το δίκαιο αντίτιμο που εισπράττουμε για όλα τα χρόνια της αδιαφορίας που δείχνουμε όλοι μας, από τον απλό πολίτη μέχρι την πολιτική ηγεσία.

Ολα αυτά τα χρόνια της κακοδιαχείρισης - κι εγώ δεν αναφέρομαι στο "τώρα" ή στο "πριν"
αλλά βάζω το όριο 50 ολόκληρα χρόνια πίσω - η ηθική αλλά και η αγωγή του καθενός τελείωναν στα όρια του σπιτιού, της αυλής, του κτήματος, του οικοπέδου του.

Ολα αυτά τα χρόνια, ανάξιοι καταλαμβάνουν θέσεις σημαντικές, τα συμφέροντα και το
ρουσφέτι ζουν και βασιλεύουν και η μόνη έγνοια είναι μια θέση στη μονιμότητα του δημοσίου.
Τη σιγουριά του "μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός τρέχει".
Κι ας ζούμε εμείς οι πολλοί - οι μαλάκες - καθημερινά με την απειλή της απόλυσης.

Τουλάχιστον αφού προσλάβατε - και οι μεν και οι δε - όλα αυτά τα χρόνια τόσους και τόσους στο δημόσιο, δεν ήσασταν καν ικανοί να κάνετε προσλήψεις εκεί που υπήρχαν πραγματικές ανάγκες; Ούτε να τους διοχετεύσετε σε θέσεις που θα πιάσει η δουλειά τους τόπο ήσασταν ικανοί; Που θα μπορούν με μια στοιχειώδη εκπαίδευση να φανούν χρήσιμοι;

Ολα αυτά τα χρόνια δύο - τρεις οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα λες και η θέση τους είναι επιχείρηση, όπου ο πατέρας παραδίδει τη σκυτάλη στο γιο. Κι οι περισσότεροι τους χειροκροτούν και τους πριμοδοτούν γιατί κάτι έχουν να κερδίσουν.

Θα μου πεις τι τα λέω (γράφω) όλα αυτά; Σε λίγες μόλις ημέρες η Εθνική μας Αμνησία θα τεθεί ξανά σε λειτουργία και στις εκλογές αντί να ρίξουμε στις κάλπες μια μεγαλοπρεπή μούντζα, θα ψηφίσουμε σύμφωνα με τα συμφέροντά μας.

Το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου οι νικητές θα ανεμίζουν σημαιάκια, θα βγουν στους δρόμους με τα αυτοκίνητα και τις κόρνες σαν να πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Euro 2004 και όλα θα είναι πάλι ωραία και καλά. Στη λήθη θα περάσουν κι αυτές οι πυρκαγιές μαζί με τις προηγούμενες και με όλα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν.

Ισως γι΄ αυτό λένε τελικά ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Πεθαίνει η αναισθησία;
Ακόμα και τώρα αν βγω έξω και κάνω καμιά βόλτα στην Αθήνα, είναι σίγουρο ότι τα μπαράκια και τα κέντρα θα τα βρω γεμάτα από κόσμο. Ετσι ...πενθεί ο Ελληνας.
Γλεντώντας, ρίχνοντας τη ζεϊμπεκιά του.

"Μόδα, καβάλα κι άρπα κόλλα". Μακράν ο πιο αντιπροσωπευτικός στίχος για την περιγραφή της σύγχρονης Ελλάδας.

O Mπέος "χτυπάει" πάντα δυο φορές

Οταν λέω εγώ ότι ο Μπέος πρέπει να μείνει
στις γριές για να μη χάσουμε τις ομορφιές ξέρω τι λέω. Στην ΕΡΑ Σπορ τον έβγαλε

πριν από λίγο ο Τσιρτσώνης και ο Αχιλλέας ζωγράφισε πάλι. Κάθε φράση και ατάκα ήτανε ο μεγάλος. Θα μου πεις έτσι κι αλλιώς ο Τάκης είναι ο κατάλληλος για να βγει ένα θέμα αβανταδόρικο, αλλά δεν χρειάστηκε να επέμβει και πολύ γιατί ο Μπέος ήτανε χείμαρρος σωστός.

Σκόρπια θα τα γράψω όπως τα θυμάμαι.

Γιατί απολύθηκε ο Βλάχος τον ρωτάει ο Τάκης; "Γιατί σχολίαζε τις κινήσεις της διοίκησης" απαντάει ο Αχιλλέας. Τον έναν τον πήραμε από τα πανέρια τον άλλο από τα πανέρια, ε άι σιχτίρ του είπε κι ο Μπέος και τον έστειλε παραπέρα. Το άι σιχτίρ δεν το είπε στο ραδιόφωνο, δικό μου είναι, αλλά όπως τα είπε αυτό εννοούσε. Κι όταν τον ρώτησε ο Τσιρτσώνης για τον
Μαρίνκοβιτς και επισημαίνοντάς του πως είναι παιχτούρα, έκανε και πλάκα ο Μπέος. "Στα πανέρια τον βρήκαμε κι αυτόν" είπε.

Κι εκεί πάνω ξεσπάθωσε για τον Βλάχο. Ηθελε, λέει, παίχτες που αρέσανε σ΄αυτόν και δεν έκαναν σε μας. Σαν την άλλη τη μεγάλη παιχτούρα τον Οξύζογλου που τον ζητάει η Ρεάλ Μαδρίτης. Ηθελε να πάρουμε τον Ροντρίγκεζ. Εμεινε δυόμισι βδομάδες να κάνει προπόνηση στην ομάδα. Από την δεύτερη μέρα ο Βλάχος άρχισε να μας πιέζει. Μου κάνει να τον πάρουμε. Ο παίχτης ζητούσε 110.000. Τελικά ξέρεις πόσο τον πήραμε; 45.000 και όποιος θέλει να πάει να δει το συμβόλαιό του κατατεθειμένο στην Σούπερ Λίγκα.

Μιλάμε τώρα ότι είναι πολύ μεγάλος έμπορας ο Μπέος. Στα δάχτυλα τα παίζει τα παζάρια. Θα μου πεις, βέβαια, ότι έτσι και πήγαινες εσύ να υπογράψεις συμβόλαιο και ήτανε απέναντί σου ο Αχιλλέας, όπως τον ξέρεις, θα επέμενες να κάνεις σκληρά παζάρια; Ο,τι σου έλεγε θα υπέγραφες και θα έλεγες και φχαριστώ από πάνω. Αμα ήσουν πα να πει από τους παίχτες που πάνε να υπογράψουνε στον Ηρακλή. Που δεν θα πάει να παίξει στις γριές ούτε ο Νέστα ούτε ο Καναβάρο.

Αυτά τα θέματα, επέμενε ο Μπέος, το αν θα κλείσω παίχτη, ποιον θα κλείσω και με πόσα θα τον κλείσω, είναι δική μου δουλειά. Κι αν θέλω τον παίρνω κι αν θέλω δεν τον παίρνω (στην ομάδα τον ποδοφαιριστή, για να μην παρεξηγηθούμε). Δουλειά της διοίκησης είναι πα να πει. Δουλειά του προπονητή είναι μόνο να διαχειριστεί το υλικό του. Αυτό που μπορεί και του φέρνει η ομάδα. Δεν κατάλαβα λέει. Αμα είχα 5 μύρια ευρώπουλα μπάτζετ και του έφερνα παίχτη με 500 χιλιάρικα, αυτόν θα έπαιρνα για προπονητή; Δίπλωμα θα πήγαινα να βγάλω στα Σκόπια και θα προπονούσα τους παίχτες μόνος μου.

Ο καθένας σε μια ομάδα έχει μια συγκεκριμένη θέση. Από την διοίκηση μέχρι τον φροντιστή. Οπως γίνεται λέει και στη μουσική. Κι εδώ τον βρίσκω σωστό τον Αχιλλέα. Τον καταλαβαίνω ρε παιδί μου. Ο μουσικός παίζει ένα συγκεκριμένο όργανο. Πες ότι ο άλλος παίζει βιολί. Μπορείς να τον βάλεις να παίξει τρομπόνι; Δεν γίνεται. Το πολύ πολύ να μάθει να παίζει βιολοντσέλο. Οπως ακριβώς συμβαίνει και μέσα στο γήπεδο. Ο καθένας έχει τη δουλειά του. Το ρόλο του. Ο τερματοφύλακας είναι κάτω από τα γκολπόστ. Μπορεί να αφήσει τη θέση του και να βγει μπροστά; Θα μου πεις το έκανε το μέλος. Μη κοιτάς το μέλος. Αμα καίγεται ο κώλος σου και μπροστά θα βγεις και σουτ θα κάνεις. Αλλά αυτό είναι μια στο τόσο και ανάλογα πόσο καραγκιόζης θέλεις να είσαι. Ο κανόνας είναι να έχει ο καθένας τη θέση του. Μπορείς τώρα να βάλεις τον επιθετικό να παίξει άμυνα; Μια φορά το έκανε ο Κωνσταντίνου και χάσαμε το πρωτάθλημα. Πήγε κι έκανε πέναλτι το κρέας και γίνανε μετά όσα γίνανε και με τον Ευθυμιάδη (παρεμπιπτόντως, το ξύλο δεν το έφαγε για το πέναλτι, που ήταν πέναλτι, το έφαγε για τα προηγούμενα σφυρίγματα). Τέλος παρένθεσης.

Ο Μπέος που λες έχει δίκιο όταν λέει ο καθένας έχει τη θέση του μέσα σε μια ομάδα.

Κι ο προπονητής σου λέει κρίνεται στη σωστή διαχείριση υλικού. Και η αξία του μεγαλώνει αν καταφέρνει να φτιάξει ομάδα με λίγα μέσα. Εδώ σε θέλω κάβουρα που λένε, πώς περπατάν στα κάρβουνα.

Κι έπειτα σου λέει ο προπονητής σήμερα είναι αύριο δεν είναι. Είναι περαστικός από την ομάδα. Ενώ η διοίκηση είναι πάντα εδώ ( Γι΄ αυτό το τελευταίο να μην είναι τόσο σίγουρος, λέω εγώ).

Ασε τώρα το άλλο που είπε. Ο Βλάχος λέει δεν έκανε καλά που έκανε όσα έκανε. Γιατί σ΄ αυτό το χώρο θα ξανασυναντηθούμε. Αυτό είναι απειλή; Τον ρωτάει ο Τσιρτσώνης. Εγώ δεν απειλώ λέει ο Μπέος. Αυτό που λέω είναι ότι σ΄ αυτό το χώρο δεν μπορείς να κλείνεις τις πόρτες. Πρέπει να τις αφήνεις ανοιχτές. Γιατί μπορεί να τα ξαναπούμε είτε εδώ είτε εκεί. Και πρέπει να φεύγεις σαν φίλος. Κοίτα φίλε μου που θα βγει μάντης ο Βαγγελάκης που του είπε: "Χοντρούλη, θα τα ξαναπούμε!".

Και βέβαια είχε και Μάκαρο το μενού. Τα πήρε στο κρανίο ο Μπέος που είπανε ότι ο Ψωμιάδης είναι φίλος του. Από πού κι ως πού λέει είμαι φίλος με τον Ψωμιάδη; Επειδή βρεθήκαμε για λίγο καιρό στον ίδιο χώρο; Μόνο εμείς ήμασταν; Ηταν και ο Κόκκαλης κι ο Βαρδινογιάννης κι ο Πανόπουλος.

Κι έπειτα τι δουλειά έχω εγώ μ΄ αυτόν που βασάνιζε κόσμο στη χούντα; Αυτό δεν έχει αποδειχτεί του λέει ο Τάκης. Σημασία δεν έδωσε ο Μπέος. Εγώ, του λέει, είμαι οικογενειάρχης, έχω τέσσερα παιδιά. Κι ο Ψωμιάδης έχει δύο του λέει ο Τσιρτσώνης, πού να τον κρατήσει όμως τον Μπέο.

Αυτό το τελευταίο πάντως με προβλημάτισε κομμάτι. Δηλαδή όσο πιο πολλά παιδιά έχεις τόσο περισσότερο πρότυπο οικογενειάρχη και υπεράνω υποψίας είσαι; Φαντάσου δηλαδή εγώ που δεν έχω κανένα τι ρεμάλι πρέπει να θεωρούμαι. Εδώ ο Ψωμιάδης με δύο (παιδιά) και την παρτίδα δεν την έσωσε. Γι΄ αυτό βουρ να γίνετε όλοι πολύτεκνοι ρε!

"Τελικά πλακωθήκατε στο ξενοδοχείο;", τον ρωτάει ο Τσιρτσώνης. "Αυτά είναι επί προσωπικού" λέει ο Μπέος. Κι όταν τον ρώτησε να επαναλάβει τι είπε όταν έμαθε ότι ο Βλάχος κουβάλησε τον Ψωμιάδη, το επανέλαβε: "Αυτοί για μένα είναι ...αεράκι στην παραλία" λέει ο μέγας ποιητής Μπέος.

Και σε ρωτάω εγώ τώρα: Μπροστά σε τέτοιες συνεντεύξεις τι να μου πούνε εμένα οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες που βγαίνουνε στα παράθυρα και τρώγονται και μιλάνε ο ένας απάνω στον άλλο;

Ενα έχω να πω: "Βάλτε το Μπέο στη Βουλή!". Ετσι κι αλλιώς όποιο από τα δυο κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να βγούνε ΣΚΑΤΑ θα τα κάνουνε πάλι. Ενώ άμα είχαμε Μπέους στη βουλή πόσο πιο σκατά να γίνουν τα πράγματα; Ισα ίσα θα αποκτούσαν χρώμα και οι συνεδριάσεις.